Wybory w Maroku: Partia Autentyczności i Nowoczesności zdobywa 97 mandatów, frekwencja spada do 38%

Wyniki wyborów i zmiany w parlamencie

Minister spraw wewnętrznych Abdelouafi Laftit ogłosił wstępne wyniki w czwartek rano po głosowaniu z 23 września do 395-osobowej Izby Reprezentantów. Centrowa Partia Autentyczności i Nowoczesności (PAM) zajęła pierwsze miejsce z 97 mandatami, wyprzedzając swojego koalicjanta, Zgromadzenie Narodowe Niezależnych (RNI), które spadło do 66 mandatów po uzyskaniu 102 w 2021 r. Konserwatywna Partia Istiqlal utrzymała trzecie miejsce z 65 mandatami, podczas gdy islamistyczna Partia Sprawiedliwości i Rozwoju (PJD) odbiła się do 54 mandatów po zdobyciu 13 w poprzednich wyborach. Mniejsze partie zabezpieczyły pozostałe miejsca, na czele z Ruchem Ludowym (29), Socjalistyczną Unią Sił Ludowych (26), Partią Postępu i Socjalizmu (19) oraz Unią Konstytucyjną (17). Demokratyczny i Społeczny Ruch oraz Sojusz Lewicy zdobyły po osiem mandatów, Front Sił Demokratycznych i Partia Równości po dwa, a po jednym mandacie przypadło Neo-Demokratom oraz Partii Jedności i Demokracji. Maroko rozdziela mandaty parlamentarne na podstawie liczby zarejestrowanych wyborców, a nie ważnych głosów, co zapobiega większościom jednej partii i sprzyja rządom koalicyjnym.

PAM97

RNI66

Istiqlal65

PJD54

Ruch Ludowy29

USFP26

PPS19

Unia Konstytucyjna17

PAM

97

RNI

66

Istiqlal

65

PJD

54

Ruch Ludowy

29

USFP

26

PPS

19

Unia Konstytucyjna

17

Dane z tekstu artykułu

Frekwencja wyborcza i wzorce regionalne

Frekwencja wyborcza spadła do 38,08%, co stanowi najniższy wynik w marokańskich wyborach parlamentarnych od 2007 r., kiedy udział w głosowaniu wzięło 37,12% uprawnionych. Frekwencja spadła znacząco w porównaniu z 50,88% odnotowanymi w 2021 r. oraz 42,27% w 2016 r. Około sześć milionów z 15,8 miliona zarejestrowanych wyborców oddało głosy w ponad 40 000 lokali wyborczych, spośród szerszej populacji uprawnionych do głosowania liczącej 27 milionów osób. W przeciwieństwie do niższego zaangażowania na północy i w obszarach miejskich, prowincje południowe odnotowały wysoką frekwencję, osiągając 77% w regionie Laayoune-Sakia El Hamra oraz 65,42% w Dakhla-Oued Ed-Dahab. W wyborach wystartowało 28 partii politycznych i ponad 7200 kandydatów, w tym 2659 kobiet (37% wszystkich kandydatur) oraz 120 kobiet stojących na czele lokalnych list partyjnych. Proces monitorowało ponad 3000 akredytowanych obserwatorów, w tym 200 przedstawicieli instytucji międzynarodowych i organizacji pozarządowych.

200737,12%

201642,27%

202150,88%

202638,08%

2007

37.12 %

2016

42.27 %

2021

50.88 %

2026

38.08 %

Dane z tekstu artykułu

Niezadowolenie gospodarcze i debata o mundialu 2030

Niska frekwencja zbiegła się z utrzymującą się presją gospodarczą, wysokim bezrobociem wśród młodzieży oraz niezadowoleniem społecznym z kosztów życia. Niezadowolenie to wcześniej wywołało protesty młodzieży oraz kryzys graniczny pod koniec lipca, podczas którego dziesiątki tysięcy młodych ludzi próbowało przedostać się do hiszpańskiej enklawy Ceuta. Debata publiczna podczas kampanii dotyczyła wydatków rządowych na przygotowania do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2030, współorganizowanych z Hiszpanią i Portugalią, obok potrzeb finansowych w zakresie usług społecznych. PJD oparła swoją kampanię na działaniach antykorupcyjnych po dekadzie kierowania egzekutywą w latach 2011–2021. Pisząc dla Arab Reform Initiative, niezależna badaczka Lamia Elfehaim przeanalizowała postrzeganie społeczne tych budżetów infrastrukturalnych.

„Zakład o mundial 2030 jest kosztowny, a sumy zainwestowane w to wydarzenie są przez część populacji oceniane jako nieprzystające do priorytetów społeczno-terytorialnych królestwa: niewydolnych usług publicznych, izolacji obszarów wiejskich i wysokiego bezrobocia.”

Rozmowy koalicyjne i przywództwo rządu

Zgodnie z marokańską konstytucją, król Mohammed VI musi mianować premiera ze zwycięskiej partii, PAM, w celu utworzenia pięcioletniego rządu koalicyjnego. Partia została założona w 2008 r. przez doradcę królewskiego i byłego ministra Fouada Ali El Himma, aby stanowić przeciwwagę dla islamistycznych sił politycznych. Ustępujący premier Aziz Akhannouch, biznesmen, który kierował koalicją pod przewodnictwem RNI od 2021 r., zmierzył się ze spadkiem popularności podczas swojej kadencji. Lokalni analitycy medialni oczekują, że trzej poprzedni partnerzy rządzący (PAM, RNI i Istiqlal) wynegocjują odnowiony sojusz trójstronny pod przywództwem PAM. Pojawiły się dwie kandydatury na stanowisko premiera: minister planowania terytorium Fatima Ezzahra El Mansouri, która zostałaby drugą kobietą na stanowisku premiera w regionie arabskim, oraz minister budżetu Fouzi Lekjaa, który pełni również funkcję prezesa Królewskiego Marokańskiego Związku Piłki Nożnej.