Julio Llamazares laureatem hiszpańskiej Nagrody Narodowej w dziedzinie narracji za książkę El viaje de mi padre
Hiszpańskie Ministerstwo Kultury przyznało w piątek nagrodę w wysokości 30 000 euro pisarzowi Julio Llamazaresowi za powieść rekonstruującą szlak wojenny jego ojca z czasów hiszpańskiej wojny domowej.
Decyzja jury i uzasadnienie nagrody
Hiszpańskie Ministerstwo Kultury przyznało w piątek Nagrodę Narodową w dziedzinie narracji za rok 2026 pisarzowi Julio Llamazaresowi za jego dzieło El viaje de mi padre. Nagroda państwowa w wysokości 30 000 euro honoruje książki narracyjne autorstwa hiszpańskich pisarzy. Jury pod przewodnictwem dyrektor generalnej ds. książki Maríi José Gálvez Salvador wybrało tom wydany przez oficynę Alfaguara za analizę pamięci i traumy pokoleniowej. Komisja podkreśliła, że książka stanowi intymny portret tego, jak wojenne rany trwają przez dekady.
Poprzez poetycką, wyrafinowaną i powściągliwą prozę, krajobrazy i postacie stają się prawdziwymi bohaterami podróży w czasie, która łączy przestrzeń, przeszłość i literaturę, oferując uczciwe spojrzenie, pozbawione epickiej wzniosłości, zwrócone ku najbardziej ludzkiemu wymiarowi.
Rekonstrukcja wojennej drogi przez Aragonię
W wydanej jesienią 2025 roku książce El viaje de mi padre, Llamazares rekonstruuje wojenne losy swojego ojca, Nemesio Alonso, wiejskiego nauczyciela, który zmarł w sierpniu 1996 roku w La Mata de la Bérbula w prowincji León. Alonso został powołany do wojska w 1937 roku w wieku 18 lat i brał udział w działaniach zbrojnych m.in. pod Teruel i w paśmie Sierra de Espadán. Autor rozpoczął badania nad tą trasą po przypadkowym spotkaniu z jednym z dawnych towarzyszy broni swojego ojca. Odtwarzając tę drogę przez Aragonię 86 lat później, Llamazares dokumentuje krajobrazy, spotkania z mieszkańcami i osobiste refleksje, unikając romantyzowania przemocy. Tekst otwiera dedykacja skierowana do wszystkich, którzy przegrali hiszpańską wojnę domową po obu stronach, do tych, którzy przegrywają każdą wojnę, oraz do rodzeństwa autora.
El viaje de mi padre to dzieło o wielkiej wrażliwości, które skłania do refleksji nad upływem czasu i więzami pokoleniowymi, przekształcając indywidualne doświadczenie w intymny bunt przeciwko zapomnieniu i utracie pamięci.
Cztery dekady pracy literackiej
Nagroda za rok 2026 honoruje dorobek pisarski rozwijany przez pięć dekad w ramach poezji, fikcji, dziennikarstwa i literatury podróżniczej. Urodzony w 1955 roku w Vegamián, 71-letni autor opublikował swoje pierwsze zbiory poezji, La lentitud de los bueyes w 1979 roku oraz Memoria de la nieve w 1982 roku. Szerokie uznanie zdobył dzięki wczesnym powieściom, takim jak Luna de lobos oraz wydanej w 1988 roku książce La lluvia amarilla, która opisywała wyludnienie górskiej wioski 38 lat temu. Jego bibliografia literatury faktu i podróżniczej obejmuje m.in. El río del olvido, Trás-os-Montes, Cuaderno del Duero, Las rosas de piedra, Atlas de la España imaginaria, El viaje de don Quijote oraz Las rosas del sur. Jego dorobek narracyjny obejmuje także późniejsze powieści i eseje, takie jak El cielo de Madrid, Las lágrimas de San Lorenzo, Distintas formas de mirar el agua oraz Vagalume.
- Publikacja zbioru poezji La lentitud de los bueyes
- Publikacja zbioru poezji Memoria de la nieve
- Wydanie powieści La lluvia amarilla
- Publikacja książki podróżniczej El río del olvido
- Śmierć ojca, Nemesio Alonso, w La Mata de la Bérbula
- Publikacja El viaje de mi padre nakładem wydawnictwa Alfaguara
- Przyznanie hiszpańskiej Nagrody Narodowej w dziedzinie narracji
Kontekst nagrody państwowej
Decyzję podjęło w piątek jury w składzie: Maite Salord, Rosa Agost Canó, Carmen Alemany Bay, Miguel Barrero Vázquez, José Belmonte Serrano, Mayte Antona, Brígida Manuela Pastor Pastor, Ramón Rozas Domínguez oraz Paco Cerdà. Cerdà, laureat edycji z 2025 roku za dzieło Presentes, oficjalnie przekazał wyróżnienie Llamazaresowi. Nagroda ta honoruje wybitne postacie współczesnej hiszpańskiej narracji, w tym Raúla Quinto, Pilar Adón, Marilar Aleixandre, Xesúsa Fragę, Juana Bonillę, Cristinę Morales, Almudenę Grandes oraz Fernanda Aramburu.
