Archiwalne dokumenty podważają alibi Adolfa Hitlera w sprawie śmierci jego siostrzenicy Geli Raubal w 1931 roku

Archiwalne odkrycia podważają chronologię z 1931 roku

Nowo przebadane dokumenty z archiwów państwowych i miejskich Monachium podważają wieloletnie alibi Adolfa Hitlera dotyczące śmierci jego 23-letniej siostrzenicy, Geli Raubal, we wrześniu 1931 roku. Niemiecki historyk i autor Harald Sandner zidentyfikował dwa zawiadomienia o zgonie oraz oficjalny wpis w księdze stanu cywilnego, które datują odnalezienie ciała Raubal na 18 września 1931 roku o godzinie 10:15. Przez 95 lat oficjalna narracja utrzymywana przez bawarski wymiar sprawiedliwości oraz NSDAP głosiła, że ciało odnalazł kamerdyner Georg Winter w zamkniętym pokoju w sobotę, 19 września, dzień po wyjeździe Hitlera do Norymbergi.

Odnalezione dokumenty wskazują, że ciało odkryto ponad 24 godziny wcześniej, niż dotychczas sądzono, w czasie gdy Hitler wciąż przebywał w Monachium. Według rekonstrukcji dnia przeprowadzonej przez Sandnera, Hitler uczestniczył w wiecu partyjnym między 10:30 a 12:30 w dniu 18 września, po czym po południu wyjechał do Norymbergi.

Skoro ciało bezsprzecznie znajdowało się w mieszkaniu w tamtym czasie, faktyczny moment śmierci musiał logicznie nastąpić znacznie wcześniej: albo wczesnym rankiem 18 września, albo nawet poprzedniej nocy.

Nieprawidłowości w oficjalnym śledztwie

Ustalona wersja wydarzeń opierała się na raporcie monachijskiej policji z 28 września 1931 roku, sporządzonym dziesięć dni po zdarzeniu, który uznał sprawę za samobójstwo. Śledczy nie przeprowadzili sekcji zwłok 23-latki, mimo że śmiertelny strzał oddano z pistoletu należącego do Hitlera w jego mieszkaniu przy Prinzregentenplatz. Ówczesne relacje lewicowej prasy monachijskiej donosiły o obrażeniach na ciele kobiety oraz o pilnych naradach nazistowskich dygnitarzy, którzy ustalali, jak przedstawić incydent opinii publicznej.

Choć Sandner przyznaje, że dokumenty archiwalne nie stanowią niepodważalnego dowodu na manipulację policji, sugerują one, że lokalne organy ścigania mogły chronić wschodzącą postać polityczną. Historyk Thomas Weber zauważył w rozmowie z „Der Spiegel”, że Hitler dążył do wykreowania wizerunku ucieleśnienia wszelkich cnót i wartości, co mogłoby zostać zniszczone przez bezpośrednie powiązanie ze śmiercią siostrzenicy przed jego mianowaniem na kanclerza Niemiec w styczniu 1933 roku.

Napięte relacje przy Prinzregentenplatz

Raubal, córka przyrodniej siostry Hitlera, Angeli Raubal, przeprowadziła się do Monachium w 1927 roku, by zamieszkać w mieszkaniu wuja. Hitler finansował jej edukację muzyczną, jednocześnie sprawując ścisłą kontrolę nad jej kontaktami towarzyskimi i codziennymi zajęciami. Napięcie wzrosło, gdy Hitler odkrył jej romantyczną relację z jego szoferem, Emilem Maurice'em, co wywołało wściekłość nazistowskiego przywódcy.

Sąsiedzi zgłaszali głośną kłótnię między Hitlerem a Raubal 18 września, wywołaną jego odmową zgody na przeprowadzkę kobiety do Wiednia w celu kontynuowania lekcji śpiewu. Przeciwnicy polityczni i ówcześni dziennikarze kwestionowali werdykt o samobójstwie zaraz po strzelaninie w 1931 roku, wskazując na zaborczy charakter relacji. Sandner planuje opublikować pełne wyniki swoich badań kryminalistycznych, szczegółowo opisujące sprzeczności chronologiczne w dokumentacji archiwalnej.