Tom Cruise i Alejandro G. Iñárritu prezentują „Digger” – satyrę klimatyczną za 130 mln dolarów

Satyra i struktura fabuły

Satyra klimatyczna Alejandro Gonzáleza Iñárritu „Digger” przedstawia Toma Cruise'a jako Diggera Rockwella, starszego miliardera naftowego zarządzającego arktycznymi platformami wiertniczymi. Akcja rozpoczyna się w wypełnionej wypchanymi zwierzętami rezydencji Rockwella, gdzie bohater opiekuje się umierającym animatronicznym kotem o imieniu Maggie, ignorując ostrzeżenia ekologów. Rockwell dowiaduje się, że głębokie odwierty na jego platformie na Grenlandii doprowadziły do pęknięcia szelfu lodowego, uwalniając górę lodową pięciokrotnie większą od Waszyngtonu, która przemieszcza się przez Ocean Atlantycki w stronę Norwegii i wybrzeży Europy. Zamiast wstrzymać prace, Rockwell próbuje zwiększyć wydobycie i poucza personel, używając metafor sportowych, podczas gdy metan ulatnia się do atmosfery. Po około trzydziestu minutach produkcja zmienia ton, wprowadzając nieoczekiwany zwrot akcji, który przekształca historię w agresywną konfrontację z przywódcami międzynarodowymi.

Obsada i kreacje postaci

Cruise wciela się w postać Rockwella, korzystając z ciężkiej charakteryzacji, rzadkich włosów, charakterystycznego kołyszącego się chodu i nieustannego strumienia konfrontacyjnych dialogów. W kluczowej scenie przed zgromadzeniem światowych dygnitarzy, reagujących na zniszczenia wybrzeży Europy, Rockwell wspina się na biurka i odrzuca oskarżenia o wyłączną winę.

Ropa to wszystko, co mamy! Ropa to dar od Boga! Ropa to mleko matki ludzkiej cywilizacji!

W obsadzie drugoplanowej występuje John Goodman jako schorowany prezydent Stanów Zjednoczonych, zmagający się z chorobą terminalną i mesjanistycznymi impulsami, oraz Sandra Hüller jako przyrodnia siostra Rockwella. Riz Ahmed pojawia się jako Ganesh, zaniepokojony naukowiec zajmujący się ochroną środowiska, który konfrontuje się z Rockwellem w sprawie jego praktyk wydobywczych, a Michael Stuhlbarg, Jesse Plemons, Emma D'Arcy i Sophie Wilde dopełniają zespół aktorski.

Produkcja i strategia dystrybucji

Operator Emmanuel Lubezki sfilmował produkcję, stosując celowo sztuczne, przypominające dioramę tła i szerokokątne kompozycje, a muzykę skomponował Cosmo Sheldrake. Warner Bros. Pictures sfinansowało film budżetem wynoszącym 130 mln dolarów i zrezygnowało z pokazów na jesiennych festiwalach, takich jak Cannes czy Wenecja, wybierając bezpośrednią premierę kinową po oficjalnym debiucie w Londynie. W rozmowie z agencją Reuters podczas londyńskiej premiery Stuhlbarg zauważył, że produkcja obejmowała codzienne poprawki scenariusza, alternatywne wersje dialogów i nagłe zmiany wprowadzane przez Iñárritu oraz jego czterech współscenarzystów. Premiera następuje po ogłoszeniu przez Cruise'a sequela jego dramatu wyścigowego „Szybki jak błyskawica” z 1990 roku, co stanowi odejście od jego długoletnich ról w popularnych seriach.

Reakcje krytyków

Recenzje opublikowane 29 września odzwierciedlają podziały dotyczące tonu filmu, tempa komediowego i kierunku narracji. AP News i The Irish Times opisały czarną komedię jako nierówną, zauważając, że jej farsowe elementy czasami przyćmiewają tematykę ekologiczną. Publikacje europejskie, w tym Le Soir i Le Figaro, zwróciły uwagę na fizyczną przemianę Cruise'a i ostrą karykaturę władzy korporacyjnej w reżyserii Iñárritu. Środkowy monolog Cruise'a i jego zaangażowanie fizyczne spotkały się ze stałym zainteresowaniem w publikowanych notach.