Sztuka i książki · Santa Margherita Ligure, Mediolan i Genua
Nie żyje Rosellina Archinto, włoska wydawczyni i założycielka Emme Edizioni oraz Babalibri. Miała 93 lata
Włoska wydawczyni Rosellina Archinto zmarła 21 sierpnia 2026 roku w Santa Margherita Ligure. Przez sześć dekad zmieniała oblicze ilustrowanej literatury dziecięcej oraz publikacji epistolarnych.
Tekst AI na podstawie relacji lastampa.it, Rai news, Corriere della Sera i innych wydawców. Opublikowany . Jak powstaje
Dla członkówPierwsze 30 sekund dla wszystkich. Głos syntetyczny (AI).
W skrócie
Archinto założyła Emme Edizioni w Mediolanie w 1966 roku, wydając fundamentalne tytuły, w tym "Piccolo blu e piccolo giallo" Leo Lionniego oraz "Il palloncino rosso" Ieli Mari.
Wprowadziła na włoski rynek Maurice'a Sendaka, Tomiego Ungerera i Erica Carle'a, jednocześnie eksportując prace Bruno Munariego, Enzo Mari i Emanuele Luzzatiego.
W 1985 roku Archinto sprzedała Emme Edizioni i założyła Rosellina Archinto Editore, publikując zbiory korespondencji Rainera Marii Rilkego, Thomasa Manna i Ludwiga Wittgensteina.
W 1988 roku założyła czasopismo "Leggere", w 1999 roku współtworzyła z córką Francescą wydawnictwo Babalibri, a w 2015 roku odkupiła wszystkie udziały w Archinto Editore.
- 1999Założenie wydawnictwa książek dla dzieci Babalibri wraz z córką Francescą
- 2015Odzyskanie pełnej własności Archinto Editore przed fuzją RCS-Mondadori
- 21.08Śmierć w wieku 93 lat w rezydencji w Santa Margherita Ligure
Pionierka nowoczesnej książki obrazkowej
Rosellina Archinto, założycielka Emme Edizioni i Babalibri, zmarła 21 sierpnia 2026 roku w wieku 93 lat w swoim domu w Santa Margherita Ligure. Urodzona jako Rosellina Marconi w Genui 29 czerwca 1933 roku, w drugiej połowie XX wieku przekształciła włoski rynek wydawniczy dla dzieci. Dzięki swoim oficynom przybliżyła włoskim czytelnikom twórczość międzynarodowych ilustratorów, takich jak Maurice Sendak, Leo Lionni, Tomi Ungerer, Eric Carle czy Guillermo Mordillo. Jednocześnie eksportowała prace włoskich twórców, w tym Bruno Munariego, Emanuele Luzzatiego, Flavio Costantiniego oraz Enzo i Ieli Mari, na rynki Francji, Niemiec i Japonii. Jej debiutancki katalog z 1966 roku zawierał dwa tytuły, które stały się klasykami europejskiej literatury dziecięcej: "Piccolo blu e piccolo giallo" Lionniego oraz "Il palloncino rosso" Ieli Mari.
Edukacja i powstanie Emme Edizioni
Córka Mario Marconiego, inżyniera i dyrektora generalnego Ansaldo, Archinto studiowała ekonomię i handel na Università Cattolica del Sacro Cuore w Mediolanie, gdzie obroniła pracę dyplomową na temat rynku pracy pod kierunkiem Beniamino Andreatty. Po rezygnacji z kariery ekonomistki wyjechała do Stanów Zjednoczonych, by przez dwa lata studiować na Columbia University w Nowym Jorku. Tam zgłębiała psychopedagogikę i zetknęła się ze współczesną książką ilustrowaną, która odrzucała dydaktyczny moralizm na rzecz eksperymentów wizualnych. Po powrocie do Włoch w 1963 roku, przy wsparciu wydawców Giangiacomo Feltrinellego i Giovanniego Enriquesa, założyła w 1966 roku Emme Edizioni. Pracując początkowo w swoim salonie z grafikiem Salvatore Gregoriettim, postawiła sobie za cel usunięcie przestarzałych, postfaszystowskich konwencji z włoskiej literatury dziecięcej.
„Precz z tym starym śmieciem!”
Emme Edizioni poszerzyło ofertę poza książki obrazkowe, wprowadzając serie psychopedagogiczne Jeana Piageta, Françoise Dolto i Arno Sterna, z przedmowami autorstwa Natalii Ginzburg.
Zwrot ku literaturze epistolarnej i czasopismom kulturalnym
W 1985 roku, po śmierci swojego byłego męża, hrabiego Alberico Archinto Rocca Saporitiego, z którym miała pięcioro dzieci, Archinto sprzedała Emme Edizioni, by zająć się nowymi formatami wydawniczymi. W tym samym roku założyła Rosellina Archinto Editore, koncentrując się na zbiorach korespondencji, biografiach i esejach intelektualnych. Oficyna publikowała tomy listów takich postaci jak Rainer Maria Rilke, Thomas Mann, André Gide, Ludwig Wittgenstein i Eugenio Montale. Archinto wyjaśniła swoją motywację skupienia się na listach osobistych.
„Lubię książki, w których zawarte jest przeżyte doświadczenie.”
W 1988 roku uruchomiła czasopismo kulturalne "Leggere", które w ciągu dziesięciu lat ukazało się w 90 numerach i zawierało eseje autorów takich jak Andrea Zanzotto, Guido Ceronetti i Jean Starobinski.
Ostatnie lata i sukcesja rodzinna
Archinto ponownie rozszerzyła swoją działalność wydawniczą w 1999 roku, współtworząc z córką Francescą Archinto wydawnictwo Babalibri, dzięki czemu klasyka literatury ilustrowanej pozostała dostępna dla młodszych pokoleń. W życiu prywatnym, po zakończeniu dwunastoletniego małżeństwa z Archinto, przez cztery dekady była związana z przemysłowcem Leopoldo Pirellim aż do jego śmierci w 2007 roku. Po sprzedaży większościowego pakietu udziałów w swoim wydawnictwie w 2003 roku, w 2015 roku odzyskała pełną własność wszystkich udziałów przed fuzją korporacyjną RCS i Mondadori. Jej kariera zamknęła się dziesięcioleciami wpływu na literaturę dziecięcą, ilustrację artystyczną i literaturę faktu.
Zapytaj o ten tekst
Źródła i kontekst
- lastampa.itLe mille vite di Rosellina Archinto l'editrice che ha interpretato i tempi
- Rai newsRosellina Archinto: la pioniera dell'editoria per ragazzi che ha cambiato la lettura
- Corriere della SeraÈ morta Rosellina Archinto, pioniera della letteratura per l'infanzia. Aveva 93 anni
- ANSA.itÈ morta Rosellina Archinto, pioniera dell'editoria per ragazzi - Ultima ora
- Bruno Munari
- Włoski artysta i ilustrator publikowany przez Emme Edizioni
- Maurice Sendak
- Amerykański autor i ilustrator wprowadzony na włoski rynek przez Emme Edizioni
- Leo Lionni
- Autor i ilustrator, którego książka "Little Blue and Little Yellow" została wydana przez Emme Edizioni
- Leopoldo Pirelli
- Włoski przemysłowiec i wieloletni partner Roselliny Archinto
Pollar jest bezpłatny i bez reklam w tekście. Utrzymują go członkowie.
Wesprzyj Pollar