Cienkie zwycięstwo Keiko Fujimori w Peru przywraca polaryzującą dynastię do władzy, a rywal oskarża o oszustwo

Minimalna przewaga po napiętym liczeniu

Przy 99,87% przeliczonych głosów, prawicowa kandydatka Keiko Fujimori zapewniła sobie nie do pokonania przewagę w drugiej turze wyborów prezydenckich w Peru. Ma 50,11% ważnych głosów wobec 49,88% dla lewicowego kongresmana Roberto Sancheza, różnica wynosi 43 386 głosów. Władze wyborcze (ONPE) nie ogłosiły jeszcze oficjalnie zwycięzcy, ale pozostałe nieprzeliczone głosy nie mogą odwrócić wyniku. Fujimori nazwała swoje zwycięstwo „nieodwracalnym”.

Zwycięstwo wydaje się nieodwracalne.

Głosowanie za granicą staje się punktem zapalnym

Sanchez i jego partia Juntos por el Perú odmówili uznania porażki, oskarżając o oszustwo skoncentrowane na głosach zagranicznych. Wyborcy za granicą poparli Fujimori w ponad 63%, dając jej decydującą przewagę. Gdyby wykluczyć głosy zagraniczne, Sanchez prowadziłby z 50,11%. Sanchez twierdzi, że ministerstwo spraw zagranicznych, kierowane przez kanclerza Carlosa Pareję, niewłaściwie zwolniło konsulaty z cyfrowego przesyłania wyników i zezwoliło na transport fizycznych urn do Limy bez odpowiednich zabezpieczeń.

Ta poważna nieprawidłowość stanowi trwające oszustwo. W tych warunkach łamania zasad nie uznamy rządu pani Fujimori.

Sąd wyborczy (JNE) oddalił wniosek o unieważnienie głosów zagranicznych, uznając, że został złożony po terminie i bez wymaganej opłaty.

Analitycy odrzucają zarzuty o oszustwo jako nieodpowiedzialne

Analitycy polityczni i obserwatorzy międzynarodowi jednolicie odrzucili zarzuty o oszustwo. Zarówno misje krajowe, jak i międzynarodowe nie zgłosiły żadnych nieprawidłowości podczas dwóch tur głosowania. Eduardo Dargent, politolog z Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Peru, nazwał tę strategię taktyką złego przegranego, która ryzykuje dalszą destabilizację.

Droga oskarżeń o oszustwo nie ma przyszłości. To bezpodstawne twierdzenia, które sprawiają, że wyglądają jak bardzo źli przegrani.

Annette Schwarzbauer z Fundacji Konrada Adenauera zauważyła, że nawet siły polityczne, które poparły Sancheza, dystansują się od jego odmowy uznania rządu Fujimori.

Narracja o oszustwie traci na sile, ponieważ ani obserwatorzy międzynarodowi, ani krajowi nie zgłosili żadnych incydentów.

Dynastia powraca po dekadzie zawirowań

Triumf Fujimori w jej czwartej próbie prezydenckiej wskrzesza polaryzujący ruch „Fujimorismo” zbudowany wokół jej zmarłego ojca, Alberto Fujimoriego. Były prezydent rządził w latach 1990-2000, stabilizując gospodarkę, ale później odbył 16 lat więzienia za łamanie praw człowieka. Keiko Fujimori kiedyś dystansowała się od tego dziedzictwa, ale prowadziła kampanię jako silna ręka do walki z rosnącą przestępczością, wymuszeniami i korupcją. Zaproponowała przywrócenie „sędziów bez twarzy”, systemu potępionego przez organizacje praw człowieka w latach 90.

Co dalej

Fujimori ma objąć urząd 28 lipca na pięcioletnią kadencję, przejmując stery kraju eksportującego miedź, w którym żaden prezydent nie ukończył pełnej kadencji w ciągu ostatniej dekady. Juntos por el Perú wezwało do dnia „demokratycznego oporu” 27 czerwca, a Sanchez wezwał do mobilizacji ulicznych. Oficjalne ogłoszenie zwycięzcy spodziewane jest w połowie lipca, po rozpatrzeniu wszystkich odwołań.