Chińska łódź podwodna znalazła 5,3-milionowy cmentarz wielorybów 7 km głębokości w Oceanie Indyjskim, największy i najstarszy kiedykolwiek odnotowany
Naukowcy na pokładzie chińskiego batyskafu Fendouzhe sporządzili mapę 1200-kilometrowego korytarza z prawie 500 szkieletami wielorybów na dnie Oceanu Indyjskiego, a niektóre skamieniałości pochodzą sprzed 5,3 miliona lat, a pięć aktywnych tusz wciąż zasila głębinowe ekosystemy.
Nekropolia w otchłani
Podczas 32 nurkowań w 2023 roku naukowcy z Chin, Włoch i Nowej Zelandii zbadali strefę uskoku Diamantina, ryftową dolinę między Australią a Antarktydą, gdzie dno oceanu opada na głębokość ponad 7000 metrów. Zidentyfikowali 485 stanowisk zawierających szczątki wielorybów, w tym około 500 skamieniałości i pięć współczesnych tusz w zaawansowanym stadium rozkładu. Najstarsza znaleziona czaszka pochodzi sprzed około 5,26 miliona lat, co znacznie poprzedza pojawienie się Homo sapiens.
Odkrycie nekropolii na taką skalę było całkowitym zaskoczeniem: wielkość rozmieszczenia, głębokość i zakres wiekowy daleko wykraczały poza wszystko, co sobie wyobrażaliśmy.
Kości rozciągają się wzdłuż osi północny zachód – południowy wschód na długości 1200 km, tworząc, jak nazywają to badacze, wcześniej nierozpoznany „superkorytarz zbiorowisk opadów wielorybów”. Największa pojedyncza tusza pochodziła z pięciometrowego płetwala antarktycznego.
Życie bez światła słonecznego
Na głębokościach, gdzie nie dociera światło słoneczne, martwy wieloryb staje się oazą. Wokół pięciu aktywnych opadów naukowcy udokumentowali kolonie robaków Osedax żywiących się kośćmi, wężowidła, meduzy, małże, ogórki morskie, krewetki galatki i maty bakteryjne, które przeżywają dzięki reakcjom chemicznym, a nie energii słonecznej. Uważa się, że wiele z tych organizmów to nowe dla nauki gatunki.
Ogromne rozmiary wieloryba i specyficzna chemia jego kości mają kluczowe znaczenie dla tworzenia tych głębinowych ostoi.
Odkrycie przesuwa znany limit głębokości dla ekosystemów opadów wielorybów daleko poza poprzedni rekord 4204 metrów, ustanowiony przez pojedynczą tuszę w południowo-zachodnim Atlantyku w 2016 roku.
Dlaczego tak wiele wielorybów zginęło w tym miejscu
Większość skamieniałości należy do waleni dziobogłowych, nieuchwytnej grupy polującej na kałamarnice i ryby na dużych głębokościach. Naukowcy proponują kilka wyjaśnień ich koncentracji: strefa może być głównym żerowiskiem, a jej koryto w kształcie litery V może kierować tusze na dno oceanu. Głębokie nurkowanie tych waleni, których maksymalne zanurzenia szacuje się na ponad 3000 metrów, może również przyczyniać się do naturalnej śmiertelności w tym regionie.
To odkrycie pokazuje, że te ekstremalne i niezbadane środowiska są domem dla wciąż nieznanych nauce gatunków i ekosystemów, a my wciąż jesteśmy daleko od zrozumienia prawdziwej bioróżnorodności naszej planety.
Archiwum skamieniałości i magazyn węgla
Stan zachowania kości zawdzięczają wiele swojej dużej gęstości, która opierała się robakom niszczącym kości, oraz ochronnej powłoce mineralnej utworzonej z substancji rozpuszczonych w wodzie morskiej. Ich ekstremalna głębokość chroniła je również przed pogrzebaniem przez osady. Ekstrapolując z liczby kości, naukowcy szacują, że w strefie Diamantina może leżeć ponad 10 milionów tusz, co stanowi około 6,7 miliona ton sekwestrowanego węgla.
- Strefa uskoku Diamantina tworzy się w wyniku oddzielania się Australii i Antarktydy.
- Najstarsza skamieniałość wieloryba na cmentarzysku pochodzi z tego okresu (Pterocetus benguelae).
- Chiński batyskaf Fendouzhe przeprowadza 32 nurkowania, odkrywając 485 stanowisk ze skamieniałościami i pięć aktywnych opadów wielorybów.
- Wyniki opublikowano w Nature, ujawniając największe, najgłębsze i najstarsze cmentarzysko wielorybów w historii.
Nowe gatunki i wymarłe wieloryby
Wśród szczątków zespół zidentyfikował wymarły gatunek o nazwie Pterocetus benguelae oraz nowo odkryty gatunek, który nazwali Pterocetus diamantinae, od miejsca odkrycia. Paleontolog Stephen Godfrey, pisząc w Nature, porównał to znalezisko do pierwszej obserwacji kominów hydrotermalnych rojących się od życia w 1977 roku i określił te badania jako „zwiastun pierwszej serii epickich filmów”. Zespół spodziewa się wielu kolejnych odkryć w miarę kontynuacji analizy zebranych próbek.
