Australijski sąd rozstrzygnął sprawę surogatki, która urodziła biologicznie niespokrewnione bliźnięta

Ciąża bliźniacza i nieoczekiwane poczęcie

We wrześniu 2024 roku dwie australijskie pary zawarły umowę o altruistycznym macierzyństwie zastępczym po tym, jak poznały się przez wspólnych znajomych. Matka zamawiająca, określona w dokumentach sądowych jako BNJ, urodziła się bez macicy i nie mogła donosić ciąży wraz ze swoim partnerem, DRJ. 27-letnia kobieta, określona jako DZ, która miała już pięcioro dzieci z mężem FZ, zgodziła się zostać surogatką. 11 kwietnia 2025 roku specjalista medycyny rozrodu przeniósł do organizmu DZ pojedynczy zarodek stworzony z komórki jajowej i nasienia rodziców zamawiających.

Badania USG przeprowadzone 28 kwietnia 2025 roku oraz 12 maja 2025 roku ujawniły dwa oddzielne pęcherzyki ciążowe i dwa rozwijające się płody. Surogatka zaszła w ciążę naturalną ze swoim mężem w tym samym okresie, wbrew zaleceniom medycznym odradzającym niezabezpieczone stosunki w okolicach transferu zarodka. W listopadzie 2025 roku DZ urodziła chłopca i dziewczynkę tego samego dnia przez cesarskie cięcie. Badania genetyczne potwierdziły, że dziewczynka jest biologicznym dzieckiem BNJ i DRJ, podczas gdy chłopiec jest biologicznym synem DZ i FZ.

Bariery prawne w przepisach o surogacji

Choć obie rodziny zgodnie ustaliły, kto powinien wychowywać każde z dzieci, przepisy dotyczące surogacji w Queensland stworzyły przeszkodę regulacyjną. Zgodnie z prawem stanowym, dzieci urodzone z jednej ciąży surogacyjnej są klasyfikowane jako rodzeństwo, a ustawa zabrania ich rozdzielania. Ponieważ DZ nosiła oba płody jednocześnie, przeniesienie praw rodzicielskich do dziewczynki na BNJ i DRJ, podczas gdy chłopiec pozostał z DZ i FZ, wymagało formalnej zgody sądu. Postępowanie odbyło się w Sądzie ds. dzieci w Queensland pod sygnaturą BNJ v DZ [2026] QCHC 13.

Aby wspomóc postępowanie prawne, rodziny zatrudniły niezależnego doradcę, który ocenił psychologiczne skutki wychowywania dzieci w oddzielnych domach. Specjalistyczna ocena wykazała, że fizyczne rozdzielenie od urodzenia prawdopodobnie nie spowoduje szkód psychicznych, pod warunkiem, że rodziny utrzymają stabilną opiekę i jasną komunikację na temat pochodzenia dzieci.

Orzeczenie sądowe i ustalenia rodzinne

Sędzia Jodie Wooldridge wydała decyzję 21 sierpnia 2026 roku, orzekając, że niemowlęta są bliźniętami ciążowymi, a nie rodzeństwem w świetle prawa Queensland. Sąd ustalił, że ustawowy zakaz rozdzielania rodzeństwa nie ma zastosowania, ponieważ dwoje niemowląt nie łączyła żadna więź genetyczna. Wooldridge przyznała nakazy rodzicielskie formalnie uznające BNJ i DRJ za prawnych rodziców ich biologicznej córki, podczas gdy DZ i FZ zachowali pełne prawa rodzicielskie wobec swojego biologicznego syna. W pisemnym uzasadnieniu decyzji Wooldridge podkreśliła znaczenie stałej przejrzystości między oboma gospodarstwami domowymi.

Strony rozumieją, że otwartość i uczciwość w kwestii pochodzenia dziewczynki oraz jej rodzicielstwa będą leżały w jej długoterminowym interesie.

Sąd zauważył również, że choć surogatka i jej mąż nie planowali poczęcia szóstego dziecka podczas procedury medycznej, chłopiec jest kochany i oczekiwany. Czworo rodziców utrzymuje regularny kontakt od dziewięciu miesięcy i zgodziło się zapewnić, że oboje dzieci zrozumieją swoje wspólne pochodzenie ciążowe, gdy będą dorastać. Dokumenty sądowe wskazują, że w Australii nie odnotowano wcześniej opublikowanych spraw o podobnych okolicznościach, powołując się na rzadkie zjawiska reprodukcyjne, takie jak nadpłodnienie i nadciążenie.