Szejk Hamad ibn Chalifa Al Sani, były emir, który przekształcił Katar w światowe mocarstwo, umiera w wieku 74 lat
Szejk Hamad ibn Chalifa Al Sani, były emir, który przekształcił Katar w jeden z najbogatszych krajów świata i dyplomatycznego giganta, zmarł w wieku 74 lat. Jego 18-letnie rządy przyniosły powstanie Al Dżaziry, Mistrzostwa Świata w 2022 roku i pokojową abdykację na rzecz syna.
Ogłoszenie śmierci
Szejk Hamad ibn Chalifa Al Sani zmarł rankiem 12 lipca 2026 r., co potwierdził Diwan Amiri w poście na X. Nie podano przyczyny śmierci. Miał prawie 74 lata. Państwowe media również przekazały tę informację. Urodzony w Dosze w styczniu 1952 r., szejk Hamad ukończył Brytyjską Królewską Akademię Wojskową w Sandhurst, zanim został dowódcą sił zbrojnych Kataru. W 1977 r. został mianowany następcą tronu i ministrem obrony.
Przejęcie władzy i przekształcenie Kataru
W czerwcu 1995 r. szejk Hamad obalił swojego ojca, szejka Chalifę, w bezkrwawym zamachu pałacowym i objął władzę emira 27 czerwca. Podczas swoich 18-letnich rządów PKB Kataru wzrósł ponad dwudziestoczterokrotnie. Produkcja z Północnego Złoża uczyniła kraj największym na świecie eksporterem skroplonego gazu ziemnego do 2006 r.; zdolność LNG osiągnęła 77 mln ton rocznie po czterech latach. Bogactwo energetyczne sfinansowało szereg inicjatyw: Fundację Kataru, uruchomienie satelitarnego kanału informacyjnego Al Dżazira w 1996 r. oraz pierwszą stałą konstytucję kraju w 2004 r. Wprowadzono wybory samorządowe, a kobiety uzyskały prawo głosu i kandydowania. Katar przyjął Wizję Narodową 2030 i zdobył prawo do organizacji Mistrzostw Świata FIFA w 2022 r., najchętniej oglądanego wydarzenia piłkarskiego na świecie.
- Urodzony w Dosze, Katar
- Mianowany następcą tronu i ministrem obrony
- Przejmuje władzę w bezkrwawym zamachu stanu
- Uruchomienie kanału informacyjnego Al Dżazira
- Uchwalenie pierwszej stałej konstytucji
- Katar staje się największym na świecie eksporterem LNG
- Abdykuje na rzecz syna Tamima
- Umiera w wieku 74 lat
Polityka zagraniczna i kontrowersje
Niezależna polityka zagraniczna szejka Hamada często irytowała sojuszników. Katar nawiązał bliskie stosunki z Iranem, palestyńską grupą Hamas i egipskim Bractwem Muzułmańskim. Al Dżazira, chwalona za przełamanie schematu uległych arabskich mediów, była krytykowana za stronnicze relacje zgodne z interesami Kataru. Kraj zgromadził także prestiżowe aktywa, takie jak londyński dom towarowy Harrods, i rozszerzył wpływy dyplomatyczne od Afryki Północnej po Afganistan.
Abdykacja i sukcesja
W rzadkim dla regionu posunięciu szejk Hamad dobrowolnie abdykował 25 czerwca 2013 r., przekazując władzę swojemu wykształconemu w Brytanii synowi, szejkowi Tamimowi ibn Hamadowi Al Sani, mającemu wówczas 33 lata.
Przyszłość stoi przed wami, dziećmi tej ojczyzny, gdy wkraczacie w nową erę, w której młode przywództwo podnosi sztandar.
Pokojowe przekazanie władzy jaskrawo kontrastowało z jego własnym dojściem do władzy. Analitycy postrzegali abdykację jako strategię mającą na celu uprzedzenie żądań inspirowanych Arabską Wiosną i zainstalowanie pokolenia przywódców bliższych młodej populacji. Problemy zdrowotne, w tym uraz nogi wymagający operacji w Szwajcarii w 2015 r., również mogły się do tego przyczynić.
Trwały ślad
Lata po odejściu z urzędu szejk Hamad otrzymał owację na stojąco od katarskich kibiców podczas meczu otwarcia Mistrzostw Świata w 2022 r. Jego dziedzictwo to Katar przekształcony z cichej prowincji w globalnego gracza energetycznego i dyplomatycznego, naród, którego majątek per capita należy do najwyższych na świecie. Pozostawił syna Tamima, obecnego emira.
