Wzruszające pożegnanie Gaëla Monfilsa z Roland-Garros kończy się pięciosetowym thrillerem z Hugo Gastonem

Ostatnia, niezapomniana bitwa

19. i ostatnia kampania Gaëla Monfilsa na Roland-Garros zakończyła się w pierwszej rundzie w poniedziałek, 25 maja, w meczu, który doskonale odzwierciedlił jego karierę: nieprzewidywalną, spektakularną i głęboko emocjonalną. Mierząc się z rodakiem Hugo Gastonem na korcie Philippe'a-Chatriera, 39-latek miał trudny początek, przegrywając dwa pierwsze sety 6-2, 6-3, po czym dokonał niesamowitego powrotu, wygrywając dwa kolejne 6-3, 6-2. Jednak ostatecznie zawiodło go ciało i przegrał decydującego seta 6-0. Mecz, jego 13. pięciosetowy pojedynek na paryskim Szlemie, trwał do późnej nocy.

To bardzo dziwny moment. Próbuję powstrzymać emocje, bo w środku jest bardzo ciężko. Myślę, że czeka mnie trudna noc. To mieszanka radości i smutku.

Niespokojny triumf Gastona

Dla Hugo Gastona zwycięstwo było słodko-gorzkie. Wcielając się w rolę „czarnego charakteru” przeciwko idolowi z dzieciństwa, przyznał, że atmosfera była surrealistyczna. Gaston miał problemy fizyczne podczas meczu, ujawniając, że zmaga się z wirusem, który powoduje gwałtowny wzrost tętna i powolny spadek, co w połączeniu z napięciem meczowym skłoniło go do wezwania lekarza. Później zaczął mieć skurcze, ale dobrze kontrolował swój stan, aby doprowadzić mecz do końca.

Gaël jest dla mnie idolem. Kiedy jako dziecko oglądałem mecze w telewizji, byłem jego fanem, uwielbiam jego showmańską stronę, uwielbiam tę osobę, ponieważ jest niezwykle miłym facetem na wszystkich turniejach, w których grałem.

Gaston wyznał, że słysząc, jak tłum skanduje nazwisko Monfilsa, prawie chciał dołączyć, opisując uczucie braku pełnego poparcia publiczności na swoim domowym Szlemie jako „dość dziwne”.

Noc hołdów

Po porażce nastąpił chóralny aplauz i owacja na stojąco od publiczności, która została do samego końca. Wcześniej w tygodniu Monfils rozpoczął pożegnania małą prywatną ceremonią. W poniedziałek na kort wyszli byli francuscy tenisiści Jo-Wilfried Tsonga, Gilles Simon i Richard Gasquet, aby go uhonorować. Organizatorzy turnieju wyświetlili także film z wiadomościami od tenisowych wielkich, w tym Rafaela Nadala, Rogera Federera, Novaka Djokovicia, Stana Wawrinki, Carlosa Alcaraza i Jannika Sinnera.

Nawet w najśmielszych snach nie wyobrażałem sobie takiego zakończenia.

Jego żona, Elina Svitolina, opisała go jako „magika” w wzruszającym liście.

Co dalej

Mimo pożegnania z Roland-Garros, Monfils dał jasno do zrozumienia, że jeszcze nie kończy kariery tenisowej. Stwierdził, że jego celem jest gra do 40. roku życia, zauważając, że urodził się we wrześniu i chce dołączyć do grona sportowców takich jak Stan Wawrinka, LeBron James, Cristiano Ronaldo i Zlatan Ibrahimović, którzy rywalizowali po przekroczeniu tego progu. Przyznał, że w ostatnich latach gra na mączce była dla niego trudna i wyraził optymizm, że sezon na twardych kortach w Stanach Zjednoczonych mu pomoże.

Mam życzenie: grać do 40. roku życia. Niestety, urodziłem się we wrześniu. Naprawdę chcę być jednym z tych sportowców, którzy grają do 40. Więc do września jestem skupiony, potem zobaczymy.

Dziedzictwo magii

Monfils zastanawiał się nad wyjątkową presją tego wieczoru, opisując wejście na kort z mieszanymi uczuciami i poczuciem, że chce zrobić za dużo, co postawiło go w delikatnej sytuacji. Powiedział, że musiał „odzyskać kontrolę nad umysłem, ciałem, ponownie połączyć się ze sobą”, aby zapoczątkować swój powrót w trakcie meczu. Nie żałował wyniku, mówiąc, że przegrana z kimś, kogo się ceni, „jest fajna” i że Gaston zasłużył na zwycięstwo. Ta noc, jak powiedział, pozostanie „wyryta na zawsze” w jego sercu.