Zatrudnienie we Włoszech na rekordowym poziomie, ale realne płace znów spadną – ostrzega OECD

Rekord zatrudnienia, ale wciąż opóźnienie

Włoski rynek pracy odnotował historyczny kamień milowy w pierwszym kwartale 2026 r., a stopa zatrudnienia wzrosła do 62,8%. Jest to najwyższy poziom w historii, napędzany silnym wzrostem liczby miejsc pracy w ciągu ostatnich dwóch lat. Jednak OECD Employment Outlook 2026, przedstawiony w Paryżu przez sekretarza generalnego Matthiasa Cormanna i p.o. dyrektora Marka Pearsona, pokazuje, że wskaźnik ten pozostaje 9,3 punktu procentowego poniżej średniej OECD wynoszącej 72,1%, co stanowi jedną z największych luk w tej 38-narodowej grupie. Niedobór jest szczególnie dotkliwy wśród kobiet i młodych ludzi, a wzrost zatrudnienia wyraźnie spowolnił w ciągu ostatniego roku, odbiegając od trwałych wzrostów obserwowanych w innych krajach Europy Południowej.

W tym samym czasie bezrobocie spadło do historycznego minimum 5% w maju 2026 r., zgodnie ze średnią OECD wynoszącą 4,9%. Spadek o 1,5 punktu procentowego w ciągu dwunastu miesięcy jest odwrotny do trendu w dwóch trzecich krajów OECD, gdzie bezrobocie zaczęło ponownie rosnąć. Włochy należą do niewielkiej grupy gospodarek Europy Południowej (Grecja, Portugalia i Hiszpania), w których bezrobocie nadal spada.

Płace nadal tracą na wartości

Pomimo boomu zatrudnieniowego, wynagrodzenia tracą grunt. Realne płace wzrosły o 1,3% rok do roku w pierwszym kwartale 2026 r., wspomagane tymczasowo niską inflacją, ale wciąż były o 6,1% niższe niż w pierwszym kwartale 2021 r. Jest to największa luka wśród głównych gospodarek OECD.

Ta utrata odpowiada rezygnacji z około dwudziestu dni wynagrodzenia w porównaniu z pięcioma laty temu.

Ostatni wzrost cen energii, związany z napięciami w Zatoce Perskiej, ponownie podbija inflację i ciągnie realne płace w dół. OECD prognozuje inflację na poziomie 3% w 2026 r. i 2,2% w 2027 r., przy wzroście płac nominalnych odpowiednio o około 2,2% i 2,4%. W rezultacie realne płace mają skurczyć się o 0,9% w tym roku i zyskać jedynie 0,2% w 2027 r., ograniczone przez ograniczoną liczbę odnowień układów zbiorowych zaplanowanych na przyszły rok i utrzymującą się słabość rynku pracy.

Inflacja we Włoszech jest na podobnym poziomie co w innych krajach, ale nasze płace nominalne są niższe, więc gdy tylko fala inflacyjna wzrośnie, płace toną.

Podziały regionalne i bariery strukturalne

Raport podkreśla również głębokie nierówności terytorialne. W najsłabszym kwintylu włoskich prowincji bezrobocie jest ponad czterokrotnie wyższe niż w najmocniejszym kwintylu, w porównaniu ze średnią OECD wynoszącą około dwa razy. Choć luka zmniejszyła się o 10,4% od 2010 r., mobilność wewnętrzna grozi jej pogłębieniem: ci, którzy opuszczają regiony o niskim zatrudnieniu, są zwykle młodsi, lepiej wykształceni i już zatrudnieni, co pozbawia słabsze regiony najbardziej dynamicznych pracowników.

Sztywności strukturalne pogłębiają stagnację płac. Powszechne stosowanie klauzul zakazu konkurencji, które wiążą prawie co piątego pracownika sektora prywatnego, utrudnia zarówno wzrost płac, jak i mobilność pracowników – zauważa OECD.

Perspektywy i zagrożenia

Scenariusz bazowy OECD zakłada, że szok cen energii spowodowany konfliktem na Bliskim Wschodzie będzie stosunkowo krótkotrwały. Mimo to połączenie powolnego wzrostu płac nominalnych, niewielkiej liczby odnowień umów i ochłodzenia popytu na pracę pozostawia niewiele miejsca na szybkie odzyskanie siły nabywczej. Andrea Garnero, główny ekonomista w Dyrekcji ds. Zatrudnienia, Pracy i Spraw Socjalnych OECD, podkreślił, że Włochy pozostają dużym krajem OECD z największą luką w realnych płacach do zniwelowania.