
Marcello Fois laureatem 64. edycji Premio Campiello za powieść L'immensa distrazione
66-letni pisarz zdobył 83 głosy anonimowego jury w weneckim Palazzo del Cinema 3 października, wyprzedzając Alcide Pierantozziego i zdobywając prestiżową nagrodę literacką.
Finałowe głosowanie na Lido di Venezia
- edycja Premio Campiello zakończyła się 3 października w Palazzo del Cinema na weneckim Lido. Po raz pierwszy w historii konkursu ceremonię wręczenia nagród zorganizowano w głównej sali obiektu (Sala Grande). O wyniku zdecydowało Jury Trzystu Anonimowych Czytelników, których tożsamość pozostaje nieujawniona w celu ochrony niezależności procesu. Spośród 300 zarejestrowanych członków jury oddano łącznie 282 głosy. Konkurs, organizowany przez Fondazione Il Campiello oraz Confindustria Veneto, przyznał tradycyjną statuetkę „vera da pozzo” 66-letniemu sardyńskiemu pisarzowi, Marcello Foisowi.
Wyniki głosowania finalistów
Fois zajął pierwsze miejsce, zdobywając 83 głosy za swoją powieść „L'immensa distrazione”, wydaną przez Giulio Einaudi Editore. Alcide Pierantozzi zajął drugie miejsce z 80 głosami za „Lo sbilico”, również wydaną przez Einaudi, tracąc do zwycięzcy trzy głosy. Elena Varvello zajęła trzecie miejsce z 54 głosami za „La vita sempre” od wydawnictwa Guanda. Valeria Parrella uplasowała się na czwartej pozycji, otrzymując 33 głosy za „La ragazzina” od Feltrinelli. Ermanno Cavazzoni zamknął listę finalistów na piątym miejscu z 32 głosami za „Storia di un'amicizia”, opublikowaną przez Quodlibet.
- Marcello Fois
- 83 głosy
- Alcide Pierantozzi
- 80 głosy
- Elena Varvello
- 54 głosy
- Valeria Parrella
- 33 głosy
- Ermanno Cavazzoni
- 32 głosy
Przemówienia i hołdy na scenie
Odbierając nagrodę na scenie, Fois odniósł się do wyzwań pracy literackiej, po czym zadedykował wyróżnienie swojej przyjaciółce i sardyńskiej pisarce Micheli Murgii, która zmarła w 2023 roku.
Pisanie to bardzo trudna praca. Istnieje wielka różnica między pisarzami a ludźmi, którzy publikują. Czuję ogromną wdzięczność wobec tego świata. Chcę podziękować osobie, której już tu nie ma, ale dla mnie wciąż jest obecna. Była piękną kobietą, wcale nie złośliwą, bardzo odporną, nazywała się Michela Murgia.
Fois zauważył również, że urodził się 200 metrów od domu Grazii Deleddy, laureatki literackiej Nagrody Nobla z 1926 roku, która pozostaje jedyną Włoszką uhonorowaną tym wyróżnieniem. Zwrócił uwagę, że w 2026 roku przypada setna rocznica przyznania Nobla Deleddzie, przypominając jednocześnie o jej kandydaturze w wyborach krajowych w 1919 roku. Wyraził żal, że jej twórczość nie została uwzględniona w ścieżkach państwowego egzaminu maturalnego w tamtym roku. Raffaele Boscaini, prezes Fondazione Il Campiello i Confindustria Veneto, zwrócił się do zgromadzonych, opisując kulturę jako niewidzialną infrastrukturę przedsiębiorczości.
Nagrody towarzyszące i streszczenie powieści
Ceremonię poprowadzili Alessio Viola i Arianna Porcelli Safonov, a uświetniły ją występy muzyczne Margherity Vicario oraz czytania w wykonaniu Matteo Cacci. Nagrodę Campiello Giovani otrzymał Matteo Ghisleri za opowiadanie „Ricalcolo percorso”, natomiast Nadeesha Uyangoda zdobyła nagrodę Opera Prima za „Acqua sporca”. Domenico Starnone otrzymał nagrodę specjalną Fondazione Il Campiello, a nagrody Campiello Junior trafiły do Roselli Postorino i Daniele Mencarellego. Akcja zwycięskiej powieści Foisa toczy się w XX wieku i śledzi losy dynastii Manfredinich, od małej rzeźni po imperium przemysłowe. Narracja koncentruje się na patriarsze Ettore Manfredinim, który po swojej śmierci 21 lutego 2017 roku rozważa rodzinne sekrety, trudy wojenne i konsekwencje ustaw rasowych.


