Netflix publikuje film biograficzny „Mniej obcy” o Janie Borysewiczu w reżyserii Kristoffera Rusa

Premiera na Netflixie i produkcja

Film biograficzny „Mniej obcy”, dokumentujący życie założyciela i gitarzysty Lady Pank, Jana Borysewicza, miał premierę na platformie Netflix 7 października 2026 r. Reżyserem obrazu jest Kristoffer Rus, który dorastał w Szwecji, słuchając zespołu z kaset magnetofonowych, a wcześniej wyreżyserował film familijny „Za duży na bajki”. Scenariusz napisali Wiktor Piątkowski i Joanna Kozłowska. W roli głównej wystąpił gitarzysta Mikołaj Bukrewicz, dla którego jest to debiut aktorski. Borysewicz konsultował scenariusz i otwarcie mówił o swoich dawnych problemach z alkoholem i narkotykami. Aby zachować historyczną autentyczność podczas scen koncertowych, ekipa produkcyjna pozyskała Fendera Stratocastera z 1979 r., odpowiadającego kolorem i przetwornikami instrumentowi, na którym Borysewicz grał w szczytowym okresie tras koncertowych Lady Pank. Przed rozpoczęciem zdjęć Bukrewicz spotkał się z Borysewiczem w jego studiu, gdzie muzyk udostępnił mu swoją kolekcję instrumentów.

Reżyser Kristoffer Rus wyjaśnił swoją decyzję o przeniesieniu życia gitarzysty na ekran w wywiadzie dla RMF FM:

To kawał historii polskiego rocka. Janek ma bardzo barwne życie. Miał wzloty i upadki, skandale i sukcesy, więc uważam, że grzechem byłoby nie zrobić o nim filmu.

Ścieżka biograficzna i amerykańska trasa

Narracja śledzi losy Borysewicza od dzieciństwa we Wrocławiu, przez wczesną karierę w polskich grupach rockowych, w tym współpracę z zespołami Nurt, Apokalipsa, Katja & Roman, Budka Suflera, Breakout Tadeusza Nalepy oraz z Izabelą Trojanowską. Film ukazuje dorastanie w komunistycznej Polsce, naznaczone nieobecnością ojca, ciężką chorobą matki i samobójstwem brata, a także wczesne uznanie muzyczne, które przyciągnęło uwagę brytyjskiego bluesmana Alexisa Kornera. Fabuła szczegółowo opisuje współpracę z autorem tekstów Andrzejem Mogielnickim, konflikty z milicją i cenzurą, a także amerykańską przygodę Lady Pank w połowie lat 80., po wydaniu albumu w wytwórni MCA Records. Zespół ostatecznie zrezygnował z zaplanowanych koncertów otwierających trasę Madonny, gdy amerykańscy menedżerowie zażądali wymiany wokalisty na anglojęzycznego i dodania amerykańskiego autora tekstów, co utrudniały bariery językowe.

Reflektując nad trwałością dorobku zespołu, Bukrewicz mówił o utworach podczas spotkań promocyjnych:

To niezwykłe, jak 40 lat po napisaniu tych tekstów, wciąż tak bardzo rezonują one ze mną i z ludźmi z mojego pokolenia.

Odbiór krytyczny i swoboda twórcza

Polskie recenzje opublikowane w dniu premiery przyniosły mieszane oceny struktury filmu i jego precyzji biograficznej. Wielu krytyków zauważyło, że scenariusz wykazuje znaczną swobodę twórczą w odniesieniu do życia osobistego Borysewicza, zmieniając kluczowe relacje i nadając fikcyjne imiona postaciom wzorowanym na jego pierwszej żonie i córce. Recenzenci krytykowali również tempo, porównując niektóre sekwencje do teledysków, oraz monologi zza kadru, w których bohater zwraca się bezpośrednio do Boga. Komentatorzy z Wrocławia zauważyli, że produkcja w minimalnym stopniu wykorzystała lokalne plenery, ograniczając się do krótkich scen na Sępolnie i dworcu kolejowym Nadodrze. Recenzenci zgodnie chwalili jednak aranżacje muzyczne oraz ukazanie współpracy twórczej Borysewicza z Mogielnickim.