Sąd w Monachium skazał na dożywocie Afgańczyka za wjazd w tłum podczas demonstracji związkowej w 2025 roku

Atak

13 lutego 2025 roku 25-letni Farhad N., który przybył do Niemiec w 2016 roku jako nieletni uchodźca, wjechał samochodem w uczestników demonstracji związku zawodowego Ver.di w Monachium. Przyspieszył, mijając radiowóz zabezpieczający marsz, i uderzył w tłum od tyłu z prędkością od 34 do 42 km/h. Zginęła 37-letnia kobieta i jej dwuletnia córka. Ofiara, pochodząca z Algierii inżynier pracująca dla miasta Monachium, celowo ustawiła się na końcu pochodu w pobliżu policji, czując się tam bezpieczniej. Ponad 40 osób odniosło obrażenia, w tym kilka zagrażające życiu. Sąd usłyszał, że niektórzy poszkodowani wciąż odczuwają skutki zdarzenia: jeden z mężczyzn niedawno przeszedł kolejne operacje nóg, a wielu cierpi z powodu poważnych konsekwencji psychicznych.

Wyrok

W czwartek Wyższy Sąd Krajowy w Monachium skazał Farhada N. na dożywocie za dwa zabójstwa, 23 usiłowania zabójstwa, 19 przypadków niebezpiecznego uszkodzenia ciała oraz 3 przypadki umyślnego uszkodzenia ciała. Sąd stwierdził "wyjątkową ciężkość winy", co sprawia, że zwolnienie warunkowe po standardowych 15 latach jest mało prawdopodobne. W praktyce niemieckiego wymiaru sprawiedliwości wyjście na wolność może być możliwe dopiero po 20–25 latach. Wyrok jest zgodny z żądaniem prokuratury federalnej. Obrona wnioskowała o 15 lat więzienia i skierowanie do zakładu psychiatrycznego, wskazując na objawy schizofrenii hebefrenicznej, jednak sąd odrzucił ten wniosek, mimo że biegły psychiatra zdiagnozował u oskarżonego zaburzenia osobowości.

Zabójstwo2

Usiłowanie zabójstwa23

Niebezpieczne uszkodzenie ciała19

Umyślne uszkodzenie ciała3

Zabójstwo

2 przypadki

Usiłowanie zabójstwa

23 przypadki

Niebezpieczne uszkodzenie ciała

19 przypadki

Umyślne uszkodzenie ciała

3 przypadki

Dane z tekstu artykułu

Motyw i uzasadnienie sądu

Sąd ustalił, że Farhad N. działał z pobudek religijnych, dążąc do zabicia przypadkowych osób, które uważał za niewiernych, w reakcji na sytuację muzułmanów w krajach islamskich, w tym w Afganistanie i Strefie Gazy. Sędzia Michael Höhne opisał go jako człowieka o kruchym poczuciu własnej wartości, który zradykalizował się w wierze islamskiej. Przed atakiem oskarżony modlił się, recytował werset tronowy z Koranu i wysłał znajomemu wiadomość głosową z muzułmańskim wyznaniem wiary.

„Oskarżony chciał w ten sposób dokonać czynu miłego Bogu i udowodnić sobie, swojej rodzinie oraz Allahowi, że jest dobrym muzułmaninem.”

Prokurator federalny wskazał, że czyn miał na celu zniszczenie ludzkiego życia, a w percepcji sprawcy atak był zgodny z wolą Allaha i stanowił wymaganą odpowiedź na działania USA oraz innych państw zachodnich w Strefie Gazy i Afganistanie. Sąd ustalił, że bieg w samochodzie został wyłączony z niewyjaśnionych przyczyn, co zapobiegło kolejnym ofiarom. Farhad N. nigdy nie nacisnął hamulca, trzymając nogę na pedale gazu przez cały czas trwania ataku.

„Wyrządził pan krzywdę muzułmanom, obcokrajowcom i mniejszościom. Środowiska prawicowe i skrajnie prawicowe wykorzystują właśnie takie zbrodnie, aby podsycać nienawiść wobec obcokrajowców, muzułmanów i mniejszości w społeczeństwie.”

Konsekwencje polityczne

Atak w Monachium był jednym z kilku zdarzeń z udziałem imigrantów na przełomie 2024 i 2025 roku, które uczyniły kwestię migracji centralnym punktem kampanii wyborczej w Niemczech. W grudniu 2024 roku mężczyzna urodzony w Arabii Saudyjskiej wjechał SUV-em w jarmark bożonarodzeniowy w Magdeburgu, zabijając sześć osób. W styczniu 2025 roku Syryjczyk zaatakował dzieci w przedszkolu, zabijając dwoje z nich, w tym dwuletniego chłopca pochodzenia marokańsko-niemieckiego. Po tym ataku lider CDU Friedrich Merz, obecnie kanclerz, ogłosił, że "wystarczy" i obiecał, że za jego rządów żaden azylant nie przekroczy granicy kraju. CDU wygrała wybory 23 lutego 2025 roku z wynikiem ponad 28 procent, podczas gdy AfD uzyskała 21 procent. Od tego czasu poparcie dla AfD wzrosło do około 28 procent, a wyborcy tej partii wskazują obecnie gospodarkę jako swoją główną troskę.