Uwaga Conte o 'skonstruowanym zagrożeniu rosyjskim' na wiecu w Neapolu wywołuje rozłam w koalicji i odpowiedź NATO

Punkt zapalny w Neapolu

Wspólny wiec opozycji w Neapolu 8 lipca, mający pokazać jedność Partii Demokratycznej, Ruchu Pięciu Gwiazd i lewicowych sojuszników w sprawach polityki wewnętrznej, ujawnił zamiast tego najgłębszą linię podziału w koalicji. Giuseppe Conte, przemawiając ze sceny na Piazza del Gesù Nuovo, odszedł od uzgodnionego scenariusza i oświadczył, że zagrożenie rosyjskie jest „konstruowane”, aby uzasadnić wyniszczający wyścig zbrojeń. Uwagi te zaskoczyły sekretarz PD Elly Schlein, która koordynowała program z Contem, Angelo Bonellim i Nicolą Fratoiannim, koncentrując się na pracy, opiece zdrowotnej i wspólnych propozycjach.

Schlein skonfrontowała się z Contem po wiecu – opisano to jako szczere wyjaśnienie, a nie starcie. Argumentowała, że lepiej byłoby trzymać się ustalonych reguł wiecu i unikać nierozstrzygniętych kwestii: wsparcia militarnego dla Ukrainy, stosunków z Rosją i zwiększonych wydatków na obronność. Irritacja wynikała mniej z samego argumentu Conte, a bardziej z decyzji o przedstawieniu go na wspólnej platformie, gdzie natychmiast zdominował wydarzenie i wywołał falę reakcji ze strony centrowych sojuszników i centroprawicowych przeciwników.

Zagrożenie rosyjskie jest faktem, a nie opinią; jest to konkretne i obecne zagrożenie. Wystarczy spojrzeć na raport służb wywiadowczych dla parlamentu i na najnowszą historię Europy.

Co Conte powiedział na scenie

W końcowej części swojego około dziesięciominutowego przemówienia Conte argumentował, że Włochy nie mogą dalej „wyrzucać pieniędzy na broń”. Przytoczył szacunki niezależnych instytutów, takich jak Milex, że wypełnienie zobowiązań NATO do osiągnięcia wydatków na poziomie 5% będzie wymagało dodatkowych 500 miliardów euro dla Włoch między teraz a 2035 rokiem. Ta suma, jak powiedział, jest „nie do utrzymania” i będzie kosztem opieki zdrowotnej, edukacji i innowacji.

Następnie wysunął twierdzenie, które wywołało najsilniejszy sprzeciw: „Konstruują zagrożenie rosyjskie, aby przekonać nas, że musimy uzbroić się po zęby”. Conte przypisał popierające stwierdzenie generałowi Alexusowi G. Grynkewichowi, Najwyższemu Dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie (SACEUR), twierdząc, że generał powiedział Financial Times 18 czerwca, że „dziś, a nie jutro, Rosja nie stanowi zagrożenia dla Europy”. Ta charakterystyka, szybko zakwestionowana na gruncie faktów, stała się punktem zwrotnym, wokół którego toczyła się kontrowersja przez następne 48 godzin.

NATO wydaje formalne zaprzeczenie

Wersja słów generała przedstawiona przez Conte spotkała się z bezpośrednią odpowiedzią NATO. Pułkownik Martin L. O'Donnell, rzecznik generała Grynkewicha, powiedział Il Foglio, że „Rosja wyraźnie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa euroatlantyckiego, co przywódcy Sojuszu właśnie ponownie potwierdzili w Ankarze”. Wyjaśnił, że Grynkewich powiedział Financial Times, że w jego ocenie Rosja nie dąży obecnie do bezpośredniej konfrontacji z NATO, ponieważ uznaje przewagę Sojuszu, a kluczową kwestią jest pozostanie w gotowości do stawienia czoła zagrożeniu jako Sojusz obronny.

Nie ma zatem wątpliwości, że Rosja stanowi zagrożenie: decydującą kwestią jest przygotowanie się do stawienia mu czoła jako Sojusz obronny.

Interwencja biura najwyższego dowódcy NATO w Europie była nietypowym krokiem, skutecznie korygującym publiczne wypowiedzi lidera opozycji w czasie rzeczywistym i zasilającym wewnętrzną debatę opozycji autorytatywnym głosem z zewnątrz.

Starcie telewizyjne

W ciągu 24 godzin Conte pojawił się w programie In Onda (La7), gdzie stoczył gorącą wymianę zdań z redaktorem naczelnym „Domani” Emilianem Fittipaldim. Conte nalegał, że „polityka musi wrócić do dyplomacji, ponieważ dyplomacja nic nie kosztuje, podczas gdy wyścig zbrojeń kosztuje Włochy 500 miliardów euro między teraz a 2035 rokiem”. Wskazał na konkretne otwarcie dyplomatyczne: 11 czerwca ambasadorowie Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii spotkali się w Moskwie i nie zostali odrzuceni, kładąc podwaliny pod możliwy dialog. Od tego czasu, argumentował, europejskie stolice kłócą się o to, kto powinien pełnić rolę mediatora, a wymieniane są nazwiska takie jak António Costa, Angela Merkel i Mario Draghi.

Fittipaldi odpowiedział, że Władimir Putin nigdy nie wykazał prawdziwej woli negocjacji. Dyskusja rozszerzyła się na oskarżenie Conte, że Draghi, Joe Biden i Boris Johnson wspólnie skierowali Kijów w stronę „zakładu o zwycięstwo militarne”, a nie natychmiastowego zwrotu dyplomatycznego. Fittipaldi i prowadząca Marianna Aprile zakwestionowali wagę tego zarzutu, podczas gdy Conte wyjaśnił, że rozróżnia między obstawianiem zwycięstwa militarnego a początkowym wsparciem dla pomocy obronnej.

Jedno to obstawianie militarnego zwycięstwa Ukrainy nad Rosją, a drugie to początkowe poparcie nawet dla pomocy militarnej, tak jak my to zrobiliśmy, jednocześnie prosząc Draghiego o natychmiastowe szukanie drogi dyplomatycznej.

Konsekwencje dla koalicji i milczenie Schlein

Uwagi z Neapolu spotkały się z szybkim potępieniem ze strony Azione Carlo Calendy i Forza Italia oraz nowym niepokojem wśród centrystów PD. Schlein nie wydała jednak publicznego oświadczenia po swojej prywatnej wymianie zdań z Contem. W telewizji następnego dnia Conte przyjął bardziej pojednawczy ton: „Zostałem źle zrozumiany; od początku byłem po stronie Ukrainy”. Stanowisko merytoryczne pozostało niezmienione. Powtórzył, że nie wierzy, iż „największym zagrożeniem dla Włochów jest pragnienie Rosji, by nas najechać” i że „naszym kryzysem nie jest wyrzucanie gór miliardów na gorączkowy wyścig zbrojeń”, dodając jednocześnie formułę pomostową, która mogłaby być zgodna z apelem Schlein o jedność: „Wystarczyłoby zbudować wspólną europejską obronę, aby osiągnąć znaczne oszczędności na wydatkach wojskowych”.

Czy to ustępstwo wystarczy, aby załatać najbardziej uporczywy rozłam w koalicji, pozostaje nieprzetestowane. Wiec w Neapolu, pomyślany jako demonstracja wspólnego programu i celu, zamiast tego zaostrzył podział, który organizatorzy mieli nadzieję odłożyć na bok.