David Clayton-Thomas, głos Blood, Sweat & Tears i legenda Woodstock, zmarł w wieku 84 lat

Głos, który zdefiniował późne lata 60.

David Clayton-Thomas, kanadyjski piosenkarz, którego uduchowiony, wzbogacony blachą wokal stał się znakiem rozpoznawczym Blood, Sweat & Tears, zmarł 24 czerwca w St. Michael’s Hospital w Toronto. Miał 84 lata. Jego publicysta Eric Alper potwierdził śmierć w rozmowie z CBC, zaznaczając, że Clayton-Thomas odszedł spokojnie. Nie podano przyczyny zgonu.

„Zmarł spokojnie.”

Fuzja rocka, jazzu i R&B w wykonaniu zespołu zaowocowała serią hitów, które w 1969 roku zdominowały amerykańskie radio. „Spinning Wheel”, napisany przez Claytona-Thomasa, dotarł do 2. miejsca na liście Billboard Hot 100, podobnie jak „You’ve Made Me So Very Happy” i „And When I Die”. W tym samym roku ich album zatytułowany po prostu „Blood, Sweat & Tears” zdobył nagrodę Grammy w kategorii Album Roku, pokonując „Abbey Road” The Beatles. Brzmienie grupy współgrało z ówczesnymi wykonawcami R&B oraz bardziej popowymi zespołami z sekcją dętą, jak Chicago. Ich popularność sięgnęła Europy – „Spinning Wheel” i „You’ve Made Me So Very Happy” stały się hitami w Holandii i innych krajach.

Od ulicznego wojownika do zdobywcy Grammy

Przed osiągnięciem sławy Clayton-Thomas miał burzliwą młodość w Kanadzie – spędzał czas jako uliczny awanturnik i drobny przestępca. W latach 60. zaczął występować w więzieniach, zanim dołączył do dziewięcioosobowego składu Blood, Sweat & Tears. Jego chropowaty głos szybko stał się centralnym punktem grupy, pomagając jej sprzedać miliony płyt i zdobyć dwie nagrody Grammy w 1970 roku.

Woodstock i żelazna kurtyna

Pozycja zespołu umocniła się podczas festiwalu Woodstock w sierpniu 1969 roku, gdzie byli jednym z najlepiej opłacanych wykonawców. Rok później, w 1970 roku, Blood, Sweat & Tears jako pierwszy rockowy zespół wystąpił za żelazną kurtyną podczas zimnej wojny – to kamień milowy w ich globalnym zasięgu.

Późniejsze lata i dziedzictwo

Clayton-Thomas opuścił grupę w 1972 roku, by kontynuować karierę solową, wydając kilka albumów, po czym wrócił do Blood, Sweat & Tears na początku lat 80. Choć komercyjna gwiazda zespołu przygasła wraz z postępem lat 70., on sam kontynuował pracę przez kolejne dekady – zarówno solowo, jak i z późniejszymi wcieleniami grupy. W 1996 roku został wprowadzony do Canadian Hall of Fame. Jego głos pozostaje kamieniem probierczym ery rock-soul z końca lat 60.