Naukowcy opublikowali pierwsze badanie dotyczące orek taranujących martwe samogłowy w celu ich rozczłonkowania, na podstawie dwóch obserwacji z 2024 i 2025 r. w Zatoce Kalifornijskiej.
Jedna orka trzyma samogłowa za płetwę ogonową, podczas gdy druga uderza w niego z pełną prędkością, powodując rozpad tuszy na tysiące kawałków.
Badacze sugerują, że zachowanie może pomagać w rozdrobnieniu dużej ryby dla młodych, ale zauważają, że orki znane są z zabawy zdobyczą, w tym noszenia martwych łososi jako „kapeluszy”.
Samogłowy (Masturus lanceolatus) mogą ważyć ponad 1800 kg i osiągać 3 metry długości, co czyni je jednymi z najcięższych ryb kostnoszkieletowych.
Naukowcy po raz pierwszy udokumentowali orki wykorzystujące uderzenia z dużą prędkością do rozrywania tusz samogłowów (Masturus lanceolatus) na tysiące fragmentów. Zachowanie to zaobserwowano dwukrotnie w Zatoce Kalifornijskiej, w lipcu 2024 r. oraz we wrześniu 2025 r., a wyniki opublikowano w czwartek na łamach czasopisma Frontiers in Ethology. Podwodne nagrania pokazują skoordynowaną akcję: jedna orka chwyta martwą rybę za płetwę ogonową, podczas gdy druga przyspiesza i uderza w nią z pełną siłą. Uderzenie powoduje rozpad samogłowa i rozproszenie szczątków w wodzie.
W obu zarejestrowanych przypadkach samica orki przytrzymywała samogłowa, a następnie puszczała go w momencie uderzenia przez dużego samca.
„Zaobserwowaliśmy orkę trzymającą samogłowa i puszczającą go tuż przed tym, jak inna uderzyła w niego z dużą prędkością, co spowodowało rozpad tkanek na tysiące kawałków.”
Martwa ryba nie stawiała oporu. Samogłów (Masturus lanceolatus) jest jedną z najcięższych ryb kostnoszkieletowych na świecie, osiągającą wagę ponad 1800 kg i długość trzech metrów. Ayres wyjaśniła w rozmowie z CNN, że spłaszczone ciało ryby może sprawiać, iż jest ona szczególnie podatna na rozerwanie pod wpływem takiej siły, choć podkreśliła, że pozostaje to hipotezą.
Badacze proponują dwa główne wyjaśnienia. Rozbicie tuszy na mniejsze kawałki może ułatwiać żerowanie młodym orkom. Podczas pierwszej obserwacji zaobserwowano osobnika młodocianego zjadającego pływające fragmenty, podczas gdy dorosłe orki pobierały większe porcje.
„Uważamy, że może to ułatwiać karmienie młodych lub być po prostu zabawą. Wiadomo, że orki bawią się swoim pożywieniem.”
Hipotezę o zabawie wspierają inne znane zachowania: orki w cieśninie Puget Sound były obserwowane, gdy nosiły martwe łososie na głowach niczym kapelusze. Badanie wskazuje, że taranowanie nie służy zabijaniu ofiary, ponieważ ryby były już martwe, co sugeruje, że zachowanie to dotyczy przetwarzania pokarmu, a nie polowania.
Mark Peter Simmonds, dyrektor naukowy OceanCare, porównał to zachowanie do ludzkich zwyczajów przy stole.
„Można to porównać do sytuacji, w której ludzie porcjują pieczeń podczas obiadu.”
Autorzy badania, reprezentujący organizację Beneath The Waves oraz Uniwersytet Nauki i Technologii Króla Abdullaha, twierdzą, że zachowanie to poszerza katalog przejawów pomysłowości orek. Druga obserwacja, sfilmowana przez Héctora Franza we wrześniu 2025 r., potwierdziła, że nie był to odosobniony przypadek.
Odkrycia poszerzają wiedzę na temat uczenia się społecznego i kooperatywnego żerowania orek. Choć dokładna motywacja pozostaje niejasna, spójność obu zdarzeń sugeruje celowe działanie. Naukowcy planują dalsze monitorowanie populacji w Zatoce Kalifornijskiej. Badanie ukazało się w Frontiers in Ethology, czasopiśmie poświęconym zachowaniom zwierząt.
Pollar jest bezpłatny i bez reklam w tekście. Utrzymują go członkowie.
Wesprzyj PollarOdkrycia · Zatoka Kalifornijska
Podwodne nagrania z Zatoki Kalifornijskiej pokazują orki taranujące martwe samogłowy z dużą prędkością, co rozrywa ryby na tysiące kawałków. Naukowcy przypuszczają, że zachowanie to ułatwia karmienie młodych lub jest formą zabawy.
Tekst AI na podstawie relacji Fanpage, SAPO, BBC i innych wydawców. Opublikowany .