Debiut aktorski Sarah Toscano na Netflix. Włoski remake filmu La Famille Bélier

Włoska piosenkarka Sarah Toscano zadebiutuje jako aktorka w filmie „Non abbiam bisogno di parole”, włoskim remake'u francuskiego obrazu „La Famille Bélier”, którego premiera na platformie Netflix zaplanowana jest na piątek, 3 kwietnia 2026 roku. Film w reżyserii Luci Ribuoliego, wyprodukowany przez Our Films i Piper Film, skupia się na losach Eletty – nastolatki będącej jedyną słyszącą osobą w głuchoniemej rodzinie, która odkrywa u siebie nadzwyczajny talent wokalny. Toscano, zwyciężczyni 23. edycji włoskiego programu typu talent show Amici z 2024 roku oraz uczestniczka festiwalu w Sanremo w 2025 roku, po raz pierwszy pojawi się na ekranie w roli głównej. Tego samego dnia w stacjach radiowych i serwisach streamingowych ukaże się również nowy singiel artystki zatytułowany „Atlantide”. Niesłyszący aktorzy dbają o autentyczność ról rodzinnychCechą charakterystyczną produkcji jest obsadzenie niesłyszących aktorów w rolach członków rodziny Eletty, co stanowi nawiązanie do podejścia zastosowanego w amerykańskim remake'u CODA. Emilio Insolera i Carola Insolera, będący parą w życiu prywatnym, wcielają się w rodziców Eletty – Alessandro i Caterinę, natomiast Antonio Iorillo gra jej brata Francesco. Cała trójka to zawodowi niesłyszący aktorzy, a ich wybór miał na celu zapewnienie autentyczności i wrażliwości w przedstawieniu społeczności osób niesłyszących. Serena Rossi, utytułowana włoska aktorka i piosenkarka, gra Giulianę, nauczycielkę śpiewu, która dostrzega talent Eletty i namawia ją do udziału w przesłuchaniu do prestiżowej szkoły muzycznej. W obsadzie znaleźli się również Alessandro Parigi i Asia Corvino, jak podaje Il Fatto Quotidiano. Fabuła śledzi losy Eletty, która staje przed wyborem między realizacją własnych marzeń artystycznych w Turynie a pozostaniem niezbędnym wsparciem i tłumaczką dla swojej rodziny, prowadzącej w prowincji Turyn gospodarstwo zajmujące się hodowlą osłów oraz produkcją mleka, serów i kosmetyków.Oryginalny film „La Famille Bélier” odniósł ogromny sukces komercyjny we Francji. Historia ta została później zaadaptowana w amerykańskim filmie „CODA” w reżyserii Sian Heder, który otrzymał trzy Oscary. Włoska produkcja idzie śladem amerykańskiego remake'u, powierzając role niesłyszącej rodziny aktorom z tą niepełnosprawnością, co odróżniało „CODA” od francuskiego pierwowzoru i spotkało się z dużym uznaniem środowisk działających na rzecz osób z niepełnosprawnościami. Trzy miesiące nauki języka migowego przed rozpoczęciem zdjęćPrzed wejściem na plan Toscano poświęciła trzy miesiące na intensywne przygotowania, codziennie ucząc się Włoskiego Języka Migowego pod okiem trenerów i partnerujących jej niesłyszących aktorów. Opisała to doświadczenie jako „niesamowite wzbogacenie ludzkie”, przyznając, że wcześniej nie zastanawiała się nad specyfiką dorastania jako słyszące dziecko niesłyszących rodziców. W wywiadzie dla Corriere della Sera wyjaśniła, że przygotowania wykraczały poza sam język i dotyczyły poznania całej społeczności. „Przez trzy miesiące pracowałam z nimi każdego dnia, aby lepiej poznać tę społeczność.” — Sarah Toscano via Corriere della Sera Toscano wspomniała również o nieoczywistym wyzwaniu: najtrudniejsze pod względem technicznym nie były sceny migane, lecz sekwencje śpiewu, w których musiała wiarygodnie zagrać dziewczynę dopiero odkrywającą swój głos i niepotrafiącą jeszcze nad nim w pełni panować. W rozmowie z il Giornale wyznała, że rola wpłynęła na jej osobowość, pozwalając na łatwiejszy dostęp do emocji. „Nie jestem osobą bardzo wrażliwą, nie wzruszam się łatwo; dzięki tej pracy potrafię wydobyć z siebie więcej emocji, częściej nawet płaczę.” — Sarah Toscano via il Giornale.it Rossi o reprezentacji osób z niepełnosprawnością słuchu we WłoszechSerena Rossi w wypowiedziach przed premierą zwróciła uwagę na szerszy kontekst społeczny filmu. Według Il Fatto Quotidiano, 7 million (osób) — szacowana liczba osób z wadami słuchu we Włoszech, co stanowi 12.1 (procent) — udział populacji Włoch z wadami słuchu społeczeństwa. Rossi podkreśliła, że film porusza kwestię podziałów wewnątrz samej społeczności niesłyszących – między osobami korzystającymi z języka migowego a zwolennikami oralizmu, czyli podejścia priorytetyzującego naukę mowy i czytania z ruchu warg, często przy wsparciu implantów ślimakowych lub aparatów słuchowych. „Głuchota nie może być postrzegana jako odmienność, lecz jako normalność, i o to walczę. Są tacy, którzy chcą sprawić, byśmy wykonali sensacyjne kroki wstecz.” — Serena Rossi via Il Fatto Quotidiano Dla Toscano film może stać się początkiem nowego etapu kariery. W rozmowie z Il Messaggero przyznała, że podczas zdjęć pokochała kino i chciałaby podążać ścieżką artystyczną „w stylu amerykańskim”, łącząc muzykę z aktorstwem. Tytuł filmu Luci Ribuoliego nawiązuje do znanej piosenki włoskiego barda Rona, co Il Fatto Quotidiano odnotowuje jako celowe odwołanie do włoskiej tradycji muzycznej przewijającej się przez całą opowieść.