Rosja oskarża Rumunię o wsparcie wojskowe dla Ukrainy przez port Giurgiulești w Mołdawii; Bukareszt nazywa to „stalinowską propagandą”

Rosyjski dyplomata oskarża Rumunię o bezpośrednie wsparcie wojskowe dla Ukrainy

Jurij Pilipson, dyrektor Drugiego Departamentu Europejskiego MSZ Rosji, powiedział w wywiadzie dla TASS opublikowanym w niedzielę 9 sierpnia 2026 r., że Rumunia „jest już zaangażowana w zapewnianie bezpośredniego wsparcia wojskowo-logistycznego dla reżimu w Kijowie”. Pilipson wysunął to oskarżenie w kontekście przejęcia przez Rumunię operatora Międzynarodowego Wolnego Portu Giurgiulești w Mołdawii. Stwierdził, że port został przekształcony „w węzeł tranzytowy do dostarczania różnych towarów na Ukrainę, w tym tych przeznaczonych dla ukraińskich sił zbrojnych”. Dodał, że sytuacja „rodzi pytania o prawdziwe cele wykorzystania portu Giurgiulești w najbliższej przyszłości”.

Port, położony nad Dunajem w pobliżu granic Mołdawii z Rumunią i Ukrainą, obsługuje ponad 70% mołdawskiego importu i eksportu drogą wodną. W kwietniu 2026 r. Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR) sprzedał 100% udziałów w ICS Danube Logistics, operatorze portu, Administracji Portów Morskich w Konstancy. Rumunia określiła tę transakcję jako „inwestycję strategiczną dla naszego kraju o znaczeniu regionalnym i europejskim” i zobowiązała się do długoterminowych inwestycji w celu zwiększenia przepustowości portu oraz modernizacji infrastruktury. Ówczesny minister transportu Ciprian Șerban powiedział w lutym 2026 r., że port wesprze odbudowę Ukrainy poprzez zapewnienie bezpiecznych alternatywnych szlaków.

Rumuńskie MSZ nazywa rosyjskie twierdzenia „stalinowską propagandą”

Rumuńskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych odpowiedziało w poniedziałek 10 sierpnia. Rzecznik Andrei Țărnea odrzucił rosyjskie oświadczenia, nazywając je „stalinowską propagandą”.

Każdy rosyjski urzędnik wypowiadający się na temat tożsamości narodowej innego kraju popada w oczywistą sprzeczność. Rozpowszechniając tego rodzaju stalinowską propagandę, Rosja prowadzi brutalną wojnę podbojową.

Țărnea oskarżył Rosję o codzienne zabijanie cywilów przy jednoczesnym negowaniu suwerenności i tożsamości narodowej sąsiada. Odwołał się również do polityki przymusowej rusyfikacji prowadzonej przez carską Rosję i Związek Radziecki. Podkreślił, że tożsamości narodowe i aspiracje nie podlegają żądaniom Moskwy, niezależnie od tego, czy dotyczą języka, czy decyzji gospodarczych i inwestycyjnych.

Czasy, gdy Moskwa siłą wybierała za te narody lub narzucała im, co mają robić, minęły. Wojna i rosyjska propaganda to dwie twarze tego samego pragnienia kontroli ze strony Moskwy.

Pilipson odniósł się również do relacji rumuńsko-mołdawskich, przywołując dane ze spisu powszechnego z 2024 r., według których 76,7% obywateli Mołdawii zadeklarowało narodowość mołdawską, a tylko 8,0% rumuńską. Stwierdził, że promowanie tematu zjednoczenia w przestrzeni publicznej Mołdawii jest częścią kampanii mającej na celu wpływanie na opinię publiczną.

Rosja ostrzega przed reakcją na każdą prowokację wobec Naddniestrza

W osobnym oświadczeniu wiceminister spraw zagranicznych Rosji Michaił Gałuzin powiedział agencji TASS, że Moskwa uzna każdą zbrojną prowokację Ukrainy i Mołdawii przeciwko separatystycznemu regionowi Naddniestrza za atak na Rosję. Dodał, że użyje „wszelkich dostępnych środków”, aby chronić przebywających tam obywateli rosyjskich. W Naddniestrzu mieszka ponad 200 000 posiadaczy rosyjskich paszportów, a na miejscu nielegalnie stacjonują rosyjskie wojska i policja wraz z dużymi składami broni i amunicji.

Gałuzin ocenił ryzyko zbrojnych prowokacji jako „zmniejszone”, ale stwierdził, że nie można ich „całkowicie wykluczyć”.

Takie lekkomyślne i nieodpowiedzialne działania, zgodnie z prawem międzynarodowym, uznamy za atak na Rosję i nie pozostawimy ich bez stanowczej i natychmiastowej odpowiedzi.

Ani Mołdawia, ani Ukraina nie ogłosiły planów interwencji wojskowej w Naddniestrzu. Region, który ogłosił niepodległość od Mołdawii w latach 90., znajduje się w głębokim kryzysie gospodarczym po tym, jak Moskwa ograniczyła transfery budżetowe do Tyraspola, a większość eksportu przekierowano do państw członkowskich UE.