„Tiempos de ilusión”, komedia o dorastaniu w Paryżu z 1985 roku od twórców „Nietykalnych”, wchodzi do kin w Hiszpanii

Rodzinna komedia osadzona w Paryżu w 1985 roku

Film opowiada historię Vincenta, 13-letniego chłopca z rodziny z klasy średniej mieszkającej na przedmieściach Paryża w połowie lat 80., który przygotowuje się do swojej bar micwy. Dzieli pokój ze starszym bratem, z którym łączą go dość chłodne relacje. Jego ojciec stracił pracę, ale ze wstydu ukrywa to przed dziećmi, podczas gdy matka pracuje jako sekretarka i postanawia rozpocząć naukę informatyki. Vincent zaczyna coś czuć do koleżanki z klasy i kwestionować własną tożsamość. W rolach rodziców występują Louis Garrel i Camille Cottin, Simon Boublil debiutuje na ekranie jako Vincent, a Pierre Lottin wciela się w zaradnego dozorcę budynku.

Premiera we Francji i Hiszpanii

Film wchodzi do hiszpańskich kin 30 października 2026 roku. We Francji przyciągnął ponad dwa miliony widzów, a przed premierą zamknął sekcję Perlak na festiwalu w San Sebastian. Olivier Nakache i Eric Toledano, duet stojący za „Nietykalnymi” (2011), stworzyli również „Nasze najlepsze wesele” (2017) oraz „Wyjątkowych” (2019). „La Razon” podaje czas trwania filmu wynoszący 116 minut i przyznał mu trzy i pół gwiazdki, nazywając go być może najlepszym dziełem w karierze pary reżyserów. „ABC” przyznało trzy gwiazdki, chwaląc obsadę i klimat epoki. Relacje nie podają żadnych danych dotyczących wyników finansowych w Hiszpanii.

Co mówią reżyserzy

Nakache powiedział dziennikarzom, że około 90% historii opiera się na osobistych wspomnieniach, co określił mianem autobiografii pisanej na cztery ręce. Stwierdził, że każda postać była inspirowana własnymi rodzinami reżyserów oraz dozorcami z ich budynków. Według niego film stara się uchwycić intensywność dorastania, kiedy młodzi ludzie żyją w pełni teraźniejszością. Powiedział, że nie jest pewien, czy duet mógłby nakręcić film o dzisiejszych nastolatkach, którzy są uzależnieni od telefonów. Dodał, że na planie młodzi aktorzy odkładali telefony, by pędzić grać w gry wideo.

Nakache wskazał również na masową demonstrację z 15 czerwca 1985 roku, zorganizowaną przez SOS Racismo, którą nazwał największą, jaką widział Paryż. Odbyła się ona w czasie, gdy rosły wpływy Front National, a nastroje tłumu porównał do świętowania zwycięstwa w Mistrzostwach Świata. Stwierdził, że dzisiejsza debata publiczna jest mniej niuansowa i bardziej brutalna, a film spogląda wstecz na czasy, gdy ludzie czuli się nieco bardziej zjednoczeni. Wymienił również hiszpańskiego reżysera Rodrigo Sorogoyena jako twórcę, którego podziwia.

Jak krytycy odbierają film

„El Periodico” opisuje film jako opowieść o dorastaniu, w której tożsamość łączy się z typowymi tematami seksu, pierwszej miłości i więzi rodzinnych. Zauważa, że historia zbudowana jest wokół pytania Vincenta, czy rodzina jest francuska, żydowska czy afrykańska, ponieważ rodzina jego matki mieszkała w Algierii przez wiele lat, a ojciec pochodzi z Maroka. Ta sama recenzja mówi, że reżyserzy wykroczyli poza prostszą komedię „Nietykalnych”, oferując ostrzejsze postacie i humor, choć pozostały pewne teatralne momenty. Chwali również sceny w klubie wideo i na pokazie filmowym oraz zauważa, że kontekst epoki jest wyraźnie zdefiniowany.

„La Razon” chwali obsadę, scenografię i ścieżkę dźwiękową opartą na utworach The Cure, Depeche Mode i Duran Duran, ale wytyka filmowi unikanie trudnych tematów. Ta sama recenzja mówi, że historia porusza kwestie emancypacji kobiet i kryzysu gospodarczego, z którym mierzyła się wówczas Francja, choć tylko powierzchownie. „ABC” zauważa, że film jest bardziej czuły i mniej cyniczny niż wcześniejsze prace reżyserów. Podsumowując, recenzenci zgadzają się co do dbałości o szczegóły epoki i gry aktorskiej, różnią się natomiast w ocenie tego, jak bardzo film wykracza poza nostalgię.

Tło premiery

Film jest francuską produkcją z 2026 roku, ze scenariuszem Nakache, Toledano i Nathalie Hertzberg. Jego sukces we Francji wiązał się z nostalgią za epoką, która przewija się przez ścieżkę dźwiękową z muzyką lat 80., co reżyserzy opisują jako kluczowy element historii. Hiszpańska premiera 30 października 2026 roku to pierwszy krok w kierunku dotarcia do nowej publiczności, a opublikowane w tym tygodniu recenzje są pierwszą odnotowaną reakcją opinii publicznej.