Szef WHO odwiedza epicentrum eboli w DRK, a MSF ostrzega, że epidemia rozprzestrzenia się w „bezprecedensowym tempie”

Szybkie i niepokojące rozprzestrzenianie

Dyrektor generalny Światowej Organizacji Zdrowia, Tedros Adhanom Ghebreyesus, przybył w sobotę do Bunii, stolicy prowincji Ituri, aby koordynować międzynarodową reakcję na epidemię eboli, która nasiliła się z alarmującą szybkością. Władze kongijskie oraz Africa CDC odnotowały co najmniej 1077 podejrzanych przypadków i 246 zgonów od czasu ogłoszenia epidemii 15 maja, choć obawia się, że rzeczywista liczba ofiar jest znacznie wyższa. Wirus, zidentyfikowany jako rzadki szczep Bundibugyo, przedostał się już do sąsiedniej Ugandy, gdzie zgłoszono dziewięć potwierdzonych przypadków i jeden zgon.

Nigdy wcześniej epidemia eboli nie odnotowała tak wielu przypadków tak szybko po jej ogłoszeniu.

Zastępca dyrektora operacyjnego Lekarzy bez Granic (MSF) Alan Gonzalez wydał w sobotę ostrą przestrogę, stwierdzając, że liczba wyspecjalizowanych organizacji medycznych na miejscu oraz poziom udzielanego wsparcia wciąż daleko odbiegają od potrzeb. Organizacja pomocowa podkreśliła, że setki próbek testowych wciąż czekają na analizę, co uniemożliwia ocenę prawdziwej skali lub ciężkości epidemii.

Reakcja skoncentrowana na społeczności

Tedros podkreślił, że społeczności lokalne muszą odgrywać kluczową rolę w walce z chorobą, przyznając, że surowe zasady dotyczące postępowania ze zwłokami kolidują z lokalnymi zwyczajami pogrzebowymi, wywołując gniew i ataki na ośrodki leczenia. Zaapelował do mieszkańców, aby unikali dotykania ciał ofiar eboli, słuchając jednocześnie ich szerszych obaw.

Społeczności lepiej rozumieją problemy i znają również rozwiązanie.

Po spotkaniu z kongijską premier Judith Suminwą Tuluką Tedros wyraził przekonanie, że kraj może opanować swoją 17. epidemię eboli, powołując się na historię pokonywania 16 poprzednich epidemii. Kongijski minister zdrowia Samuel Roger Kamba zapewnił, że na obozach dostępna jest wystarczająca ilość sprzętu ochronnego, leków i testów, a pozostałe wyzwania mają charakter logistyczny.

Niewystarczające międzynarodowe finansowanie

Pomimo pilnej sytuacji WHO otrzymała zaledwie jedną trzecią wymaganego finansowania na walkę z ebolą. Tedros wezwał do większego wsparcia międzynarodowego, ostrzegając, że okno na powstrzymanie wirusa się zawęża. Stany Zjednoczone ogłosiły w czwartek dodatkową pomoc w wysokości 80 milionów dolarów, zwiększając swoje łączne zobowiązanie do ponad 112 milionów dolarów, podczas gdy Unia Europejska dostarczyła tego samego dnia zaopatrzenie medyczne do Ituri, a kolejne dostawy są spodziewane.

Czas naprawdę działać szybko. Jeśli tego nie zrobimy, będzie to bardzo poważny problem.

Wyzwania na miejscu

Działania reagowania są utrudnione przez słabą obecność państwa na obszarach wiejskich, przemoc ze strony grup zbrojnych oraz miliony przesiedleńców żyjących w przeludnionych obozach w złych warunkach sanitarnych, które mogą przyspieszyć rozprzestrzenianie się wirusa. W Mongbwalu, górniczym miasteczku liczącym 150 000 mieszkańców, opisywanym jako epicentrum epidemii, pracownicy służby zdrowia są całkowicie przytłoczeni. Zdolność testowania pozostaje bardzo niska, brakuje środków ochronnych, a izolatoria są niewystarczające. Lokalne laboratorium w Bunii może teraz przetwarzać próbki w ciągu 24 godzin, co stanowi znaczną poprawę w porównaniu z wysyłaniem ich do Kinszasy, ale ogólna reakcja wciąż ma trudności z nadążeniem za jedną z najszybciej rozprzestrzeniających się epidemii eboli w historii.