Siły USA zniszczyły trzy irańskie tankowce w odwecie za atak rakietowy na okręty wojenne w Zatoce Perskiej

Odwetowe uderzenia w irańskie tankowce

Siły Stanów Zjednoczonych unieszkodliwiły 5 września 2026 r. trzy irańskie tankowce z ropą naftową w rejonie Zatoki Perskiej i Zatoki Omańskiej. Działania Dowództwa Centralnego USA (CENTCOM) były reakcją na incydent, w którym Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wystrzelił pociski balistyczne w stronę dwóch okrętów US Navy, lotniskowca oraz niszczyciela rakietowego, patrolujących wody regionalne. Oba amerykańskie okręty uniknęły trafienia, a CENTCOM poinformowało o braku ofiar wśród amerykańskiego personelu.

CENTCOM ogłosiło, że operacja odwetowa trwale wyłączyła z eksploatacji dwa statki, M/T Downy oraz M/T Stark 1, a trzeci tankowiec, M/T Kylo (znany również jako Noxen), został całkowicie zniszczony. Uderzenia miały miejsce w pobliżu wyspy Chark, przez którą przechodzi około 90% irańskiego eksportu ropy, w okolicach Jask przy Cieśninie Ormuz oraz w Zatoce Omańskiej. CENTCOM stwierdziło, że Iran nie posiada zdolności do obrony swojej floty tankowców przed tak precyzyjnymi działaniami.

Przekaz dla IRGC musi być jasny: jeśli ostrzelacie dwa nasze okręty, narazimy was na jeszcze większe koszty ekonomiczne; wyeliminujemy trzy wasze jednostki. Nie zawahamy się bronić amerykańskich sił i, jeśli zajdzie taka potrzeba, zniszczymy ograniczoną i odsłoniętą flotę tankowców Iranu.

Ostrzeżenia operacyjne i reakcja Teheranu

Nagrania audio potwierdzone przez CNN zarejestrowały, jak amerykańskie samoloty wojskowe wydawały załodze Stark 1 ostrzeżenia radiowe, dając dziesięć minut na ewakuację rufy przed wydaniem ostatecznego rozkazu opuszczenia jednostki. Jeden z członków załogi błagał przez radio, twierdząc, że statek odniósł już poważne uszkodzenia. CENTCOM podało, że zaatakowane tankowce stanowiły część wielomiliardowej tajnej sieci finansującej IRGC oraz sojusznicze frakcje regionalne.

Teheran potępił ataki, a irańskie MSZ nazwało zniszczenie statków handlowych zbrodnią wojenną w świetle artykułu 2(4) Karty Narodów Zjednoczonych oraz terroryzmem państwowym. Irańskie Dowództwo Centralne Chatam al-Anbija ostrzegło, że odpowiedzi militarne wobec amerykańskich zasobów morskich ulegną eskalacji, jeśli Waszyngton będzie kontynuował blokadę regionalną. Konfrontacja ta następuje po miesiącach irańskich uderzeń odwetowych wymierzonych w sąsiednie państwa Zatoki Perskiej od początku szerszego konfliktu.

Ostrzega się amerykańskie wojsko terrorystyczne, że jeśli złe działania, brak bezpieczeństwa, nękanie irańskich statków oraz blokada morska wobec Iranu będą kontynuowane, ataki sił zbrojnych Islamskiej Republiki Iranu na amerykańskie okręty wojenne w regionie będą bardziej dotkliwe niż dotychczas, a istnieje możliwość ich rozszerzenia.

Rozszerzający się konflikt i zagrożenia technologiczne

Bezpośrednie konfrontacje morskie wznowiono 30 sierpnia 2026 r. po miesięcznej przerwie, gdy Waszyngton podjął działania mające powstrzymać Iran przed rozmieszczaniem min morskich w Cieśninie Ormuz. We wtorek amerykańskie uderzenia rakietowe w pobliżu Sirik zabiły cztery osoby, w tym dziecko, i raniły ponad 50 uczestników wesela, jak podał Irański Czerwony Półksiężyc. Wiceprezydent USA JD Vance oświadczył, że tempo operacji zależy od Teheranu, odmawiając ustalenia harmonogramu sześciomiesięcznej kampanii. Prezydent USA Donald Trump stwierdził w piątek, że siły amerykańskie prowadzą precyzyjne uderzenia, a nie bezpośrednie walki.

Raporty wywiadowcze wskazują na rosyjskie wsparcie techniczne dla irańskich silników strumieniowych, zaprojektowanych dla naddźwiękowych pocisków manewrujących, takich jak P-800. Ta broń stanowi poważne wyzwanie dla dziesiątek amerykańskich okrętów egzekwujących blokadę morską, w tym dwóch lotniskowców, z których każdy przewozi około 5000 osób personelu. Amerykańskie oceny wywiadowcze wskazują, że Iran może zintensyfikować ataki na bazy regionalne i infrastrukturę przed wyborami uzupełniającymi 3 listopada 2026 r.

Naddźwiękowy pocisk manewrujący zwiększyłby zdolność Iranu do atakowania statków poprzez skrócenie czasu reakcji dla okrętowych systemów obrony powietrznej. Byłoby to szczególnie trudne w już i tak zatłoczonym środowisku operacyjnym, jakim jest Ormuz, gdzie okna czasowe na reakcję są krótkie ze względu na niewielkie odległości.