Kardynał Dziwisz zeznaje w krakowskim sądzie w sprawie nadużyć księdza, powód domaga się 20 mln zł odszkodowania

Tło sprawy

Janusz Szymik, obecnie dorosły, twierdzi, że w latach 1984–1989, będąc 12-letnim ministrantem w parafii w Międzybrodziu Bialskim, był wykorzystywany seksualnie przez księdza Jana W. (Jana Wodniaka). Duchowny został skazany wyrokiem karnym (proces rozpoczął się w 2014 r., a prawomocny wyrok zapadł w 2017 r.). W połowie czerwca 2026 r. Szymik złożył pozew cywilny przeciwko Archidiecezji Krakowskiej i parafii, domagając się 20 mln zł odszkodowania.

Zeznania kardynała Dziwisza

Kardynał Stanisław Dziwisz, były metropolita krakowski i wieloletni osobisty sekretarz papieża Jana Pawła II, zeznawał przed Sądem Okręgowym w Krakowie 3 sierpnia 2026 r. Wcześniej dwukrotnie nie stawił się na rozprawie, powołując się na chorobę oraz zaplanowany wyjazd do Watykanu. Rozprawie przewodniczyła sędzia Monika Szczepaniec-Czech. Zeznania kardynała trwały blisko godzinę. Stwierdził on, że jedynie „kojarzył” księdza Wodniaka, ponieważ znał wszystkich duchownych w archidiecezji, ale nie utrzymywał z nim żadnych kontaktów osobistych ani towarzyskich. Podkreślił swoją wieloletnią nieobecność w Rzymie i zaznaczył, że nie wie, w jaki sposób Wodniak został sekretarzem kardynała Franciszka Macharskiego.

Przez 27 lat byłem sekretarzem papieża w Watykanie i nie interesowałem się, bo nie miałem możliwości, tym, co się działo w diecezji, bo miałem inne sprawy ze względu na moją funkcję.

Kardynał twierdził, że o nadużyciach dowiedział się z mediów dopiero niedawno, a o „nieprzyzwoitym zachowaniu” księdza usłyszał w 2022 r. Odnosząc się do pisma z 2012 r. autorstwa nieżyjącego już ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, w którym ten wzywał do interwencji, Dziwisz stwierdził, że zostało ono przekazane do Stolicy Apostolskiej i zawierało jedynie kilka zdań o Wodniaku, bez wzmianki o nazwisku Szymika. Dodał również, że o współpracy Wodniaka ze Służbą Bezpieczeństwa dowiedział się około tydzień temu.

Sporna wiedza i dowody

Pełnomocnicy Szymika argumentują, że Dziwisz wiedział o nadużyciach znacznie wcześniej. Przedstawili archiwalne zdjęcia, na których widać Dziwisza i Wodniaka wspólnie na wakacjach w latach 80. Dziwisz zaprzeczył, jakoby przebywał z księdzem na plaży, sugerując, że mógł być wtedy z seminarzystami, a identyfikacja osób po 50 latach jest trudna.

Nie byłem na plaży z księdzem W., ale może kiedy byłem z seminarzystami, on mógł się tam też kąpać. To zaskakujące pytanie po 50 latach.

Dziwisz twierdził również, że Szymik dzwonił do niego, aby umówić się na spotkanie z prawnikiem, co kardynał miał odrzucić. Szymik zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek dzwonił, wskazując, że nie posiada numeru telefonu do kardynała, a bilingi mogą to potwierdzić.

To nieprawda. Bilingi można sprawdzić.

Szymik uważa, że Dziwisz posiada znaczną wiedzę na temat Wodniaka i starał się umniejszyć swoją rolę. Nazwał zeznania kardynała „kolejną nieprawdą” i stwierdził, że duchowny zaprzeczył swoim wcześniejszym wypowiedziom. Nieżyjący ks. Isakowicz-Zaleski twierdził wcześniej, że w 2012 r. osobiście przekazał Dziwiszowi dokumenty dotyczące sprawy Szymika, a kardynał zapewnił, że się tym zajmie.

Siedzieliśmy w jego gabinecie, przejrzał to w mojej obecności, skomentował niektóre sprawy i powiedział, że się tym zajmie.

Pismo ks. Isakowicza-Zaleskiego z 24 kwietnia 2012 r. odnaleziono w archiwach kurialnych w grudniu 2020 r.

Współpraca z SB i odpowiedzialność państwa

Podczas rozprawy prawnicy Archidiecezji złożyli wniosek o przypozwanie Skarbu Państwa. Argumentowali, że ksiądz Wodniak był zarejestrowanym tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa (SB), a SB, wiedząc o jego przestępstwach seksualnych, wykorzystywała go do szantażu zamiast ścigać. Prawnicy twierdzili, że PRL, poprzez SB, ponosi współodpowiedzialność za zaniechanie przerwania nadużyć. Sąd nie podjął jeszcze decyzji w sprawie wniosku.

Proces trwa.