Bruno Meyerfeld laureatem 88. nagrody im. Alberta Londres za reportaże z Brazylii

Nagroda prasowa za reportaż o ludności rdzennej Brazylii

Jury nagrody im. Alberta Londres ogłosiło we wtorek 27 października 35-letniego Bruno Meyerfelda laureatem 88. edycji w kategorii prasy. Niezależny reporter otrzymał wyróżnienie za artykuły opublikowane w „Le Monde” na temat ludności rdzennej w Brazylii. Jury podkreśliło, że jego twórczość niesie ducha Alberta Londres i nie odwraca wzroku od przemocy, której doświadczają rdzenni mieszkańcy w odległych zakątkach Amazonii. Meyerfeld pracował w wielu krajach, koncentrując się w szczególności na kwestiach środowiskowych.

„W tych relacjach obecny jest Albert Londres. Bruno Meyerfeld z poetyckim wyczuciem nie unika tematu przemocy, jakiej doświadczają rdzenni mieszkańcy w najbardziej odległych terytoriach Amazonii.”

Podczas ceremonii Meyerfeld zadedykował nagrodę ludziom, którzy przyjęli go podczas pracy w terenie. W grudniu 2025 roku przygotowywał dla „Le Monde” reportaż z brazylijskiej Amazonii, opisując spotkanie z Ritą, około sześćdziesięcioletnią kobietą, ostatnią znaną przedstawicielką ludu Piripkura, nazywanego „ludem motyli”. Przemawiając na scenie, powiedział:

„Myślę przede wszystkim o rdzennych mieszkańcach, którzy mnie przyjęli i którzy obecnie walczą z przemocą ze wszystkich stron. Im dedykuję tę nagrodę.”

Nagroda audiowizualna za film o przemocy wobec kobiet w Stanach Zjednoczonych

40-letni Brice Lambert otrzymał 42. nagrodę audiowizualną za dokument „Sexe faible, l'Amérique en guerre contre ses femmes”, wyprodukowany we współpracy z Arte i Studio fact presse. Film, dostępny na platformie Play RTS, przygląda się regionom Stanów Zjednoczonych, w których kobiety trafiają do więzień za przestępstwa popełnione przez ich partnerów, a nastolatki są zmuszane do małżeństw ze swoimi gwałcicielami. Według filmu małżeństwo przed 18. rokiem życia jest nadal dozwolone w 32 stanach, a od 2000 roku zarejestrowano 300 tys. takich związków. Jury zauważyło, że film wykracza poza granice Stanów Zjednoczonych, opisując niektóre formy traktowania kobiet jako talibskie i zaznaczając, że takie warunki nie ograniczają się jedynie do Afganistanu.

Lambert, który pisał dla „Libération”, France Télévisions, „Slate”, LCP, Canal+ i „Society”, powiązał dokument z przyszłością mediów publicznych. Argumentował, że sektor ten znajduje się pod presją i musi być broniony:

„Ten dokument nie powstałby bez mediów publicznych. Dziś przechodzą one poważny kryzys, ale musimy ich bronić, ponieważ gwarantują naszą demokrację.”

Jego reportaże powstawały m.in. na Ukrainie, w Stanach Zjednoczonych, Izraelu, Zimbabwe, Kenii i Birmie.

Nagroda książkowa za relację z syryjskich więzień

26-letni Arthur Sarradin zdobył 10. nagrodę książkową za „Le Nom des ombres. Sortir de l'enfer concentrationnaire syrien”, wydaną przez Éditions du Seuil. Był jednym z pierwszych dziennikarzy, którzy byli świadkami otwarcia syryjskich więzień po upadku Baszara al-Asada w grudniu 2024 roku. Książka opiera się na wstrząsających świadectwach byłych więźniów oraz członków reżimu niższego szczebla. Jury doceniło jego uderzającą dojrzałość oraz zmysł pisarski i narracyjny.

Nagroda i jej historia

Nagroda nosi imię Alberta Londres (1884–1932), opisywanego w mediach jako ojca nowoczesnego reportażu. Pierwsze wyróżnienie przyznano w 1933 roku Émile'owi Condroyerowi za reportaże w dzienniku „Le Journal”. Nagrodę za reportaż audiowizualny utworzono w 1985 roku, a nagroda książkowa jest przyznawana oddzielnie jako 10. edycja w tym cyklu. Jury składa się z poprzednich laureatów nagrody, a troje zwycięzców zostało uhonorowanych podczas ceremonii 27 października 2026 roku. Poniższa oś czasu przedstawia kluczowe kamienie milowe w historii nagrody oraz tegoroczne wyróżnienia.