Feijóo nazywa kryzys w Ceucie atakiem hybrydowym i wieszczy koniec rządów Sáncheza

Oskarżenia o agresję hybrydową

Lider hiszpańskiej Partii Ludowej (PP), Alberto Núñez Feijóo, określił trwający kryzys migracyjny w Ceucie mianem ataku hybrydowego, ułatwionego przez Maroko poprzez celowe działanie lub zaniechanie. W wywiadzie opublikowanym 13 września 2026 r. przez „El Mundo”, Feijóo argumentował, że władze marokańskie wiedziały o ruchach migrantów i ich skutkach, lecz nie podjęły działań zapobiegawczych. Przypisał również współodpowiedzialność rządowi Hiszpanii, twierdząc, że premier Pedro Sánchez posiadał wcześniejszą wiedzę o nadchodzących przyjazdach, a nie tylko o potencjalnym ryzyku, mimo to nie zareagował. Feijóo stwierdził, że agresja Maroka będzie trwać, dopóki Rabat nie zgodzi się na readmisję osób, które weszły do miasta autonomicznego.

Maroko wiedziało o tych ruchach, znało ich skutki i nie zapobiegło im. Współodpowiedzialność leży ewidentnie po naszej stronie: Hiszpania wiedziała nie tylko o ryzyku, ale o tym, że to się wydarzy. To było coś więcej niż potencjalne zagrożenie. A mimo to nie zapobiegła temu.

Proponowane środki bezpieczeństwa i rola instytucji

Feijóo przedstawił kroki, jakie podjęłaby jego administracja, stwierdzając, że pierwszą reakcją byłoby żądanie od marokańskich urzędników zabezpieczenia granicy. Jeśli Maroko nie dostarczyłoby danych wywiadowczych ani nie podjęło zobowiązań, Feijóo zapowiedział powołanie się na art. 8 Konstytucji Hiszpanii, który nakłada na Siły Zbrojne obowiązek gwarantowania suwerenności i integralności terytorialnej kraju. Skrytykował również Sáncheza za niewykorzystanie króla Filipa VI w reakcji państwa, proponując, aby monarcha złożył oficjalną wizytę w Ceucie. Odnosząc się do stanowiska dyplomatycznego Hiszpanii w sprawie Sahary Zachodniej, Feijóo stwierdził, że Sánchez ukrył przed parlamentem warunki zmiany polityki. Dodał, że podczas wcześniejszego spotkania z premierem Maroka odmówił zagwarantowania, że przyszły rząd PP utrzyma dwustronne porozumienia Sáncheza.

Poprzez działanie lub zaniechanie Maroko ułatwiło naruszenie naszej granicy i integralności terytorialnej. A Hiszpania, wciąż nie wiadomo dlaczego, wyrażała zgodę przed, w trakcie i nawet teraz, gdy nasza integralność nie została przywrócona. Jeśli Maroko nie zaakceptuje powrotów, agresja trwa.

Spory wywiadowcze i termin wyborów

Lider opozycji potępił również decyzję rządu o odtajnieniu dokumentów wywiadowczych związanych z kryzysem w Ceucie. Argumentował, że publikacja materiałów dotyczących Narodowego Centrum Wywiadu (CNI) oraz Wydziału ds. Cudzoziemców Policji Narodowej stworzyła wyłom w bezpieczeństwie i obniżyła rangę instytucjonalną służb wywiadowczych. Feijóo zarzucił, że publikacja miała na celu przerzucenie winy na agencje wywiadowcze za brak odpowiednich ostrzeżeń. Opisując Ceutę jako epitafium administracji Sáncheza, Feijóo stwierdził, że względy osobiste wpłynęły na zdolność premiera do obrony suwerennych granic. Wezwał partnerów parlamentarnych Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE) do natychmiastowego zakończenia kadencji zamiast czekania na wybory powszechne wiosną 2027 r.

Ewolucja stanowiska opozycji

Publiczne wypowiedzi następują po ewolucji stanowiska PP czterdzieści dni po przekroczeniu granicy na obwodzie El Tarajal pod koniec lipca. 2 sierpnia 2026 r. partia utrzymywała wyważony ton dyplomatyczny, unikając przypisywania bezpośredniej odpowiedzialności Maroku. 11 września 2026 r. PP opublikowała oficjalną deklarację charakteryzującą przekroczenia granicy jako atak hybrydowy z udziałem nielegalnej migracji. Deklaracja ta była odpowiedzią na wypowiedzi marokańskich urzędników, którzy oskarżyli PP o wykorzystywanie kryzysu w Ceucie do celów wyborczych. Feijóo odrzucił również przenoszenie nieletnich migrantów z Ceuty na półwysep, stwierdzając, że bezpieczeństwo granic musi pozostać głównym priorytetem państwa.