Burnham bliski zwycięstwa w wyborach uzupełniających w Makerfield, co otwiera drogę do pojedynku o przywództwo w Partii Pracy ze Starmerem

Pojedynczy mandat parlamentarny w zapomnianym zakątku północno-zachodniej Anglii stał się punktem zwrotnym potencjalnej zmiany premiera. Wybory uzupełniające w Makerfield, przeprowadzone 18 czerwca 2026 roku, są powszechnie spodziewane jako zwycięstwo kandydata Partii Pracy Andy'ego Burnhama, burmistrza Wielkiego Manchesteru, który nie ukrywa ambicji kierowania swoją partią. Jeśli wejdzie do Izby Gmin, sojusznicy twierdzą, że szybko podejmie działania, aby usunąć Keira Starmera z Downing Street.

Podzielona prawica otwiera drzwi

Okręg, składający się z byłych miasteczek górniczych i wsi w pobliżu Manchesteru, stał się polem dwustronnej walki między Burnhamem a Robem Kenyonem z Reform UK. Konserwatyści w jednym z sondaży spadli do 3%, a wielu wyborców o poglądach prawicowych jest wściekłych, że Restore Britain, twardogłowa partia założona przez byłego posła Reform Ruperta Lowe'a, odbiera głosy kandydatowi Nigela Farage'a.

Jaki to ma sens? Celem powinno być powstrzymanie Burnhama i Partii Pracy.

Nawet niektórzy obywatele brytyjscy pochodzenia irańskiego, którzy od dziesięcioleci głosowali na Konserwatystów, mówią, że „zaryzykują” i zagłosują na Reform. Darren, właściciel klubu bilardowego, przewidział, że około 7-procentowy udział Restore będzie decydujący: „Gdyby Restore nie istniało, Reform by wygrało.... Restore zabierze te głosy, które popchną Andy'ego Burnhama w jego stronę.”

Burnham szykuje się na następstwa

Kampania Burnhama starała się projektować jedność, a niektórzy posłowie Partii Pracy już naciskają na natychmiastowe przejęcie przywództwa. Rachael Maskell, która w zeszłym roku przewodziła buntowi przeciwko cięciom dla niepełnosprawnych, powiedziała, że wyborcy „zwracają się do Andy'ego, ponieważ łączy ludzi.”

Ten kraj rozpaczliwie potrzebuje jego przywództwa.

Za kulisami zespół Burnhama namawia ministrów, aby nie rezygnowali przedwcześnie. Wysoka postać w kampanii powiedziała Guardianowi, że kilka osób na szczeblu gabinetowym jest „gotowych nacisnąć spust” i zaoferowało rezygnację, ale obóz chce uniknąć chaotycznego upadku. „Nie możemy dopuścić do upadku w stylu Borisa Johnsona. Jeśli będą próbować zmusić Keira do ruchu samobójczym podejściem, to ostatecznie przyniesie odwrotny skutek” – powiedziała postać. Preferowane jest zarządzane przejście: dać Starmerowi czas na ustalenie harmonogramu odejścia, a następnie przeprowadzić płynne przekazanie władzy.

Ostatnia linia obrony Starmera

Premier twierdzi, że nie „odejdzie” i zbudował warstwy obronne. Ma dedykowany zespół kampanijny, konto bankowe na potrzeby konkursu na przywództwo i plan uzupełnienia ministerstw w przypadku masowych rezygnacji. Sojusznicy opisali strategię „100 metrów przez płotki”, która obejmuje ostrzeganie Burnhama przed utratą urzędu burmistrza Manchesteru, wykorzystanie kruchego środowiska geopolitycznego i ewentualną propozycję stanowiska.

Nie odejdę.

Żona Starmera, Victoria, jest podobno jego najważniejszym zwolennikiem. Arytmetyka parlamentarna – ponad 150 posłów pełni funkcje rządowe i podlega zasadzie odpowiedzialności zbiorowej – daje mu znaczną liczbę głosów w parlamencie, ale działacze Partii Pracy twierdzą, że kryzys może osiągnąć punkt, w którym starsi ministrowie gabinetu powiedzą mu w weekend, aby ustąpił.

Droga na Downing Street

Jak szybko Burnham mógłby zostać premierem? Guardian przeanalizował kilka scenariuszy; najszybsza ścieżka zależy od wyniku wyborów uzupełniających, masowych rezygnacji ministrów i tego, czy Starmer zgodzi się na przekazanie władzy. Wes Streeting, potencjalny rywal w walce o przywództwo, który jest sceptyczny co do własnych notowań, powiedział w środę, że Starmer zmierzy się z wyzwaniem w przyszłym tygodniu.

Chcemy dać Keirowi czas i przestrzeń, aby pogodził się z rzeczywistością swojej sytuacji. Andy chce zarządzanego przejścia. Tego chcą posłowie Partii Pracy. Musimy utrzymać rząd na właściwym torze.

Sojusznicy Burnhama wierzą, że Starmerowi ostatecznie każą odejść jego własni ministrowie, co pozwoli uniknąć przeciągającego się konkursu, który mógłby trwać miesiącami.