Liczba ofiar śmiertelnych trzęsienia ziemi w Wenezueli wzrosła do 3685, narasta gniew społeczny wobec reakcji rządu

Liczba ofiar i zniszczenia

Podwójne trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,2 i 7,5, które nawiedziło północną Wenezuelę 24 czerwca, zabiło co najmniej 3685 osób i raniło 16 740, według najnowszego biuletynu rządowego z 7 lipca. Nadmorski stan La Guaira pozostaje najbardziej dotknięty – 190 budynków całkowicie się zawaliło, a kolejne 856 zostało uszkodzonych. Ponad 17 900 osób straciło dach nad głową, a utworzono 87 tymczasowych obozów. Katastrofa jest najtragiczniejszym trzęsieniem ziemi w Wenezueli od stu lat, znacznie przewyższającym trzęsienie w Caracas w 1967 roku, które zabiło 245 osób.

Akcje ratunkowe i osoby zaginione

Zespoły ratownicze wydobyły spod gruzów 6462 żywych osób – liczba ta nie zmienia się od 2 lipca. Rozmieszczono 29 567 żołnierzy i funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa, 28 362 wolontariuszy oraz 4388 międzynarodowych ratowników. Rząd rozdał 9603 tony żywności i ponad 8,3 miliona litrów wody. Jednak inicjatywa obywatelska „Desaparecidos Terremoto Venezuela” zarejestrowała ponad 30 000 zgłoszeń o osobach, których miejsca pobytu nie udało się potwierdzić, podczas gdy władze nie zaktualizowały oficjalnej liczby zaginionych od 25 czerwca, kiedy wynosiła 157. W La Guaira odnaleziono 2400 ciał, a 231 zwłok pozostaje nieodebranych; tymczasowy cmentarz o nazwie La Esperanza wykopał groby dla ponad 150 niezidentyfikowanych ofiar.

Dopóki nie odnajdziemy ciał, nie ruszamy się stąd. Gdyby reakcja sprzętowa była lepsza, wszystko potoczyłoby się inaczej.

Plan ponownego otwarcia lotniska

Międzynarodowy port lotniczy im. Simóna Bolívara w Maiquetíi, obsługujący Caracas i położony w strefie katastrofy, jest częściowo otwarty tylko dla lotów humanitarnych z powodu znacznych uszkodzeń infrastruktury. Pełniąca obowiązki prezydent Delcy Rodríguez ogłosiła 7 lipca „natychmiastowe uruchomienie alternatywnego planu, który pozwoli wkrótce wznowić loty komercyjne na pasie równoległym”. Amerykańskie samoloty wojskowe korzystają z lotniska do dostarczania pomocy, a amerykański chargé d’affaires John Barrett poinformował, że urzędnicy prowadzą już rozmowy z amerykańskimi liniami lotniczymi w sprawie wznowienia połączeń.

Gniew społeczny i konsekwencje polityczne

W całym stanie La Guaira pogrążeni w żałobie obywatele wykrzykują obelgi pod adresem policji i Gwardii Narodowej, oskarżając ich o bezczynność, podczas gdy cywile i międzynarodowi ratownicy kopią w poszukiwaniu ocalałych. W wywiadach Wenezuelczycy otwarcie krytykują partię rządzącą i Rodríguez – coś, co jeszcze rok temu było nie do pomyślenia. „Dlaczego miałbym się bać, skoro urodziłem się, by umrzeć?” – powiedział José Silva, 47-latek, który przez dziesięć dni wyciągał ciała spod gruzów. Oskarżył rząd o wysyłanie tylko „drugorzędnych” narzędzi. Gniew skierowany jest również przeciwko administracji Trumpa, która ułatwiła dojście Rodríguez do władzy po tym, jak siły amerykańskie pojmały Nicolása Maduro w styczniu, i która popiera jej zarządzanie katastrofą.

Dlaczego miałbym się bać, skoro urodziłem się, by umrzeć?

Pomoc międzynarodowa i debata o sankcjach

Francja, Portugalia i Chiny nadal wysyłają pomoc humanitarną. Rodríguez poprosiła „kraje sejsmiczne” – Japonię, Peru i Chile – o wysłanie specjalistów. Tymczasem 113 ekonomistów, w tym Jeffrey Sachs i Isabella Weber, podpisało list wzywający Departament Skarbu USA do zniesienia szeroko zakrojonych sankcji gospodarczych wobec Wenezueli, aby odblokować fundusze na odbudowę. „To barbarzyński akt, że Stany Zjednoczone i Europa wstrzymują miliardy dolarów należących do Wenezueli, których kraj ten rozpaczliwie potrzebuje” – powiedział Mark Weisbrot z Center for Economic and Policy Research.

To barbarzyński akt, że Stany Zjednoczone i Europa wstrzymują miliardy dolarów należących do Wenezueli, których kraj ten rozpaczliwie potrzebuje.