Hiszpański Sąd Najwyższy nakazuje państwu wypłatę 2,5 mln euro mężczyźnie niesłusznie osadzonemu na 15 lat po zignorowaniu DNA

Niesłuszny wyrok skazujący

W 1991 roku marokański murarz Ahmed Tommouhi przeprowadził się do Hiszpanii w poszukiwaniu nowego życia. W ciągu kilku miesięcy został aresztowany w Katalonii wraz z Abderrazakiem Mounibem i oskarżony o serię gwałtów i napadów. Sąd skazał obu mężczyzn w 1992 roku głównie na podstawie identyfikacji ofiar, wymierzając Tommouhiemu 24 lata więzienia.

Dowody DNA pominięte

Raport kryminalistyczny z Barcelońskiej Policji Naukowej wykazał, że profil DNA z nasienia na ubraniu ofiary nie pasował do Tommouhiego ani Mouniba. Ława przysięgłych zignorowała te uniewinniające dowody podczas pierwotnego procesu. Sąd Najwyższy określił później to pominięcie jako „wyraźny i kwalifikowany błąd sądowy”.

Wieloletnie uniewinnienie

W 1997 roku kilka ofiar zidentyfikowało prawdziwego sprawcę, a reforma prawna z 2015 roku ułatwiła drogę do rewizji. Trzy zaległe wyroki skazujące Tommouhiego zostały uchylone przez Sąd Najwyższy w latach 2023–2025; ostatni został unieważniony w grudniu 2025 roku. Odbył 15 lat w więzieniu i trzy lata w ramach nadzorowanego zwolnienia. Mounib zmarł na zawał serca za kratkami w 2000 roku.

„System sprawiedliwości zniszczył mi życie. Ukradli mi 36 lat życia.”

Orzeczenie o odszkodowaniu

W tym tygodniu Sąd Najwyższy nakazał Hiszpanii wypłatę 2,5 miliona euro, uchylając decyzję Sądu Krajowego, który wcześniej odmówił jakiegokolwiek odszkodowania. Sędziowie podkreślili, że nadzwyczajny czas trwania jego pozbawienia wolności spowodował postępujące cierpienie moralne i utratę szans życiowych daleko wykraczającą poza typowe przypadki.

„Przedłużenie pozbawienia wolności powoduje postępujące nasilenie cierpienia moralnego, utratę szans życiowych oraz wpływ na osobowość osoby dotkniętej, który znacznie przekracza zwykłe parametry przypadków niesłusznego zatrzymania krótko- lub średnioterminowego.”

Znaczenie prawne

Sąd wyjaśnił, że uchylenie wyroku skazującego nie pociąga za sobą automatycznej odpowiedzialności państwa, ale udowodnione pominięcie istotnych dowodów może stanowić błąd sądowy wymagający odszkodowania.