Australia potwierdza pierwszy przypadek ptasiej grypy H5N1 u ssaka na kontynencie
Władze Australii Południowej zidentyfikowały wirusa ptasiej grypy H5N1 u martwego kota futrzaka długonosego w Beachport. To pierwszy przypadek wykrycia patogenu u ssaka na kontynencie w obliczu rosnącej liczby infekcji wśród dzikich zwierząt.
Pierwsze wykrycie u ssaka na kontynencie australijskim
Władze ds. dzikiej przyrody Australii Południowej potwierdziły w niedzielę 23 sierpnia 2026 r., że martwy kot futrzak długonosej uzyskał pozytywny wynik testu na obecność wirusa ptasiej grypy H5N1. Zwłoki zwierzęcia zostały znalezione przez osobę postronną w środę 19 sierpnia 2026 r. w Beachport na wybrzeżu Limestone Coast. Beachport znajduje się od 300 do 310 kilometrów na południe od Adelaide, stolicy stanu. Stanowi lekarze weterynarii poinformowali, że przed badaniami diagnostycznymi zwierzę nie wykazywało zewnętrznych obrażeń fizycznych. Potwierdzenie to stanowi pierwszy znany przypadek ptasiej grypy H5N1 u ssaka na kontynencie australijskim. Koty futrzaki długonose zamieszkują wody przybrzeżne całego regionu, a ich populację w samej Australii Południowej szacuje się na 100 000 osobników.
Przebieg epidemii wśród gatunków
Wykrycie wirusa u ssaka następuje po stałym rozprzestrzenianiu się wysoce zjadliwego szczepu ptasiej grypy od momentu jego pojawienia się w regionie. Australia była ostatnim kontynentem, na którym odnotowano ptasią grypę, pozostając wolną od patogenu do końca 2025 r., kiedy to infekcje pojawiły się na subantarktycznym terytorium wyspy Heard. Tamtejsza epidemia doprowadziła do śmierci ponad 13 000 młodych fok, zanim wirus dotarł na kontynent australijski w czerwcu 2026 r. Na kontynencie wirus zaczął rozprzestrzeniać się wśród populacji ptaków wędrownych, a następnie przeniósł się na kolonie ptaków rodzimych wzdłuż południowych wybrzeży.
- Ptasia grypa H5 wykryta na wyspie Heard, śmierć ponad 13 000 młodych fok
- Wirus dociera na kontynent australijski w populacjach ptaków wędrownych
- Ponad 1000 rybitw grzywiastych ginie w trzech zdarzeniach na wyspach Australii Południowej
- Martwy kot futrzak długonosy znaleziony w Beachport na Limestone Coast
- Władze Australii Południowej potwierdzają pierwszy przypadek u ssaka na kontynencie
Na początku sierpnia 2026 r. władze stanowe poinformowały o pierwszych w kraju masowych śnięciach ptaków morskich powiązanych z krążącym szczepem. Premier Australii Południowej Peter Malinauskas ogłosił trzy oddzielne zdarzenia masowego śnięcia na przybrzeżnych wyspach, w wyniku których zginęło ponad 1000 rybitw grzywiastych. W tym samym tygodniu urzędnicy stanowi potwierdzili dodatkową transmisję, weryfikując, że pingwin mały znaleziony na wyspie Kangaroo Island uzyskał wynik pozytywny na obecność szczepu H5. Globalnie patogen spowodował śmierć milionów dzikich ptaków, wielokrotnie przekraczając bariery gatunkowe i atakując ssaki morskie, w tym słonie morskie.
Nadzór rządowy i wpływ na rolnictwo
Federalne agencje ochrony środowiska uznały koty futrzaki długonose oraz zagrożone lwy morskie australijskie za gatunki szczególnie narażone na rozprzestrzeniający się szczep. Federalna minister rolnictwa Julie Collins odniosła się do znaleziska w Beachport w telewizyjnym wystąpieniu, stwierdzając, że martwy ssak wydaje się odosobnionym przypadkiem, a nie częścią niezaobserwowanego skupiska martwych zwierząt morskich.
Jego śmierć nie wydaje się być powiązana z innymi chorymi lub martwymi ssakami morskimi.
Minister Collins zwróciła również uwagę na podstawowe wyzwanie, jakim jest zarządzanie transmisją wirusa wśród dzikich populacji po utworzeniu się rezerwuaru środowiskowego.
Gdy ptasia grypa H5 rozprzestrzenia się w środowisku naturalnym, nie da się uniknąć znacznych strat.
Pomimo poszerzającego się zasięgu geograficznego wśród dzikiej fauny, wirusa nie wykryto w australijskim sektorze drobiarskim ani w szerszych gałęziach rolnictwa. Rząd federalny poinformował w piątek, że w całym kraju potwierdzono łącznie 297 przypadków we wszystkich monitorowanych gatunkach dzikich zwierząt. Stanowe i federalne zespoły ds. dzikiej przyrody prowadzą nadzór wzdłuż siedlisk przybrzeżnych i kolonii lęgowych, aby wykryć wszelką dalszą transmisję na wrażliwe ssaki morskie.


