Zmarł Tadeusz Lutak, najstarszy Polak i weteran II wojny światowej, w wieku 109 lat

Odejście najstarszego weterana

Kapitan Tadeusz Lutak, znany pod wojennym pseudonimem „Pancerz”, zmarł 5 października 2026 roku w wieku 109 lat. Informację o jego śmierci przekazały w poniedziałkowy wieczór Wojska Obrony Terytorialnej. Lutak był najstarszym żyjącym mężczyzną w Polsce oraz najstarszym kombatantem Wojska Polskiego. Swoje 109. urodziny obchodził 29 sierpnia 2026 roku. Żołnierze 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej utrzymywali z nim stały kontakt, w tym podczas oficjalnego spotkania w kwietniu 2025 roku, zorganizowanego przez oficer prasową brygady, porucznik Magdalenę Mac.

Wojska Obrony Terytorialnej opublikowały oświadczenie upamiętniające jego życie i służbę wojskową.

Odszedł żołnierz i patriota, dla którego służba Ojczyźnie była wartością całego życia. Człowiek, którego doświadczenie, postawa i pamięć o historii miały szczególne znaczenie dla kolejnych pokoleń.

Służba wojenna i przetrwanie

Lutak urodził się 29 sierpnia 1917 roku w Żarnowej koło Strzyżowa. Zainteresowany bronią pancerną, wstąpił do wojska jako czołgista, obsługując czołg Vickers i zdobywając odznakę strzelecką w pierwszym roku służby. Po wybuchu wojny obronnej we wrześniu 1939 roku trafił na front jako czołgista pod dowództwem generała Stanisława Maczka.

Po kampanii wrześniowej Lutak zaangażował się w działalność konspiracyjną w Armii Krajowej. W 1944 roku, w stopniu kaprala, dowodził oddziałem dywersyjnym w Strzyżowie. Podczas okupacji trzykrotnie stawał przed plutonem egzekucyjnym i uniknął niewoli, wyskakując z pędzącego transportu kolejowego jadącego do Niemiec. W wywiadach dla weteranów wspominał okoliczności, które pozwoliły mu przetrwać te zdarzenia.

To, że żyję, zawdzięczam tylko Opatrzności Bożej.

Życie powojenne i odznaczenia

Po zakończeniu II wojny światowej Lutak zamieszkał w Strzyżowie i pozostał aktywnym uczestnikiem spraw kombatanckich. Państwo polskie uhonorowało jego wkład w walkę o niepodległość wieloma odznaczeniami, w tym Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim oraz Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 roku. Instytut Pamięci Narodowej przyznał mu również honorowy tytuł Świadka Historii.

Do późnej starości Lutak zachował jasność umysłu, regularnie przywołując szczegóły swojej służby międzywojennej i śpiewając pieśni wojskowe dla odwiedzających go gości. W wieku 107 lat mówił o swojej życiowej więzi z wojskiem.

Kocham wojsko, a ono chyba też kocha mnie.

Dziedzictwo rodzinne

Podczas swoich 109. urodzin w sierpniu 2026 roku Lutak podkreślał, że uczciwość, ciężka praca i wzajemny szacunek były fundamentalnymi wartościami, które prowadziły go przez wojenne niedostatki i stratę towarzyszy broni. Swoją długowieczność i wytrzymałość przypisywał zachowaniu pozytywnego nastawienia mimo trudności.

Lutak pozostawił troje dzieci, dziesięcioro wnucząt i piętnaścioro prawnucząt.