Pożar wrzosowisk w Suffolk opanowany. Wielka Brytania zmaga się z rekordowym latem pożarów od Szkocji po południowe wybrzeże

Reakcja na pożar w Suffolk

Pożar na wrzosowiskach w pobliżu Dunwich w Suffolk wybuchł około godziny 17:00 BST 29 lipca i w szczytowym momencie objął 150 hektarów, co odpowiada powierzchni 210 boisk piłkarskich. Do akcji skierowano ponad 100 strażaków, a około 150 mieszkańców i turystów musiało opuścić zagrożony teren. Nie odnotowano żadnych obrażeń.

Do soboty 1 sierpnia straż pożarna w Suffolk poinformowała o ustabilizowaniu sytuacji. Ekipy ukończyły budowę pasów przeciwpożarowych o szerokości do 12 metrów wokół całego obwodu. Rzecznik przekazał, że utrzymano środki ochrony pobliskich budynków. W niedzielę na miejscu pozostało od 90 do 100 strażaków z 10–12 wozami bojowymi, dwoma cysternami z wodą i dwoma pojazdami terenowymi, którzy reagowali na pojawiające się mniejsze zarzewia ognia.

Pasy przeciwpożarowe o szerokości do 12 metrów zostały ukończone wokół obwodu terenu, a środki ochrony pobliskich budynków pozostają w mocy.

Straty środowiskowe

Ogień zniszczył siedliska przyrodnicze w RSPB Minsmere i Dunwich Heath, będące domem dla jednych z najrzadszych gatunków w Wielkiej Brytanii, w tym szablodziobów, wąsatek i bąków. National Trust, zarządca Dunwich Heath, poinformował, że teren dopiero niedawno zaczął wykazywać oznaki regeneracji po ekstremalnych upałach i suszy w 2022 roku. Adam Rowlands, menedżer obszaru RSPB, ocenił, że niektóre siedliska będą potrzebowały 25 lat na odrodzenie.

Proces regeneracji będzie długi, ale natura jest odporna, podobnie jak lokalna społeczność.

National Trust uruchomił zbiórkę funduszy, aby pomóc w odbudowie krajobrazu i stworzeniu bardziej odpornego siedliska. Celia Richardson, dyrektor ds. komunikacji i pozyskiwania funduszy w organizacji, zapewniła, że wszystkie darowizny trafią bezpośrednio na ten cel. Koniki polskie oraz kuce rasy Dartmoor i Exmoor wypasane na tym terenie są bezpieczne i pod opieką.

Pożary torfowisk w Szkocji

Choć pożar w Suffolk był stosunkowo niewielki, w ostatnich latach Szkocja doświadczyła trzech z pięciu największych pożarów w historii Wielkiej Brytanii. Pożary w Dava-Carrbridge w Moray (2025), w Galloway i Dumfries (2025) oraz w Flow Country w pobliżu Caithness (2019) strawiły po ponad 5000 hektarów każdy. Ogień rozprzestrzenił się na gleby torfowe, które dawniej były zbyt wilgotne, by się zapalić.

Zmiany klimatu sprawiają, że szkockie torfowiska wysychają na dłużej, zamieniając naturalny magazyn węgla w paliwo. Gdy roślinność powierzchniowa spłonie, pożary torfu mogą tlić się pod ziemią przez dni lub tygodnie, co utrudnia ich ugaszenie i pozwala na nieoczekiwane ponowne pojawienie się ognia. Przewiduje się, że w nadchodzących dekadach w Szkocji będzie jeszcze goręcej i bardziej sucho.

Presja na południową Anglię

W południowej Anglii straż pożarna zmaga się z falą pożarów terenów otwartych podczas ostatnich upałów. Straż pożarna w hrabstwie Berkshire interweniowała w tym roku ponad 250 razy, w tym przy dużym pożarze pól uprawnych w pobliżu Hungerford Park 10 lipca. Na wyspie Wight pożar w Headon Warren trwał pięć dni, angażując w szczytowym momencie 80 strażaków, specjalistyczny sprzęt i śmigłowce gaśnicze. Wozy strażackie transportowano promami przez cieśninę Solent z lądu, aby wesprzeć akcję.

Jon Cuthill, korespondent BBC South ds. środowiska, zauważył, że długotrwałe incydenty szybko zwiększają koszty. Straż pożarna w Dorset i Wiltshire zainwestowała niedawno 500 000 funtów w terenowy pojazd Unimog, a jednostka z Hampshire dodała nowy specjalistyczny wóz strażacki w Rushmoor. Aktywność ludzka, w tym ogniska, jest wiązana z niektórymi zaprószeniami ognia, choć przyczyna pożaru na wyspie Wight pozostaje nieznana.

Lekcje z Australii

W miarę nasilania się pożarów w Europie, australijscy naukowcy łączą technologię satelitarną z wiedzą rdzennych mieszkańców, aby lepiej przewidywać ryzyko pożarowe. Profesor Marta Yebra, kierująca Bushfire Research Centre of Excellence w Canberze, wykorzystuje zdjęcia satelitarne do pomiaru wilgotności paliwa roślinnego. Adrian Webster, praktykujący tradycyjne metody ochrony przeciwpożarowej, weryfikuje dane w terenie, używając tradycyjnych znaków ekologicznych, takich jak kolor roślin, zapach i zacienienie.

Miała wszystkie te niesamowite dane, ale nie było przełożenia na to, co oznaczały w terenie, więc były w pewnym sensie bezużyteczne. Jednak z perspektywy rdzennych mieszkańców nie były bezużyteczne. To była mapa, która mogła poprowadzić cię przez kraj i, jeśli ją rozumiałeś, zaprowadzić bezpośrednio w miejsce gotowe do zapłonu.

Projekt Yebry, zrodzony z doświadczeń australijskiego „czarnego lata” z lat 2019–2020, oferuje model, który może wspomóc europejskie służby pożarnicze w obliczu wydłużających się sezonów pożarowych na kontynencie.