Pentagon potwierdza rozmieszczenie broni kosmicznej na orbicie, Chiny i Rosja protestują

Publiczne potwierdzenie zdolności orbitalnych

Sekretarz Sił Powietrznych USA Troy Meink ujawnił w poniedziałek, 14 września 2026 r., że Pentagon umieścił na orbicie operacyjną broń do kontroli przestrzeni kosmicznej. Przemawiając na konferencji Air, Space and Cyber w Maryland, zorganizowanej przez Air and Space Forces Association, Meink potwierdził, że systemy te mają chronić połączone siły zbrojne przed wrogimi działaniami. Departament Sił Powietrznych potwierdził później, że jest to pierwsze oficjalne przyznanie się do rozmieszczenia przez US Space Force broni na orbicie. Meink odmówił podania szczegółów technicznych, liczby systemów oraz dat ich rozmieszczenia, podkreślając konieczność utrzymania operacji wojskowych i gospodarczych w kosmosie. We wtorek przedstawiciel US Space Force Douglas Schiess potwierdził, że personel wojskowy aktywnie obsługuje defensywne systemy orbitalne oraz że formacja planuje rozszerzenie swoich zdolności obronnych w nadchodzących latach. Dyrektor Secure World Foundation Victoria Samson zauważyła, że ujawnienie tych informacji odzwierciedla rosnącą gotowość amerykańskich urzędników obrony do dyskusji o operacjach orbitalnych.

„Stany Zjednoczone posiadają na orbicie broń do kontroli przestrzeni kosmicznej, zdolną do obrony połączonych sił zbrojnych przed wrogimi działaniami przeciwnika.”

Postawa strategiczna i odstraszanie międzynarodowe

Podczas konferencji poświęconej obronie kosmicznej, zorganizowanej przez firmę doradczą Novaspace w Paryżu we wtorek, 15 września 2026 r., przedstawiciel Dowództwa Kosmicznego USA Richard Palmer odniósł się do strategicznych intencji stojących za tym ujawnieniem. Palmer stwierdził, że informowanie o zdolnościach kontroli przestrzeni kosmicznej jest niezbędne do odstraszania obcych mocarstw od atakowania infrastruktury satelitarnej. Nowoczesne siły zbrojne polegają na zasobach orbitalnych w zakresie łączności taktycznej, śledzenia pocisków, wywiadu oraz precyzyjnej nawigacji. Palmer przekazał europejskim uczestnikom konferencji, że niektórzy globalni aktorzy dążą do podważenia wspólnego bezpieczeństwa sojuszniczego. W zeszłym miesiącu dowództwo Space Command uznało pozyskanie nowych zdolności antysatelitarnych za priorytet operacyjny Waszyngtonu, ostrzegając, że przeciwnicy mogą atakować amerykańskie satelity na wczesnym etapie konfliktu.

„Uznanie tych zdolności kontroli przestrzeni kosmicznej ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia, że zapobiegniemy niepowodzeniu odstraszania, a w razie jego załamania będziemy gotowi do ich skutecznego użycia.”

Reakcje dyplomatyczne Pekinu i Moskwy

Ogłoszenie Pentagonu wywołało dyplomatyczne protesty Chin i Rosji. Rzecznik chińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Guo Jiakun wezwał Stany Zjednoczone do zaprzestania rozbudowy zdolności wojskowych w kosmosie i wstrzymania przygotowań do konfliktu orbitalnego. W Moskwie rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow zaapelował o międzynarodową współpracę na rzecz pełnej demilitaryzacji przestrzeni kosmicznej. Oba rządy utrzymują, że rozmieszczanie broni orbitalnej grozi destabilizacją globalnego bezpieczeństwa. Traktat o przestrzeni kosmicznej z 1967 r., zatwierdzony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w czasie zimnej wojny, zakazuje umieszczania na orbicie głowic nuklearnych i broni masowego rażenia, ale nie ogranicza broni konwencjonalnej ani elektronicznej. Traktat był poprzedzony i następowany przez różne inicjatywy obrony przeciwrakietowej z okresu zimnej wojny, w tym Inicjatywę Obrony Strategicznej ogłoszoną przez prezydenta USA Ronalda Reagana w 1983 r.

„Wzywamy Stany Zjednoczone do zaprzestania rozbudowy swoich zdolności wojskowych oraz przygotowań do wojny w kosmosie.”

Charakter broni orbitalnej i kontekst prawny

Departament Sił Powietrznych nie ujawnił szczegółów technicznych dotyczących tego, czy rozmieszczone systemy opierają się na energii skierowanej, zagłuszaniu radiowym, oślepianiu laserowym czy mechanizmach kinetycznych. Badacz astropolityki Bleddyn Bowen z Uniwersytetu w Durham oraz Royal United Services Institute zauważył, że najbardziej prawdopodobną konfiguracją pozostają nieniszczące platformy zagłuszania częstotliwości radiowych lub walki elektronicznej. Bowen wyjaśnił, że przerwanie łączności radiowej czyni statek orbitalny bezużytecznym bez generowania niebezpiecznych chmur odłamków. Choć Związek Radziecki testował satelity z pociskami odłamkowymi w ramach programu Istrebitel Sputnikov pod koniec lat 60., współczesna wojna orbitalna koncentruje się głównie na osłabianiu zdolności komunikacyjnych i rozpoznawczych.