Nie żyje Dame Esther Rantzen, prezenterka programu That's Life i założycielka Childline. Miała 86 lat

Kariera telewizyjna i program That's Life

Dame Esther Rantzen, prezenterka telewizyjna, która przez 21 lat prowadziła program konsumencki BBC That's Life, zmarła w wieku 86 lat po zdiagnozowaniu u niej nowotworu płuc w czwartym stadium. Urodzona w 1940 roku w Berkhamsted w hrabstwie Hertfordshire, Rantzen rozpoczęła karierę w 1963 roku jako kierownik studia radiowego BBC, a następnie przeszła do produkcji telewizyjnej jako researcherka. Przed kamerą zadebiutowała w 1968 roku w programie Braden's Week, a w 1973 roku została główną prowadzącą That's Life. Łącząc dziennikarstwo śledcze, rzecznictwo konsumenckie i lekką rozrywkę, program przyciągał w szczytowym momencie ponad 20 milionów widzów. Po zakończeniu emisji That's Life w 1994 roku, prowadziła talk-show Esther w BBC Two do 2002 roku, stworzyła serię Hearts of Gold w 1988 roku i występowała w programach takich jak Strictly Come Dancing oraz I'm A Celebrity... Get Me Out of Here w 2008 roku.

Powstanie Childline

Poza karierą ekranową Rantzen stworzyła jedną z najważniejszych brytyjskich organizacji ochrony dzieci. Po przedstawieniu ówczesnemu dyrektorowi BBC Michaelowi Grade'owi pomysłu audycji o wykorzystywaniu dzieci, uruchomiono specjalną linię telefoniczną na 48 godzin, aby umożliwić młodym rozmówcom bezpośredni kontakt z pracownikami socjalnymi. Duża liczba połączeń skłoniła Rantzen do przekształcenia doraźnej pomocy w stałą instytucję, co doprowadziło do formalnego założenia organizacji charytatywnej Childline w 1986 roku. Jej praca w mediach i na rzecz organizacji charytatywnych przyniosła jej liczne wyróżnienia, w tym Order Imperium Brytyjskiego (OBE) za zasługi dla nadawców, nagrodę Bafta Richarda Dimbleby'ego za programy faktograficzne oraz nagrodę za całokształt twórczości przyznawaną przez Women in Film and Television. Rodzina w oświadczeniu wspomniała ją jako wspaniałą matkę i ukochaną babcię, która zachowała niekończącą się zdolność do radości.

Kampania na rzecz wspomaganego umierania i ostatnie lata

W maju 2023 roku Rantzen publicznie poinformowała o diagnozie terminalnego nowotworu płuc w czwartym stadium i skierowała swoją aktywność publiczną na reformę brytyjskiego prawa dotyczącego wspomaganego umierania. Opisując istniejące ograniczenia prawne jako niejasne i okrutne, skontaktowała się ze szwajcarską kliniką Dignitas około rok po otrzymaniu diagnozy. Choć planowała wyjazd do Szwajcarii, aby zakończyć życie, jeśli ból stałby się nie do zniesienia, 10 września 2026 roku ogłosiła, że pogorszenie stanu fizycznego uniemożliwiło jej podróż zagraniczną.

Niestety, kiedy byłam wystarczająco silna, by wsiąść do samolotu i udać się do Dignitas, moje życie nie było jeszcze nieznośnie bolesne. W rzeczywistości mogłam odpoczywać w moim ukochanym domku w New Forest. A kiedy życie stało się nie do zniesienia, byłam już zbyt słaba fizycznie, by odbyć podróż i przejść przez procedurę Dignitas. Choć wydałam pieniądze i poczyniłam plany, nie byłam wtedy gotowa na zakończenie życia i nie zdawałam sobie sprawy, że to będzie moja ostatnia szansa.

Rantzen utrzymywała zaangażowanie w proces legislacyjny aż do śmierci, udzielając głośnego poparcia ustawie o wspomaganym umieraniu, którą w październiku 2024 roku wniosła do parlamentu Kim Leadbeater. Po odrzuceniu projektu ustawy we wrześniu 2026 roku, Rantzen opisała głosowanie parlamentarne jako tragiczny dzień, który odmówił nieuleczalnie chorym pacjentom opcji dostępnych w innych krajach.