Vingegaard kompletuje Wielkiego Szlema wyścigów Grand Tour, wygrywając Giro, i szykuje się na starcie z Pogacarem w Tour de France

Historyczny kamień milowy w Rzymie

Jonas Vingegaard wjechał na metę w Rzymie ramię w ramię z kolegami z Visma-Lease a Bike, przypieczętowując w niedzielę zwycięstwo w 109. edycji Giro d'Italia i kompletując prestiżowego Wielkiego Szlema wyścigów Grand Tour. 29-letni Duńczyk wcześniej wygrał Tour de France w 2022 i 2023 roku oraz Vuelta a España w 2025 roku. Jego triumf w Giro wprowadza go do elitarnego klubu zaledwie ośmiu kolarzy, którzy wygrali wszystkie trzy Wielkie Toury, dołączając do legend: Eddy'ego Merckxa, Bernarda Hinaulta, Jacques'a Anquetila, Felice Gimondiego, Alberto Contadora, Vincenzo Nibalego i Chrisa Froome'a.

To dla mnie wyjątkowy dzień. To o wiele więcej, niż kiedykolwiek mogłem sobie wymarzyć jako dziecko.

Ostateczna klasyfikacja generalna pokazała Vingegaarda z miażdżącą przewagą 5 minut i 22 sekund nad Austriakiem Felixem Gallem, a Australijczyk Jai Hindley był dalsze 1:03 za nim na trzecim miejscu. Zwycięstwo na ostatnim etapie przypadło włoskiemu sprinterowi Jonathanowi Milanowi, który odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tym Giro na ojczystej ziemi w Rzymie.

Dominacja od początku do końca

Panowanie Vingegaarda nad maglia rosa nigdy nie było poważnie zagrożone przez cały trzytygodniowy wyścig. Odniósł pięć zwycięstw etapowych, wszystkie na finiszach podjazdów, podkreślając swoją wyższość w górach. Na przedostatnim etapie do Piancavallo rozwiał wszelkie wątpliwości co do wyniku kolejnym imponującym występem na podjeździe. Jego dyrektor sportowy Richard Plugge pochwalił zbiorowy wysiłek, zauważając, że zespół wcześniej w sezonie wygrał także Paryż-Roubaix z Woutem van Aertem.

To, co osiągnęliśmy, jest naprawdę fantastyczne. Wygrałem Paryż-Roubaix z Woutem, a teraz Giro z Jonasem. On również będzie jednym z pretendentów w Tourze.

Sposób zwycięstwa był godny uwagi ze względu na kontrolowaną efektywność. Vingegaard nigdy nie wyglądał na wyczerpanego, kończąc wyścig z rezerwami – to celowa strategia z nadchodzącym Tour de France. Jak sam zauważył, nie wychodzenie z Wielkiego Touru całkowicie wyczerpanym pozostawia coś do zbudowania.

Długa droga powrotu po kontuzji

Osiągnięcie Vingegaarda ma dodatkową wagę ze względu na jego niemal śmiertelny wypadek w Kraju Basków w 2024 roku, w którym doznał złamania żeber, mostka i obojczyka oraz przebicia płuca. Później przyznał, że myślał, że umrze. Dwuletnia droga powrotu do najlepszej formy była wyczerpująca, ale jego występy w tym sezonie – w tym dominujące zwycięstwa w Paryż-Nicea i Volta a Catalunya – potwierdziły, że znów jest u szczytu swoich możliwości.

Czuję, że spędziłem ostatnie dwa lata, walcząc o powrót.

Cień Pogacara i nadchodzący Tour

Pomimo swojego historycznego osiągnięcia, Vingegaard nie mógł uciec przed widmem Tadeja Pogacara. Słoweniec, który w tym roku opuścił Giro, pozostaje punktem odniesienia, według którego mierzone są wszystkie osiągnięcia. Pogacar wygrał Giro w 2024 roku z przewagą prawie dziesięciu minut i sześcioma zwycięstwami etapowymi – poziom dominacji, którego Vingegaard nie do końca osiągnął. Jednak kontrolowany, efektywny styl jazdy Duńczyka wywołał debatę, czy jest to najsilniejsza wersja Vingegaarda, jaką kiedykolwiek widziano, i czy może on realnie rzucić wyzwanie Pogacarowi w Tour de France rozpoczynającym się 4 lipca w Barcelonie.

Pogacar pojedzie w Tour de Suisse od 17 do 21 czerwca jako ostatnie przygotowanie, podczas gdy Vingegaard ma miesiąc na regenerację i budowanie formy przed Grand Départ. Tour de France 2026 zapowiada również powrót Remco Evenepoela oraz wschodzących talentów Floriana Lipowitza i Paula Seixasa, co tworzy perspektywę najbardziej zaciętej edycji od lat.

Inny rodzaj mistrza

Włoskie media zwróciły uwagę na kontrast między powściągliwą publiczną osobowością Vingegaarda a entuzjastycznym uwielbieniem, jakie budzi Pogacar. Podczas gdy Pogacar kiedyś oczarował Włochów, podając butelkę dziecku na poboczu drogi, prośba Vingegaarda o wcześniejszą kontrolę czasu na etapie w Mediolanie w celu ochrony bezpieczeństwa kolarzy spotkała się z krytyką. Jednak jego górskie osiągnięcia mówiły same za siebie – na podjeździe do Cari pobił rekord Adama Yatesa z 2024 roku o prawie minutę, a na Piancavallo poprawił czas Marco Pantaniego z 1998 roku. Liczby wskazują na kolarza u szczytu kariery, nawet jeśli serca tifosi pozostają trudniejsze do zdobycia.