Alejandro Fernández ponownie wybrany na szefa PP Katalonii, a Feijóo chce uczynić region kluczem do obalenia Sáncheza

Jedność po latach niezgody

XVI Kongres przypieczętował pojednanie między katalońskim PP a krajowym kierownictwem po ośmiu latach bez regionalnego zgromadzenia. Alberto Núñez Feijóo przyznał, że partia przetrwała momenty, w których groziła jej utrata całej reprezentacji parlamentarnej, przypisując Fernándezowi zasługę odbudowy z trzech do piętnastu mandatów w Parlamencie Katalonii. Ponownie wybrany lider złożył gest wewnętrznego pokoju, prosząc o zamknięcie wszystkich dawnych ran.

Jeśli pozostała jakaś otwarta rana, są zamknięte; jeśli kogoś obraziłem, składam tu przeprosiny; a jeśli ktoś mnie obraził, przysięgam, że nie pamiętam.

Nowy zespół kierowniczy

Fernández mianował Juana Fernándeza (dotychczasowego rzecznika partii w parlamencie) nowym sekretarzem generalnym i wyznaczył Lornę Roldán na rzeczniczkę parlamentarną. Zatwierdzona na kongresie platforma ideologiczna pozycjonuje PP jako orędownika wolności, porządku i dobrobytu, wyraźnie celując w to, co jej liderzy nazywają „dekadencją” przyniesioną przez rządy socjalistyczne i nacjonalistyczne.

Cel: La Moncloa przez Katalonię

Feijóo postawił konkretny cel wyborczy: dwunastu posłów z Katalonii w następnych wyborach powszechnych, argumentując, że przy tej liczbie zmiana rządu jest gwarantowana. Zaapelował bezpośrednio do wyborców centrum i centroprawicy, którzy czują się osieroceni przez obecny krajobraz polityczny, podkreślając, że jakakolwiek ogólnokrajowa transformacja musi być budowana „ani bez Katalonii, ani przeciwko Katalonii”.

Chcę, żebyście byli kluczem, który usunie Pedra Sáncheza z La Moncloi.

Sprzeciw wobec nacjonalizmu i socjalizmu

Obaj liderzy przedstawili PP jako jedyną alternatywę dla tego, co określili jako długi kryzys przywództwa. Wskazali na brak bezpieczeństwa, wysokie podatki, niedobór mieszkań i podziały społeczne spowodowane przez «procés» jako dowód, że istniejące partie zawiodły Katalonię. Feijóo podkreślił, że jego zaangażowanie w region nie opiera się na szantażu, ale na przekonaniu i zrozumieniu potrzeb Katalończyków.

Delikatna równowaga wobec Junts

Pomimo pozornej jedności, utrzymuje się niuans. Fernández zajmuje bezkompromisowe stanowisko przeciwko jakiemukolwiek paktowi z Junts, stwierdzając, że nie ma powodu, aby nawet „zajść za róg” z tą partią. Podczas gdy krajowe kierownictwo wciąż utrzymuje pewne zaangażowanie parlamentarne z Junts, kongres pokazał, że na razie linia publiczna jest zgodna z wykluczeniem skrótów.