W skrócie
Raye otrzymała nagrodę za swój drugi album This Music May Contain Hope, który ukazał się w marcu i zadebiutował na szczycie brytyjskich list przebojów.
Członkowie jury podkreślili wyobraźnię i rozmach artystki, a "The Guardian" określił płytę jako ambitne dzieło łączące jazz, power balladę i funk.
Raye wyprzedziła m.in. Paula McCartneya, nominowanego po raz pierwszy za The Boys of Dungeon Lane, a także Olivię Dean, Dave'a, Florence + the Machine oraz Suede.
Drugi album z główną nagrodą
Raye zdobyła Mercury Prize 2026 za swój drugi album, This Music May Contain Hope. Nagroda przyznawana jest co roku za najlepszy album artysty z Wielkiej Brytanii lub Irlandii, a jej historia sięga 1992 roku. Nominacje opierają się na wartości artystycznej, a nie na wynikach sprzedaży czy notowaniach list przebojów. Wyniki ogłoszono w Utilita Arena w Newcastle, gdzie Raye wystąpiła podczas gali. Artystka, której prawdziwe nazwisko brzmi Rachel Agatha Keen, była faworytką do zwycięstwa.
Werdykt jury
"The Guardian" opisuje 73-minutowe wydawnictwo jako niezwykle ambitne, łączące jazz big-bandowy, power balladę i funk. Jury, złożone z przedstawicieli branży muzycznej, oceniło album w następujący sposób:
„Raye wykazuje się prawdziwą wyobraźnią i rozmachem, pokazując, czym może być album, wykraczając poza jeden styl czy gatunek, aby zrealizować swoją wizję.”
Członkowie jury dodali, że album będzie stanowić ogromną inspirację na kolejne lata. Płyta ukazała się w marcu i zadebiutowała na pierwszym miejscu brytyjskich list przebojów. Wśród singli promujących album znalazły się: Click Clack Symphony z udziałem Hansa Zimmera, I Know You're Hurting, Nightingale Lane oraz Where Is My Husband?.
Powrót po trudnym okresie
"The Guardian" postrzega to zwycięstwo jako element trwającego renesansu kariery Raye, która w 2021 roku znalazła się w trudnym położeniu, publicznie krytykując swoją wytwórnię za blokowanie wydania albumu studyjnego. Po odejściu z wytwórni odniosła sukces z dwoma kolejnymi płytami. Poprzednia, My 21st Century Blues, przyniosła jej sześć nagród Brit, co pozostaje rekordem dla jednej ceremonii. "The Independent" zauważył, że nagroda zazwyczaj trafia do twórców muzyki rockowej, indie, hip-hopowej lub elektronicznej, więc zwycięstwo albumu pop jest rzadkością.
Rywale i lista nominowanych
Paul McCartney po raz pierwszy znalazł się na krótkiej liście nominowanych z albumem The Boys of Dungeon Lane. W przesłanym nagraniu wideo przyznał, że jest "zachwycony" nominacją. Wśród pozostałych nominowanych znaleźli się Olivia Dean, Dave, JADE, Florence + the Machine, Suede oraz pochodząca z Galway piosenkarka i autorka tekstów Dove Ellis. Zespół Florence + the Machine wyrównał rekord Radiohead, stając się współrekordzistą pod względem liczby nominacji bez wygranej (pięć). Suede otworzyli ceremonię utworem Dancing With the Europeans, ale nie zdołali zdobyć drugiej statuetki po tej otrzymanej w 1993 roku za debiut. Dave i McCartney byli jedynymi artystami, którzy nie wystąpili podczas gali. Zespół Pulp wystąpił drugi rok z rzędu, tym razem z kompilacją Help, stworzoną w celu wsparcia fundacji War Child.
Ceremonia i nagroda
Był to drugi rok z rzędu, w którym ceremonia odbyła się w Newcastle, po przeniesieniu nagrody z Londynu w 2025 roku. "The Guardian" podaje, że w 2024 roku nagroda straciła sponsora. Doniesienia dotyczące kwoty nagrody są rozbieżne: "The Guardian" i "Evening Standard" wskazują na 25 000 funtów, podczas gdy "Irish Times", powołując się na agencję PA, podaje kwotę bliską 30 000 euro. W ubiegłym roku nagrodę otrzymał Sam Fender za album People Watching, pokonując m.in. Fontaines DC, Wolf Alice, CMAT i Pulp. Wśród wcześniejszych laureatów znaleźli się Michael Kiwanuka, Little Simz, Wolf Alice, Skepta, PJ Harvey, Elbow oraz Arctic Monkeys.