
Madryt wzywa rząd centralny do rozpatrzenia 134 wniosków o repatriację nieletnich migrantów po 268 zawiadomieniach o przestępstwach
Regionalna minister Ana Dávila skierowała formalne żądanie do delegata rządu Francisco Martína w sprawie 134 nieletnich, którzy dopuścili się 382 incydentów i 268 zgłoszeń na policję.
Regionalny spór o repatriację nieletnich
Wspólnota Madrytu zażądała od rządu centralnego Hiszpanii rozpatrzenia wniosków o łączenie rodzin dla 134 małoletnich migrantów bez opieki, przebywających w regionalnych ośrodkach. W piśmie z 7 września 2026 r. regionalna minister ds. rodziny, młodzieży i spraw społecznych Ana Dávila wezwała delegata rządu centralnego Francisco Martína do wszczęcia procedur w sprawach składanych od marca 2025 r. Administracja regionalna, na której czele stoi Isabel Díaz Ayuso, stwierdziła, że oceny techniczne wykazały, iż powrót nieletnich do rodzin lub systemów opieki w krajach pochodzenia (głównie w Maroku) leży w ich najlepszym interesie. Władze regionalne wcześniej podjęły kroki prawne przeciwko administracji centralnej w tej kwestii i 27 maja 2026 r. wysłały formalne wezwanie, które pozostało bez odpowiedzi.
To zaniedbanie nie może trwać dłużej. Jeśli mimo powtarzających się ostrzeżeń tej Wspólnoty nadal dochodzi do poważnych incydentów bez żadnej reakcji, nie można już dłużej zasłaniać się niewiedzą o sytuacji. Odpowiedzialność za działanie spoczywa na tym, kto posiada kompetencje. Czyli na panu.
Rejestry dyscyplinarne i zawiadomienia o przestępstwach
Raport Dyrekcji Generalnej ds. Dzieci, Rodziny i Promocji Narodzin udokumentował, że 134 nieletnich zgromadziło 382 incydenty i 268 zawiadomień o przestępstwach w placówkach w Madrycie. Służby społeczne podkreśliły, że akta te dotyczą konkretnych osób wykazujących poważne problemy behawioralne, uzależnienia od narkotyków i dynamikę przestępczą, a nie całej grupy małoletnich bez opieki. Władze regionalne stwierdziły, że brak działań administracyjnych po interwencjach policji rodzi poczucie bezkarności, co utrudnia resocjalizację młodzieży i współżycie w ośrodkach.
- Kradzież
- 40 zawiadomienia
- Rozbój
- 25 zawiadomienia
- Groźby
- 13 zawiadomienia
- Uszkodzenia ciała
- 9 zawiadomienia
- Stawianie oporu funkcjonariuszom
- 8 zawiadomienia
- Przestępstwa na tle seksualnym
- 6 zawiadomienia
- Naruszenie wyroku
- 4 zawiadomienia
- Zniszczenie mienia
- 3 zawiadomienia
- Posiadanie broni
- 1 zawiadomienia
268 zawiadomień odnotowanych przez Komisję ds. Ochrony Dzieci i Młodzieży obejmuje wiele kategorii przestępstw. Najwięcej dotyczy przestępstw przeciwko mieniu, w tym 40 zawiadomień o kradzieży i 25 o rozboju. Administracja regionalna udokumentowała również 13 zawiadomień o groźbach, dziewięć o uszkodzeniach ciała i osiem o stawianiu oporu policji lub funkcjonariuszom. Ponadto akta zawierają sześć zawiadomień o przestępstwach na tle seksualnym, cztery o naruszeniu wyroku lub nakazów sądowych, trzy o zniszczeniu mienia i jedno o nielegalnym posiadaniu broni.
Limity wieku i paraliż administracyjny
Przedłużająca się bezczynność administracyjna zmieniła status prawny wielu młodych ludzi ujętych w regionalnych wnioskach. Rejestry regionalne pokazują, że 53 ze 134 nieletnich osiągnęło wiek 18 lat, oczekując na działania rządu centralnego. Przekroczenie progu pełnoletności trwale unieważnia ramy łączenia rodzin dla nieletnich, które mają zastosowanie wyłącznie do osób poniżej 18. roku życia.
- Madryt rozpoczyna składanie 134 wniosków o repatriację nieletnich do rządu centralnego
- Władze regionalne wysyłają formalne wezwanie po braku odpowiedzi
- Madryt wydaje pismo szczegółowo opisujące 268 zawiadomień i 53 nieletnich, którzy osiągnęli pełnoletność
Przedstawiciele władz regionalnych stwierdzili, że opóźnienia te niweczą miesiące pracy technicznej zespołów ochrony dzieci, które oceniały każdy przypadek indywidualnie. Pozostawienie tych spraw bez rozwiązania w ośrodkach dla młodzieży zwiększa ryzyko wykluczenia społecznego i obciąża infrastrukturę regionalną. Administracja Madrytu powtórzyła, że wykorzysta wszelkie środki prawne i administracyjne, aby zmusić rząd centralny do wywiązania się ze swoich ustawowych obowiązków.
