Zmarł Mario Adorf. Legenda niemieckiego kina miała 95 lat

Mario Adorf, jeden z najbardziej cenionych aktorów w historii niemieckiego filmu i telewizji, zmarł w środę, 8 kwietnia 2026 roku, w wieku 95 lat w swoim paryskim mieszkaniu po krótkiej chorobie. Jego wieloletni menedżer Michael Stark przekazał tę informację agencji Deutsche Presse-Agentur, powołując się na żonę aktora, Monique Faye. Wieść potwierdziła również agencja filmowa Reinholz. Adorf, podczas ostatniej wizyty Starka, przekazał pożegnalną wiadomość, w której prosił o podziękowanie widzom za dekady lojalności. Urodzony 8 września 1930 roku w Zurychu w Szwajcarii, a wychowany w małym miasteczku Mayen w regionie Eifel, Adorf był synem Włocha i Niemki. W ciągu kariery trwającej blisko siedem dekad wystąpił w ponad 200 (produkcji filmowych i telewizyjnych) — rolach w trakcie blisko 70-letniej kariery Adorfa produkcjach filmowych i telewizyjnych, stając się jedną z najważniejszych postaci powojennego kina niemieckiego. Od potknięcia na przesłuchaniu do siedemdziesięcioletniej karieryDroga Adorfa do sławy nie była prosta. Podczas przesłuchania do Szkoły Sztuk Scenicznych Otto Falckenberga w Monachium spadł ze sceny – incydent ten opisał później jako „właściwie porażkę”. Ówczesny dyrektor teatru dostrzegł jednak w nim potencjał, dzięki czemu Adorf rozpoczął naukę w 1953 roku, gdzie spotkał legendarnego aktora i reżysera Fritza Kortnera. W zespole Kammerspiele pozostał do 1962 roku, szlifując kunszt sceniczny przed przejściem do filmu. Przełomem okazał się rok 1957 i rola w kryminale Roberta Siodmaka „Nocą, gdy przychodzi diabeł” (Nachts, wenn der Teufel kam). Wcielił się w postać Brunona Lüdke, uznanego przez narodowych socjalistów za seryjnego mordercę. Rola ta ugruntowała jego pozycję jako aktora o niezwykłej głębi i ekspresji. W kolejnych latach współpracował z takimi reżyserami jak Billy Wilder, Rainer Werner Fassbinder, Volker Schlöndorff, Margarethe von Trotta, Claude Chabrol czy Helmut Dietl.„Był taki moment, w którym pomyślałem: już wystarczy. Wtedy właściwie chciałbym już odpuścić.” — Mario Adorf dla FocusNiemieckie kino powojenne przeszło znaczącą transformację na przełomie lat 60. i 70. wraz z pojawieniem się ruchu Nowego Kina Niemieckiego, kojarzonego z takimi twórcami jak Fassbinder, Schlöndorff i von Trotta. Adaptacja powieści Güntera Grassa „Blaszany bębenek” w reżyserii Schlöndorffa z 1979 roku zdobyła Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, co było jednym z najważniejszych międzynarodowych sukcesów tego nurtu. Adorf był częścią tej fali, pojawiając się w kilku przełomowych produkcjach, łącząc to z pracą w kinie gatunkowym i telewizji. Role czarnych charakterów definicją pokolenia niemieckiego kinaAdorf był szczególnie kojarzony z rolami antagonistów i złoczyńców, którym jednak zawsze nadawał złożoność i ludzkie rysy. Zagrał morderczego Santera w trylogii Winnetou Haralda Reinla. Ta rola przyniosła mu trwałą niechęć oddanych fanów literatury Karla Maya, którzy – jak wyznał kiedyś w wywiadzie dla „Die Zeit” – nie mogli mu wybaczyć zabójstwa Nscho-tschi, siostry Winnetou. W nagrodzonym Oscarem „Blaszanym bębenku” zagrał ojca, Matzeratha, a w satyrze Fassbindera „Lola” (1981) wcielił się w magnata budowlanego Schuckerta. U Helmuta Dietla wystąpił jako celebryta i restaurator w satyrze społecznej „Rossini”. Rola pompatycznego dyrektora generalnego Heinricha Haffenlohera w serialu ARD „Kir Royal” stała się jedną z jego najbardziej lubianych kreacji telewizyjnych. W późniejszych latach zagrał także Karola Marksa w produkcji ZDF z 2018 roku pt. „Der deutsche Prophet”, udowadniając swój warsztat obejmujący zarówno role łotrów, jak i postaci historycznych. Życie między Rzymem, Paryżem a południem FrancjiŻycie prywatne Adorfa było równie bogate co zawodowe. W 1962 roku, podczas trasy teatralnej ze spektaklem „Tramwaj zwany pożądaniem” Tennessee Williamsa, poznał swoją pierwszą żonę, aktorkę Lis Verhoeven. Para miała córkę, Stellę Marię Adorf, urodzoną w 1963 roku. Małżeństwo nie przetrwało i od 1965 roku Adorf mieszkał w Rzymie, gdzie przez lata angażował się w liczne produkcje. Swoją drugą żonę, Monique Faye, przyjaciółkę Brigitte Bardot, poznał we francuskim kurorcie Saint-Tropez. Adorf przyznał później, że początkowo interesowała go tylko Bardot, zanim zwrócił uwagę na Monique. Małżonkowie spędzili większość wspólnego życia w południowej Francji oraz w Paryżu, gdzie aktor zmarł. Pozostawił żonę Monique Faye, córkę Stellę Marię Adorf oraz wnuka Juliusa. Wśród wielu wyróżnień, które otrzymał w trakcie kariery, znalazły się Krzyż Wielki Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec, Złota Kamera oraz nagroda Bambi za całokształt twórczości.Mario Adorf — najważniejsze etapy kariery: — ; — ; — ; — ; —