Zawalisko lodowca w Himalajach: 389 ofiar śmiertelnych i ponad 1000 zaginionych w Nepalu i Tybecie

Oderwanie lodowca i fala gruzu

Ogromna część nienazwanego lodowca na południowym zboczu szczytu Langtang Lirung (7200 m n.p.m.) oderwała się na wysokości około 5200 metrów, spadając ponad 1000 metrów w głąb doliny. Zawalona masa miała wymiary około 1,5 na 1 kilometr i do 200 metrów grubości. Uderzenie wywołało wstrząs sejsmiczny o magnitudzie 5,2, zarejestrowany przez Służbę Geologiczną Stanów Zjednoczonych. Ciśnienie i siła kinetyczna stopiły ogromne ilości lodu, które zmieszane ze skałami i osadami wywołały niszczycielską falę wzdłuż koryta rzeki Bhotekoshi między Tybetem a Nepalem. Hydrolodzy z Międzynarodowego Centrum Zintegrowanego Rozwoju Gór poinformowali, że poziom rzeki podniósł się o dziewięć metrów w ciągu trzydziestu minut.

Przyczyną tej katastrofy było osunięcie się dużej części lodowca. Wywołało to ogromną lawinę lodowo-gruzową, która stała się bezpośrednim powodem powodzi.

Zniszczenia wzdłuż korytarza granicznego

Fala przemieściła się na południe wzdłuż przejścia granicznego Rasuwagadhi i Gyirong, niszcząc mosty, drogi oraz infrastrukturę nadbrzeżną. Powódź objęła dystrykty Rasuwa, Dhading i Nuwakot na północ i zachód od Katmandu, niszcząc elektrownie wodne, pola uprawne i osady. Do wioski Syabrubesi potok dotarł w ciągu dziesięciu minut od przekroczenia granicy, pozostawiając mieszkańcom minimalną ilość czasu na ewakuację. Około godziny 9:00 w środę władze Nepalu wysłały około 600 000 alertów SMS, jednak wielu odbiorców otrzymało ostrzeżenia dopiero po dotarciu wody do ich miejscowości. Ponad 1000 osób pozostaje zaginionych w dotkniętych dolinach, a łączność telefoniczna i energetyczna pozostaje zerwana.

Reakcja kryzysowa i operacje ratunkowe

Według nepalskiej policji oficjalna liczba ofiar śmiertelnych osiągnęła 389 w czwartek wieczorem, a urzędnicy spodziewają się wzrostu tej liczby w miarę usuwania gruzu. Operacje ratunkowe pozwoliły w czwartek uratować 573 osoby, w tym 350 pracowników wydobytych przez armię nepalską z zalanego tunelu elektrowni wodnej w dystrykcie Rasuwa. Krajowy Urząd ds. Redukcji Ryzyka Katastrof i Zarządzania Kryzysowego zmobilizował tysiące ratowników do prowadzenia poszukiwań wzdłuż zniszczonych korytarzy transportowych. W pobliżu dotkniętych dolin utworzono punkty medyczne i obozowiska namiotowe, aby pomóc ocalałym i opatrzyć rannych. Premier Shah odwiedził obszar katastrofy, aby nadzorować działania ratunkowe.

Naszym priorytetem jest ochrona życia obywateli, poszukiwanie i ratowanie zaginionych, zapewnienie opieki medycznej oraz natychmiastowa pomoc.

Wyzwania transgraniczne i czynniki środowiskowe

Katastrofa nastąpiła po wcześniejszych incydentach powodziowych w regionie, w tym zniszczeniu Mostu Przyjaźni rok wcześniej w wyniku przerwania jeziora lodowcowego. Naukowcy z Międzynarodowego Centrum Zintegrowanego Rozwoju Gór zidentyfikowali wcześniej 47 niebezpiecznych jezior lodowcowych w systemie górskim Himalajów. Geolodzy z Uniwersytetu w Utrechcie wskazali na topnienie wiecznej zmarzliny i zmieniające się wzorce temperaturowe jako główne czynniki destabilizujące lodowce wiszące. Po wcześniejszych katastrofach omawiano protokoły ostrzegania transgranicznego między Chinami a Nepalem, jednak skoordynowane systemy wczesnego ostrzegania nie zostały w pełni wdrożone przed tym zdarzeniem. Międzynarodowe organizacje pomocowe i grupy diaspory rozpoczęły zbiórki funduszy oraz wsparcie logistyczne, aby dostarczyć zaopatrzenie do odciętych dystryktów.