Florencja obchodzi 60. rocznicę powodzi na rzece Arno z udziałem prezydenta Sergio Mattarelli

Noc wzbierającej wody

Sześćdziesiąt lat po katastrofie Florencja upamiętnia powódź, która nawiedziła miasto w nocy z 3 na 4 listopada 1966 roku. Agencja ANSA przypisuje skalę wydarzenia trzem czynnikom: ogromnym opadom deszczu w ciągu 48 godzin, ciepłemu i wilgotnemu powietrzu z południa, które utrzymywało się nad tymi samymi obszarami, oraz glebom nasyconym wodą w poprzedzających tygodniach. Paola Salvati, badaczka z Instytutu Nauk Geologicznych Narodowej Rady Badań Naukowych, stwierdziła, że warunki te wywołały intensywną reakcję hydrologiczną w dorzeczach rzek, pogorszoną w rejonach alpejskich przez topniejący śnieg.

„Te warunki doprowadziły do szczególnie intensywnej reakcji hydrologicznej w dorzeczach.”

Relacja dziennika La Repubblica wskazuje, że potok Mugnone wylał o godzinie 3:00 nad ranem, zalewając park Cascine. Niedługo potem rzeka Arno przerwała wały w Rovezzano, San Salvi i Varlungo, pękły kanały ściekowe, a awarie stacji elektroenergetycznych odcięły dopływ prądu, łączność telefoniczną, bieżącą wodę i gaz. Arno wtargnęła również do Biblioteki Narodowej Centralnej oraz bazyliki Santa Croce. O godzinie 7:26 rano zatrzymał się każdy zegar elektryczny w mieście. Ponieważ 4 listopada był świętem Sił Zbrojnych, większość mieszkańców przebywała w domach, gdy nadeszła woda.

Bilans ofiar i zniszczeń

Źródła nie są zgodne co do liczby ofiar śmiertelnych. Fanpage i La Stampa podają 36 ofiar, Il Fatto Quotidiano dolicza się 35 zgonów we Florencji oraz 12 kolejnych w innych częściach Toskanii, a ANSA wskazuje na 134 ofiary całego wydarzenia, choć jej własny podpis pod zdjęciem wymienia 36 osób. Fanpage donosi, że ostatnią ofiarę zidentyfikowano dopiero w 2023 roku, 57 lat później, a liczba osób zaginionych nigdy nie została ustalona. Il Fatto Quotidiano szacuje zniszczenia na 18 000 zalanych domów, 4 000 rodzin pozbawionych dachu nad głową, ponad 1 500 uszkodzonych dzieł sztuki oraz ponad milion zalanych książek i woluminów historycznych. Ten sam artykuł zauważa, że „Ostatnia Wieczerza” Giorgio Vasariego, zniszczona przez błoto w bazylice Santa Croce, została odrestaurowana dopiero w 2016 roku.

Zalane domy18 000

Rodziny bez dachu nad głową4000

Uszkodzone dzieła sztuki, ponad1500

Zalane domy

18000

Rodziny bez dachu nad głową

4000

Uszkodzone dzieła sztuki, ponad

1500

Dane z tekstu artykułu

Uroczystości we Florencji

Według Rai News, Mattarella wziął udział w obchodach jedności narodowej i święta sił zbrojnych rano 4 listopada 2026 roku. Program obejmował mszę o godzinie 9:00 w bazylice Santa Croce pod przewodnictwem kardynała Gualtiero Bassettiego, po której nastąpiła procesja do Ponte alle Grazie, gdzie do rzeki Arno złożono wieniec. Uroczystość w Salone dei Cinquecento w Palazzo Vecchio zaplanowano na godzinę 16:30 z udziałem prezydenta. Burmistrz Sara Funaro nazwała powódź raną, która wciąż jest otwarta, ale także wielką lekcją.

„Cały świat pospieszył do Florencji, a pierwszymi wolontariuszami byli sami florentyńczycy.”

Zapytana o swojego dziadka, Piero Bargelliniego, który był wówczas burmistrzem, Funaro powiedziała, że jest on wspominany jako florentyńczyk wśród florentyńczyków, który wsłuchiwał się w potrzeby mieszkańców. Funaro opisała florentyńczyków, którzy wyszli sprzątać błoto, jako pierwszych „angeli del fango” (aniołów błota) i dodała, że wciąż jako pierwsi przybywają z pomocą, gdy pojawiają się trudności. Erasmo D'Angelis z fundacji Earth Water Agenda, która organizuje wydarzenie wraz ze stowarzyszeniem Stampa toscana, poinformował, że dla wolontariuszy zostanie zorganizowany lunch powitalny na Mercato Centrale.

Pamięć o młodych wolontariuszach

Caterina Guagni, pisarka i nauczycielka, opublikowała książkę „Due angeli del fango. Firenze, 4 novembre 1966” nakładem wydawnictwa Gallucci Bros. Powieść śledzi losy Anny, córki florentyńskiego sklepikarza, oraz Salvo, sycylijskiego przewodnika wycieczek, którzy poznają się na kilka dni przed powodzią i zostają wolontariuszami. Guagni powiedziała agencji Adnkronos, że katastrofa dała pokoleniu, które odziedziczyło ciężar II wojny światowej, szansę na odkupienie.

„Ta katastrofa była szansą na odkupienie dla całego pokolenia.”

Fanpage przytacza również wspomnienia kobiety, która miała wtedy siedem lat i mieszkała na trzecim piętrze. Wspomina ona, że wieczorem 4 listopada rodzice położyli ją i jej dziewięcioletniego brata do łóżka w pełnym ubraniu i butach, ponieważ obawiali się, że woda dotrze na trzecie piętro.