Hiszpański Sąd Najwyższy podtrzymuje nakaz aresztowania Carlesa Puigdemonta i odrzuca amnestię za sprzeniewierzenie środków

Utrzymanie krajowych nakazów aresztowania

Sędzia śledczy hiszpańskiego Sądu Najwyższego Pablo Llarena wydał 15 września 2026 r. postanowienie odrzucające wniosek byłego prezydenta Katalonii Carlesa Puigdemonta o zastosowanie ustawy amnestyjnej wobec ciążących na nim zarzutów sprzeniewierzenia funduszy. Sędzia jednocześnie odrzucił identyczny wniosek złożony przez byłego ministra regionalnego Antoniego Comina. Ponieważ wniosek o amnestię został oddalony, Llarena potwierdził, że krajowy nakaz aresztowania Puigdemonta pozostaje w pełni skuteczny w przypadku powrotu lidera Junts do Hiszpanii. Obaj politycy pozostają oskarżeni zaocznie o rzekome nadużycie środków publicznych w związku z referendum niepodległościowym w Katalonii z października 2017 r.

Ocena orzeczenia europejskiego trybunału

Puigdemont i Comin oparli swój najnowszy wniosek na orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 lipca 2026 r., w którym stwierdzono, że ustawa amnestyjna nie narusza prawa Unii Europejskiej. W tej decyzji luksemburski trybunał uznał, że katalońska próba secesji nie naruszyła interesów finansowych Unii Europejskiej. W swoim nowym postanowieniu Llarena przyznał, że ustalenia europejskiego trybunału bezpośrednio eliminują drugą podstawę prawną, którą ustanowił 1 lipca 2024 r., aby odmówić amnestii. Ten dodatkowy argument zakładał, że przekierowanie regionalnych środków publicznych na głosowanie w sprawie niepodległości wpłynęło na interesy budżetowe Unii Europejskiej.

Ocena celu uzyskania korzyści osobistej o charakterze finansowym oraz uznanie, że wydarzenia wpłynęły na interesy finansowe Unii Europejskiej.

Utrzymywanie się osobistej korzyści finansowej

Pomimo europejskiego orzeczenia, Llarena orzekł, że główna i autonomiczna podstawa jego wcześniejszej decyzji pozostaje całkowicie niezmieniona. Według interpretacji Sądu Najwyższego, Puigdemont i Comin dopuścili się sprzeniewierzenia środków, uzyskując osobistą korzyść o charakterze finansowym. Sąd argumentuje, że wykorzystując publiczne fundusze administracyjne do sfinansowania swojego politycznego referendum, liderzy uniknęli pokrycia tych znacznych wydatków z własnej kieszeni. Ponieważ Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie odniósł się do tej krajowej definicji osobistej korzyści majątkowej ani jej nie zmienił, Llarena uznał, że zarzuty o sprzeniewierzenie pozostają wyłączone z zakresu ustawy amnestyjnej.

Oczekujący przegląd w Trybunale Konstytucyjnym

Sędzia odniósł się również do argumentów dotyczących niedawnych orzeczeń hiszpańskiego Trybunału Konstytucyjnego, który szeroko potwierdził zgodność ustawy amnestyjnej z konstytucją w obliczu apelacji złożonych przez Partię Ludową. Llarena stwierdził, że te orzeczenia konstytucyjne dotyczyły ogólnej legalności ustawy, ale nie oceniały szczegółowej interpretacji sprzeniewierzenia przyjętej przez Sąd Najwyższy. Postanowienie zauważa, że decyzje konstytucyjne ani nie unieważniły standardu Sądu Najwyższego, ani nie stanowiły jego wyraźnego potwierdzenia.

Nie unieważniły one zastosowanej interpretacji korzyści osobistej, ale nie stanowią również jej konkretnego potwierdzenia.

Llarena wskazał, że jego orzeczenie pozostaje otwarte na rewizję, gdy Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnie w sprawie indywidualnych skarg o ochronę złożonych przez Puigdemonta i innych oskarżonych. Jeśli sędziowie konstytucyjni uznają później, że amnestia ma zastosowanie do zarzutów o sprzeniewierzenie, sędzia Sądu Najwyższego oświadczył, że wdroży to orzeczenie natychmiast, bez konieczności składania dalszych wniosków przez obrońców. Do czasu wydania decyzji przez Trybunał Konstytucyjny, krajowe nakazy aresztowania pozostaną aktywne.