Florent Manaudou żegna się z pływaniem podczas ceremonii w Saint-Denis

Pożegnanie mistrza

Florent Manaudou, mistrz olimpijski z 2012 roku na 50 metrów stylem dowolnym, oficjalnie ogłosił przejście na sportową emeryturę w czwartek, 13 sierpnia, podczas krótkiego występu w roli komentatora w stacji France Télévisions. Dwa dni później, w sobotę 15 sierpnia, 35-letni zawodnik został uhonorowany ceremonią pożegnalną w Centrum Wodnym w Saint-Denis, zorganizowaną przed wieczornymi finałami Mistrzostw Europy w Pływaniu. W wydarzeniu uczestniczyła rodzina i bliscy przyjaciele pływaka, a całość uświetnił montaż wideo z najważniejszymi momentami jego kariery, zakończony owacjami francuskiej publiczności.

Pływak, który w ciągu 14 lat kariery zdobył 36 międzynarodowych medali na krótkim i długim basenie, nie krył wzruszenia. Powiedział zgromadzonym, że przed rozpoczęciem ceremonii przez dwie do trzech godzin płakał w towarzystwie najbliższych. Podziękował rodzicom za wprowadzenie go do sportu, który przyniósł mu niezwykłe doświadczenia życiowe, dodając, że byli "zawsze obecni, w cieniu", a jego pierwszą miłością była rodzina.

Przyznaję, że to dla mnie ogrom emocji. Przez dwie lub trzy godziny płakałem razem z moimi bliskimi.

Londyn 2012: przełomowy moment

Kluczowy moment kariery Manaudou nadszedł 3 sierpnia 2012 roku w Londynie. 21-letni wówczas zawodnik, niebędący faworytem, zakwalifikował się do finału olimpijskiego z siódmego toru, uzyskując szósty czas półfinałów (21,80 s). Głównym kandydatem do złota był Brazylijczyk César Cielo, obrońca tytułu i rekordzista świata z 2009 roku (20,91 s).

Manaudou uzyskał wynik 21,34 s, co było najlepszym czasem od momentu zakazania strojów poliuretanowych. Pokonał Amerykanina Cullena Jonesa (21,54 s) oraz Cielo (21,59 s). Zwycięstwo to uczyniło go dziewiątym najszybszym zawodnikiem w historii tej konkurencji i pozwoliło wyjść z cienia siostry, stając się samodzielnym mistrzem olimpijskim.

Gdybym w to nie wierzył, nie zająłbym dziś pierwszego miejsca. Myślę, że w finale byłem najbardziej rozluźniony. Wiedziałem, że to klucz na 50 metrów.

Słowa od rodziny i kolegów z drużyny

Podczas ceremonii głos zabrała siostra pływaka, Laure Manaudou, mistrzyni olimpijska z 2004 roku na 400 metrów stylem dowolnym, oraz były kapitan francuskiej kadry, Frédérick Bousquet. Bousquet, który pełnił funkcję kapitana, gdy Manaudou dołączył do reprezentacji w 2011 roku w wieku 20 lat, opisał go jako wyjątkowego sportowca i naturalnego lidera. Podkreślił, że Manaudou szybko zaznaczył swoją obecność, zostając mistrzem olimpijskim zaledwie rok później, przy czym pozostał pełen szacunku i chęci nauki od starszych kolegów. "Tym, co sprawia, że kochamy Florenta, jest jego serce" – powiedział Bousquet.

Laure Manaudou przyznała, że mimo dwumetrowego wzrostu, brat pozostaje dla niej małym bratem. Nazwała jego tytuł olimpijski z 2012 roku swoim ulubionym wspomnieniem sportowym i pochwaliła jego podejście do rywalizacji.

Nigdy nie widziałam sportowca, który przyjeżdża na igrzyska mówiąc, że jego celem jest dobra zabawa. Myślę, że to najpiękniejsze przesłanie, jakie można przekazać w sporcie.

Francuski pływak Maxime Grousset również oddał hołd koledze, stwierdzając, że nigdy nie zapomni "tego wielkiego człowieka pływania".

Zamknięcie kariery

Ostatnią międzynarodową imprezą Manaudou były igrzyska w Paryżu w 2024 roku, gdzie zdobył brązowy medal. Ceremonia pożegnalna odbyła się krótko przed finałem z udziałem Léona Marchanda, obecnej gwiazdy francuskiego pływania, w tym samym obiekcie w Saint-Denis, w którym Manaudou rywalizował dwa lata wcześniej. W rozmowie z "Le Figaro" pływak przyznał, że jest "zbyt szczęśliwy, mogąc pożegnać się właśnie w tym miejscu".