Pending summarization

Ostatni weekend lutego 2026 roku przeszedł do historii jako czas wyjątkowego ocieplenia, które objęło niemal całe terytorium Polski. Meteorolodzy odnotowali niezwykle wysokie wartości na termometrach, które w Darłowie i innych miejscowościach nadmorskich wskazały nawet 20 stopni Celsjusza. Tak silny powiew wiosny sprowokował tysiące Polaków do aktywności na świeżym powietrzu. W największych miastach, takich jak Poznań, Kraków czy Wrocław, parki i bulwary wypełniły się spacerowiczami, biegaczami oraz rowerzystami. W Krakowie symbolem nadchodzących zmian stały się pierwsze przebiśniegi, które masowo pojawiły się w ogrodach i na skwerach. Mimo letniej niemal aury w pasie nizinnym i nadmorskim, polskie góry oraz wyżyny wciąż oferują zgoła inne warunki. W Beskidach oraz na Kaszubach ośrodki narciarskie nadal funkcjonują, a warstwa śniegu jest wystarczająca do uprawiania sportów zimowych. Ten dualizm pogodowy stał się motywem przewodnim wielu lokalnych wydarzeń – od biegów City Trail w Bydgoszczy po zimowe mistrzostwa MTB na Pomorzu. W Gdyni czas wolny marynarzy z francuskiej fregaty, która zawinęła do portu, zbiegł się idealnie z ociepleniem, pozwalając na odpoczynek w warunkach nietypowych dla polskiego lutego. Luty w Polsce statystycznie pozostaje jednym z najzimniejszych miesięcy, jednak w ciągu ostatniej dekady coraz częściej obserwuje się zjawisko tzw. „fałszywej wiosny”, wywołanej napływem mas powietrza zwrotnikowego. Różnorodność atrakcji przygotowanych na ten weekend odzwierciedlała entuzjazm wywołany pogodą. Od jarmarków w Toruniu, przez maratony biegowe we Wrocławiu, aż po koncerty i wystawy pająków na Podkarpaciu – oferta kulturalna została w pełni wykorzystana dzięki sprzyjającemu słońcu. Media podkreślają, że tak gwałtowny skok temperatury wpłynął nie tylko na plany rekreacyjne, ale również na nastroje społeczne, co widać było w tłumnie obleganych kawiarnianych ogródkach, które w wielu miejscach zainaugurowały sezon znacznie wcześniej niż zwykle. „Wreszcie widzę uśmiech na twarzy” (W końcu widzę uśmiech na twarzy) — Mieszkaniec miasta