Rosyjscy inżynierowie potajemnie pomagają Iranowi w pracach nad naddźwiękowymi pociskami manewrującymi

Tajny program C430L

Wieloletni tajny program o kryptonimie C430L od 2023 roku łączy rosyjskich specjalistów od projektowania rakiet z irańskimi inżynierami wojskowymi. Współpraca trwała również w trakcie konfliktu zbrojnego między Stanami Zjednoczonymi, Izraelem a Iranem, który rozpoczął się pod koniec lutego. Wyciekła rosyjska korespondencja, manifesty przewozowe oraz wnioski patentowe wskazują, że dwustronna koordynacja techniczna była kontynuowana przez całe lato. Program koncentruje się na zapewnieniu Teheranowi zdolności do produkcji naddźwiękowych pocisków manewrujących, które mogą zagrażać amerykańskim lotniskowcom i jednostkom sojuszniczym na Bliskim Wschodzie. Fabian Hinz zauważył, że transfer technologii wojskowej o tak wysokim stopniu wrażliwości wymagał formalnej zgody politycznej na najwyższych szczeblach rosyjskich władz.

To transfer wysoce strategicznej i wrażliwej technologii wojskowej z Rosji, o której pozyskanie Irańczycy zabiegali od dziesięcioleci.

Technologia silników strumieniowych a obrona morska

Podstawowym celem technicznym C430L jest pomoc Iranowi w opracowaniu i opanowaniu systemów napędowych typu ramjet. W przeciwieństwie do konwencjonalnych silników odrzutowych, silnik strumieniowy wykorzystuje dużą prędkość lotu pocisku do sprężania powietrza, co pozwala na utrzymanie ciągu przy prędkościach kilkukrotnie przekraczających prędkość dźwięku. Połączenie naddźwiękowej prędkości z lotem na niskim pułapie skraca czas reakcji systemów obrony powietrznej okrętów i jednostek lądowych. Ten profil operacyjny stanowi wyzwanie dla sieci obrony powietrznej Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników w regionie Zatoki Perskiej. Irańscy inżynierowie zbudowali i przetestowali w locie prototypowy system napędowy, choć nie ma jeszcze dowodów na wprowadzenie operacyjnego pocisku manewrującego do służby.

Dla Irańczyków oznaczałoby to jakościowo nowy strategiczny system uzbrojenia, który mógłby zagrozić okrętom Marynarki Wojennej USA.

Rosyjskie wsparcie przemysłowe i testy w locie

Współpraca połączyła irański personel z rosyjską państwową agencją eksportu broni Rosoboroneksport oraz producentem rakiet NPO Maszynostrojenia. Irańscy inżynierowie przekazywali dane telemetryczne i wyniki testów w locie bezpośrednio rosyjskim specjalistom, którzy pomagali w kalibracji i udoskonalaniu konstrukcji napędu. Choć irańskie media państwowe ogłosiły w sierpniu 2023 roku, że krajowe instytucje posiadają zdolność do budowy naddźwiękowego pocisku manewrującego, dokumentacja wewnętrzna wskazuje, że projekt opierał się na bezpośrednim wsparciu inżynieryjnym z Rosji. Rosyjscy specjaliści podróżowali do irańskich obiektów, aby nadzorować prace nad napędem. Zapytania skierowane do przedstawicieli rządów Rosji i Iranu w sprawie programu C430L pozostały bez odpowiedzi.

Rozszerzenie dwustronnej współpracy wojskowej

Wspólny projekt rakietowy stanowi element szerszego rozszerzenia współpracy wojskowej między Moskwą a Teheranem po pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę. Iran dostarczył rosyjskim siłom tysiące dronów uderzeniowych Shahed i pomógł w utworzeniu krajowych zakładów produkcji dronów na terytorium Rosji. Zachodnie raporty wywiadowcze wskazują również na rosyjskie wsparcie w zakresie danych satelitarnych, w tym obrazowania przestrzeni kosmicznej śledzącego pozycje wojsk amerykańskich, okrętów wojennych oraz ruchy samolotów na Bliskim Wschodzie. Podczas gdy Iran produkuje już własne silniki turboodrzutowe i dwuprzepływowe do poddźwiękowych pocisków manewrujących oraz posiada rozbudowany arsenał rakiet balistycznych, partnerstwo w zakresie rosyjskich silników strumieniowych zapewnia specjalistyczną wiedzę, o którą irańskie programy zbrojeniowe zabiegały od dekad.