USA i Iran porozumiały się w sprawie dwutygodniowego zawieszenia broni

Stany Zjednoczone i Iran porozumiały się w sprawie dwutygodniowego zawieszenia broni 7 kwietnia 2026 roku, zaledwie godzinę przed wygaśnięciem ultimatum, w którym prezydent Donald Trump groził zniszczeniem Republiki Islamskiej. Trump ogłosił wstrzymanie amerykańskich uderzeń za pośrednictwem serwisu Truth Social, powołując się na interwencję pakistańskich mediatorów, którzy poprosili o dodatkowy czas. Kluczowym warunkiem rozejmu jest ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz, która pozostawała zablokowana od początku konfliktu 28 lutego 2026 roku. Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi potwierdził, że Teheran zagwarantuje bezpieczny przejazd drogą wodną, choć zastrzegł, że irańskie wojsko będzie nadal monitorować i nadzorować codzienny ruch statków. Formalne negocjacje między obiema stronami zaplanowano na piątek, 10 kwietnia, w Islamabadzie, gdzie Pakistan będzie pełnił rolę oficjalnego mediatora. Trump ogłasza zwycięstwo, analitycy wskazują na wymuszony kompromisTrump określił porozumienie jako „całkowite i pełne zwycięstwo” Stanów Zjednoczonych, stwierdzając na Truth Social, że jest to „wspaniały dzień dla światowego pokoju”. Zapowiedział również, że Waszyngton będzie w najbliższym czasie „rozmawiać z Iranem o zniesieniu ceł i sankcji”. „„Całkowite i pełne zwycięstwo. 100 procent. Nie ma co do tego wątpliwości.”” — Donald Trump via AFP Jednak analitycy i byli wojskowi przedstawili odmienną ocenę. Generał Dominique Trinquand, były szef francuskiej misji wojskowej przy ONZ, określił podejście Trumpa jako klasyczną „strategię szaleńca” – ekstremalną eskalację słowną mającą na celu uzyskanie przewagi przed wycofaniem się. „„Mamy do czynienia z wymuszonym kompromisem, traktowanym jako sukces, podczas gdy na ten moment to raczej Irańczycy wygrywają.”” — Dominique Trinquand via La Libre.be Raoul Delcorde, honorowy ambasador Belgii i profesor stosunków międzynarodowych na UCLouvain, wskazał na presję społeczności międzynarodowej i amerykańskiego dowództwa wojskowego jako dodatkowe czynniki, zauważając, że pełna operacja lądowa przeciwko Iranowi byłaby bardzo niepopularna w USA. Dziesięciopunktowy plan Iranu pozostawia kluczowe spory nierozwiązaneTeheran przedłożył dziesięciopunktową propozycję pokojową, którą Trump uznał za „realną podstawę” do negocjacji, jednak treść planu ujawnia głębokie rozbieżności. Według perskojęzycznej wersji przekazanej przez irańskie media państwowe – która różni się od angielskiej kopii dystrybuowanej w Radzie Bezpieczeństwa ONZ – warunki Iranu obejmują utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz, prawo do dalszego wzbogacania uranu, zniesienie sankcji pierwotnych i wtórnych oraz wycofanie sił amerykańskich z Bliskiego Wschodu. Waszyngton nie zaakceptował tych warunków, a sam Trump powtórzył oskarżenie, że Iran wzbogaca uran w celu budowy broni jądrowej – czemu zaprzecza Teheran i co kwestionuje Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej. Obecna struktura zawieszenia broni nie nakłada na Iran nowych wymogów dotyczących programu nuklearnego, rakiet balistycznych ani wspierania regionalnych grup zbrojnych. Specjalista ds. Bliskiego Wschodu Jean-Paul Chagnollaud, honorowy prezes Instytutu Badań nad Morzem Śródziemnym i Bliskim Wschodem, ocenił, że wojna ostatecznie wzmocniła pozycję negocjacyjną Iranu. „„Znajdujemy się w punkcie negocjacji podobnym do tego przed wojną, z tą różnicą, że Irańczycy mają teraz więcej kart przetargowych, począwszy od kwestii Cieśniny Ormuz.”” — Jean-Paul Chagnollaud via RTSAmerykańsko-izraelska kampania wojskowa przeciwko Iranowi, znana jako operacja Epic Fury, rozpoczęła się 28 lutego 2026 roku po serii oskarżeń o rozwijanie przez Teheran programu broni jądrowej. Konflikt doprowadził do śmierci Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego w pierwszych uderzeniach; jego syn Modżtaba Chamenei został mianowany następcą 9 marca 2026 roku. Cieśnina Ormuz była zablokowana od początku działań, co zakłóciło światowe rynki energii. Według źródeł koalicja przeprowadziła około 13 000 precyzyjnych uderzeń, podczas gdy Iran stosował taktykę wojny asymetrycznej, w tym ataki cybernetyczne. Spór o Liban cieniem na regionalnym zasięgu rozejmuTuż po ogłoszeniu zawieszenia broni pojawił się spór o to, czy obejmuje ono Liban. Izrael jednoznacznie stwierdził, że porozumienie nie dotyczy Libanu, a jego armia kontynuowała tam operacje. Premier Pakistanu Shehbaz Sharif zaprzeczył temu stanowisku, twierdząc, że rozejm obowiązuje w całym regionie. Według libańskiego Ministerstwa Zdrowia od rozpoczęcia walk między Izraelem a Hezbollahem 2 marca, w izraelskich atakach w Libanie zginęło ponad 2500 osób. Libańska armia wezwała ludność cywilną do niewracania na południe kraju, gdzie 8 kwietnia wciąż odnotowywano uderzenia. Peer de Jong, były pułkownik i wiceprezes Instytutu Themiis, opisał zawieszenie broni jako „pauzę taktyczną, a nie strategiczny punkt zwrotny”, zauważając brak wyraźnego sukcesu militarnego USA. Rynki ropy i finansowe zareagowały na rozejm pozytywnie – ceny surowców zaczęły spadać natychmiast po potwierdzeniu umowy.Wojna USA i Iranu oraz zawieszenie broni — kluczowe wydarzenia: — ; — ; — ; — ; —