Ebola w Demokratycznej Republice Konga: ponad 9000 potwierdzonych przypadków, WHO planuje badania nad szczepionką

Liczba przypadków i bilans ofiar

Najnowszy raport kongijskiego ministerstwa zdrowia, obejmujący dane zebrane do 12 października i opublikowany we wtorek 13 października, odnotowuje 9066 potwierdzonych zakażeń wirusem Ebola oraz 4381 zgonów w Demokratycznej Republice Konga (DR Konga). Wskaźnik śmiertelności wynosi 48,3%. Według tego samego raportu 2389 pacjentów wyzdrowiało, a kolejnych 895 przebywa w szpitalach lub w izolacji, podczas gdy wskaźnik monitorowania kontaktów wynosi 79,5%. Wybuch epidemii ogłoszono 15 maja. Liczby stale rosną; w ciągu 24 godzin przed publikacją raportu odnotowano 56 nowych przypadków w prowincji Ituri i 28 w prowincji Kiwu Północne.

Rozprzestrzenianie się w prowincjach i poza granicami

Epidemia dotyka strefy zdrowotne w siedmiu z 26 prowincji kraju: Ituri, Kiwu Północne, Tshopo, Bas-Uélé, Haut-Uélé, Kiwu Południowe i Ubangi Południowe. Raporty wskazują na od 64 do 65 dotkniętych stref zdrowotnych, w zależności od dokumentu. Ituri i Kiwu Północne to najbardziej dotknięte terytoria. Wirus dotarł również do sąsiedniej Ugandy, gdzie WHO ogłosiło zakończenie epidemii 26 sierpnia po potwierdzeniu 20 przypadków, z czego 15 było zawleczonych z DR Konga, w tym dwa zgony. Na początku października Kenia potwierdziła przypadek u obywatela, który przybył do Nairobi z DR Konga; mężczyzna zmarł, a osoby z jego kontaktu zostały poddane kwarantannie. Francja i Holandia odnotowały po jednym przypadku zawleczonym, powiązanym z epidemią, bez ogłaszania nowego ogniska choroby.

Porównanie z wcześniejszymi epidemiami

Obecna epidemia jest opisywana jako druga pod względem liczby ofiar i najbardziej zaraźliwa epidemia Eboli w historii na świecie. Przewyższyła już wybuch choroby, który dotknął ten sam region DR Konga w latach 2018–2020, jednak pozostaje daleko w tyle za epidemią w Afryce Zachodniej z lat 2014–2016, która dotknęła Gwineę, Liberię i Sierra Leone, zakażając ponad 28 000 osób i zabijając ponad 11 000, według danych przytaczanych przez Reuters. Szczep Bundibugyo, odpowiedzialny za obecną epidemię, nie posiada zatwierdzonych szczepionek ani specyficznych metod leczenia. Pomocnicy starają się przynajmniej spowolnić rozprzestrzenianie się wirusa. Poniższa oś czasu przedstawia kluczowe daty odnotowane w źródłach.

Badania nad szczepionkami i reakcja

Strategiczna Grupa Doradcza Ekspertów ds. Szczepień (SAGE) przy WHO odbyła swoje półroczne spotkanie w tygodniu rozpoczynającym się 5 października i ogłosiła platformę badań klinicznych z randomizacją o nazwie Tumaini, mającą na celu przetestowanie szczepionek przeciwko szczepowi Bundibugyo. Platforma przetestuje również istniejącą szczepionkę przeciwko szczepowi Zair. Niezależni eksperci SAGE stwierdzili, że wyniki immunogenności szczepionki przeciwko szczepowi Zair nie są jeszcze wystarczające, aby ocenić ochronę kliniczną, jaką mogłaby ona zapewnić przeciwko szczepowi Bundibugyo. Dwie kandydackie szczepionki znajdują się na bardziej zaawansowanych etapach badań: jedna opracowana przez Uniwersytet Oksfordzki wraz z Serum Institute of India oraz jedna od firmy Moderna wykorzystująca technologię informacyjnego RNA (mRNA), czyli podejście stosowane w niektórych szczepionkach przeciwko COVID-19. Badania szczepionek na ludziach rozpoczęły się i jak dotąd nie wykazały problemów z bezpieczeństwem, choć prace mogą potrwać jeszcze kilka miesięcy. Przewodniczący SAGE wezwał organy regulacyjne do przygotowań, aby uniknąć opóźnień po zatwierdzeniu szczepionek. Brak bezpieczeństwa i przesiedlenia ludności w DR Konga nadal utrudniają dostęp do opieki, przerywają nadzór i opóźniają badania niezbędne do walki z epidemią, a SAGE wyraziło głębokie zaniepokojenie dużą liczbą zgonów wśród dzieci.