Irlandzki olimpijczyk Ciarán Ó Lionáird, średniodystansowiec z igrzysk w Londynie 2012, niespodziewanie umiera w Montrealu w wieku 38 lat

Talent wykuty w Cork

Ciarán Ó Lionáird, który dorastał pod Macroom w hrabstwie Cork, po raz pierwszy dołączył do West Muskerry AC w wieku siedmiu lat i pozostał w klubie do dwunastego roku życia. Jego talent biegacza był widoczny od najmłodszych lat – zdobywał krajowe medale dla West Muskerry AC, zanim przeniósł się do Leevale AC, gdzie trenował pod okiem Dera O'Donovana i rozwinął się w światowej klasy juniora. Zdobył brąz na 1500 m podczas Europejskiego Festiwalu Młodzieży Olimpijskiej w 2005 roku, a w tym samym roku zajął 10. miejsce w finale mistrzostw świata juniorów na 1500 m.

Ciarán po raz pierwszy dołączył do West Muskerry AC w wieku zaledwie siedmiu lat i pozostał w naszym klubie do dwunastego roku życia. Jego wyjątkowy talent i miłość do biegania były widoczne od najmłodszych lat i mieliśmy przywilej obserwować początki tego, co stało się wybitną karierą lekkoatletyczną.

Amerykańskie lata i finał mistrzostw świata

Ó Lionáird rozpoczął studia na University of Michigan na stypendium, a następnie przeniósł się na Florida State University, gdzie okres zdrowego treningu pozwolił mu w pełni rozkwitnąć. Krótko po ukończeniu studiów poprawił swój rekord życiowy na 1500 m do 3:34.46 w Belgii, kwalifikując się na mistrzostwa świata w 2011 roku w Daegu w Korei Południowej. Mimo braku doświadczenia awansował do finału i zajął 10. miejsce. Następnie przeniósł się do Portland, trenując jako profesjonalista w Nike Oregon Project pod okiem trenera Alberto Salazara, który w 2019 roku został ukarany czteroletnim zakazem startów za doping.

Londyn 2012 i żniwo kontuzji

Po zmaganiach z kontuzją ścięgna Achillesa w okresie przygotowań do igrzysk w Londynie, Ó Lionáird zajął 13. miejsce w swoim biegu eliminacyjnym na 1500 m. Jego frustracja była widoczna w wywiadzie po wyścigu dla RTÉ. Przez całą karierę zmagał się z przewlekłymi kontuzjami i przeszedł dwie operacje ścięgna Achillesa, a także operację ścięgna plantaris później w 2013 roku.

To było najgorsze doświadczenie w moim życiu. Nie ma żadnych pozytywów, które mógłbym z tego wynieść. Może jeśli spędzę trochę czasu z dala od sportu, to wrócę do zdrowia i ponownie rozpalę ogień.

Brąz w Göteborgu i ostateczny powrót

Po przeprowadzce do Eugene, by trenować pod okiem trenera Marka Rowlanda w Nike Oregon Track Club, Ó Lionáird odbił się w 2013 roku. Uzyskał czas 3:52.10 w mili podczas Millrose Games w Nowym Jorku i zdobył brąz halowych mistrzostw Europy w Göteborgu na 3000 m, odważnie walcząc o złoto na ostatnim okrążeniu. Wygrał irlandzkie mistrzostwa na 1500 m w Santry w lipcu 2014 roku i awansował do finału mistrzostw Europy w Zurychu w tym samym roku, choć jego bieg został zakłócony po tym, jak na 600 m przed metą został uderzony kolcem przez rywala. Oficjalnie zakończył karierę lekkoatletyczną w 2020 roku.

Gdybym biegł po srebro, nie mógłbym zasnąć. Biegłem po złoto i prawdopodobnie straciłem przez to srebro.

Hołdy irlandzkiej lekkoatletyki

Cork Athletics poinformował, że wieść o nagłej śmierci Ó Lionáirda wywołała szok w całym świecie lekkoatletycznym. Leevale AC opisał go jako wyjątkowego sportowca, który z wyróżnieniem reprezentował swój kraj. West Muskerry AC wspominał młodego chłopca, który rozpoczął swoją przygodę z lekkoatletyką w ich klubie, podkreślając, że jego oddanie, wytrwałość i pasja do sportu będą nadal inspirować pokolenia sportowców. Osiem razy reprezentował Irlandię w seniorskiej kadrze i był pieszczotliwie nazywany "Mad Len" ze względu na swój wyluzowany i staromodny stosunek do treningów i wyścigów.