Częściowe zaćmienie Księżyca w Holandii i Belgii: tarcza przesłonięta w 93%

Poranne ustawienie ciał niebieskich rzuca cień Ziemi na Księżyc

Wczesnym rankiem 28 sierpnia 2026 r. obserwatorzy w Holandii i Belgii byli świadkami częściowego zaćmienia Księżyca, gdy Ziemia ustawiła się bezpośrednio między Słońcem a Księżycem. Zjawisko astronomiczne rozpoczęło się około 03:23, gdy Księżyc wszedł w zewnętrzne krawędzie cienia Ziemi. Maksimum zaćmienia wystąpiło między 06:12 a 06:14, kiedy cień Ziemi pokrywał od 93% do 93,5% powierzchni Księżyca. W momencie największego przesłonięcia Księżyc znajdował się zaledwie 6 stopni nad zachodnim horyzontem. Obserwatorzy wykonali zdjęcia, na których widać, jak przyciemniona tarcza przybiera wyraźny pomarańczowy odcień, a jedynie niewielki fragment po prawej stronie pozostaje oświetlony przez Słońce, zanim Księżyc zaszedł około 30 minut później, około 06:44.

Zachmurzenie ogranicza widoczność w Europie Zachodniej

Warunki pogodowe stworzyły znaczne utrudnienia dla obserwatorów w regionie, ponieważ gęste chmury przesłoniły niebo nad większością obszaru Holandii i Belgii. Według serwisu meteorologicznego Weeronline warunki do obserwacji były najkorzystniejsze na zachodzie i południowym zachodzie Holandii, gdzie niebo było wystarczająco przejrzyste, by śledzić zjawisko. W większości pozostałych miejsc miłośnicy astronomii polegali na krótkich, przelotnych przejaśnieniach między przemieszczającymi się pasmami chmur. Publiczne obserwatorium Volkssterrenwacht Mira w Belgii odnotowało, że odwiedzający, którzy wytrwali w pochmurny poranek, ostatecznie mogli zobaczyć zaćmienie przez rozproszone chmury. W przeciwieństwie do zaćmień Słońca, obserwacja zaćmienia Księżyca nie stanowi zagrożenia dla wzroku i nie wymaga specjalistycznych okularów.

Volkssterrenwacht Mira opisało cierpliwość, jakiej wymagano od widzów, zanim warstwa chmur ustąpiła.

Wczesne wstawanie i długie oczekiwanie z powodu chmur. Jednak nasza cierpliwość, a zwłaszcza cierpliwość naszych gości, została ostatecznie nagrodzona wspaniałym widokiem zaćmionego Księżyca.

Mechanika astronomiczna i cykle zaćmień

Zaćmienie Księżyca występuje, gdy Ziemia ustawia się w linii prostej między Słońcem a Księżycem, uniemożliwiając bezpośrednie odbijanie światła słonecznego od powierzchni Księżyca. Meteorolog Omroep West, Reinout van den Born, wyjaśnił, że obserwator znajdujący się w tym czasie na Księżycu zobaczyłby częściowe zaćmienie Słońca spowodowane przez Ziemię blokującą światło słoneczne. Van den Born zauważył, że choć przejaśnienia były rzadkie, zaćmienia Księżyca występują w danym miejscu znacznie częściej niż zaćmienia Słońca, co sprawia, że przegapienie obserwacji jest mniej dotkliwe dla pasjonatów astronomii. Wspomniał, że w swoim życiu widział już liczne częściowe i całkowite zaćmienia Księżyca.

Reinout van den Born wyjaśnił, dlaczego przegapienie zaćmienia Księżyca jest mniej rozczarowujące niż zaćmienia Słońca.

Dobra wiadomość jest taka, że zdarza się to częściej niż zaćmienie Słońca. Na te drugie często musimy czekać latami, co na szczęście nie dotyczy zaćmień Księżyca.

Kalendarium niedawnych i przyszłych zaćmień

Zaćmienie z 28 sierpnia nastąpiło dwa tygodnie po częściowym zaćmieniu Słońca, podczas którego około 88% tarczy słonecznej zostało przesłonięte przez Księżyc. To wcześniejsze zjawisko słoneczne również doczekało się szerokiej dokumentacji fotograficznej w krajach Beneluksu. Przed częściowym zaćmieniem z 28 sierpnia ostatnie całkowite zaćmienie Księżyca miało miejsce 7 września 2025 r. Obserwatorzy nieba w regionie będą musieli poczekać do 31 grudnia 2028 r. na kolejne całkowite zaćmienie Księżyca, kiedy to cała tarcza księżycowa ponownie zanurzy się w głównym cieniu Ziemi.