Holandia potwierdza pierwszą eutanazję dziecka poniżej 12. roku życia od czasu rozszerzenia prawa w 2024 r.

Sprawa

Holandia po raz pierwszy przeprowadziła eutanazję na dziecku poniżej 12. roku życia od czasu rozszerzenia przepisów w lutym 2024 r. Zabieg miał miejsce w 2025 r., zgodnie z listem, który minister zdrowia Sophie Hermans przesłała w poniedziałek do parlamentu, a który towarzyszył rocznemu raportowi komisji nadzorującej medycznie wspomaganą śmierć u nieletnich. Władze nie ujawniły dokładnego wieku, płci ani stanu zdrowia dziecka, podając jedynie, że małoletni cierpiał na nieuleczalną chorobę z nieznośnym cierpieniem i bez perspektyw poprawy. Sprawa jest obecnie analizowana przez prokuraturę, która ustali, czy lekarz prowadzący postąpił zgodnie z prawem.

Ramy prawne i historia

Nowelizacja z 2024 r. wypełniła lukę w holenderskim prawie dotyczącym eutanazji. Od 2002 r. Holandia zezwala na tę praktykę pod ścisłymi warunkami, a w 2014 r. rozszerzono ją na nieletnich powyżej 12. roku życia zdolnych do rozeznania oraz na niemowlęta poniżej pierwszego roku życia za zgodą rodziców. Zmiana z 2024 r. dodała dzieci w wieku od 1 do 12 lat z nieuleczalnymi chorobami, ciężkimi wadami wrodzonymi, zaburzeniami metabolicznymi lub poważnym uszkodzeniem ważnych narządów, dla których opieka paliatywna jest niewystarczająca. Rząd oszacował, że przepisy będą dotyczyć małej grupy od pięciu do dziesięciu takich dzieci rocznie.

Eutanazja w liczbach

W 2024 r. w Holandii odnotowano 9958 przypadków eutanazji, co stanowi wzrost o 10% w porównaniu z poprzednim rokiem. Liczba ta odpowiada 5,8% ze 172 049 zgonów zarejestrowanych w kraju, według raportu Regionalnych Komisji ds. Oceny Eutanazji z maja 2025 r.

Nadzór i dalsze kroki

Holenderski system opiera się na retrospektywnym nadzorze, a nie na wcześniejszym zezwoleniu. Lekarz zgłosił zabieg specjalnej komisji, która przeanalizowała dokumentację medyczną i przeprowadziła wywiad z lekarzem, zanim przekazała swoją opinię prokuratorowi. W przypadku nieletnich wymagana jest zgoda zarówno rodziców, jak i lekarzy, a lekarze muszą stwierdzić, że nie ma rozsądnej alternatywy dla złagodzenia cierpienia. Prokuratura oceni teraz, czy lekarz postępował zgodnie z obowiązującymi przepisami.