Tasoulas: Grecka demokracja jest dojrzała, ale skutki kryzysu wciąż są odczuwalne, a sprawa Cypru pozostaje priorytetem

52 lata demokracji

Prezydent Grecji Konstantinos Tasoulas uczcił 52. rocznicę przywrócenia demokracji przemówieniem w Pałacu Prezydenckim 24 lipca, łącząc refleksję historyczną z wezwaniem do jedności narodowej. Wcześniej odwiedził dawny ośrodek zatrzymań EAT-ESA w Atenach i złożył wieniec pod popiersiem bojownika ruchu oporu Spyrosa Moustaklisa, torturowanego podczas dyktatury w latach 1967–1974. Wspominając mroczne czasy poprzedzające powrót demokracji, Tasoulas zacytował noblistę, poetę Giorgosa Seferisa, który w 1969 roku potępił juntę.

Widzę przed sobą otchłań, do której prowadzi nas ucisk, jaki pokrył tę ziemię.

Przemówienie podkreśliło, że 24 lipca 1974 roku demokracja powróciła do Grecji w momencie, gdy Cypr pogrążał się w otchłani zamachu stanu junty i tureckiej inwazji. Tasoulas zaznaczył, że Grecja wciąż dąży do sprawiedliwego, wykonalnego i funkcjonalnego rozwiązania kwestii cypryjskiej.

52 lata temu, 24 lipca 1974 roku, demokracja powróciła do Grecji, ale Cypr wpadł w otchłań zamachu stanu junty i tureckiej inwazji.

Leczenie podziałów z czasów kryzysu

Prezydent odniósł się do nowszych blizn narodowych, ostrzegając, że ostra polaryzacja polityczna i społeczna z lat kryzysu gospodarczego nadal ciąży na kraju. Stwierdził, że konfrontacja z tamtego okresu przyniosła skutki, z których Grecja jeszcze się nie podniosła, a miniona dekada musi być lekcją. Tasoulas zaapelował, aby konflikt polityczny kończył się tam, gdzie zaczyna się podstawowy interes narodowy, oraz wezwał do zerowej tolerancji wobec przemocy i powściągliwości obywateli w celu ochrony porządku społecznego.

Ostre podziały, które charakteryzowały erę kryzysu, spowodowały skutki, z których jeszcze się nie podnieśliśmy.

Podkreślił, że rządzący muszą dawać przykład, argumentując, że nie można żądać jedności, jednocześnie pielęgnując podziały, ani oczekiwać umiaru, jeśli sami rządzący go nie wykazują.

„Niebieska ojczyzna” i regiony przygraniczne

Tasoulas poświęcił część przemówienia na przywrócenie pojęcia „niebieskiej ojczyzny” jako nieodłącznego elementu greckiej tożsamości. Wskazał na ponad 5000 lat cywilizacji morskiej i odkrycia archeologiczne, deklarując, że morze było ojczyzną hellenizmu od Cypru po Marsylię na długo przed powstaniem Rzymu.

Niebieska jest zatem ojczyzna Grecji w pełni czasu. Niebieska była i zawsze była ojczyzną hellenizmu od Cypru i Jonii po Sycylię i Marsylię, na wieki przed założeniem Rzymu.

Dodał, że serce hellenizmu bije najmocniej w „łuku granicznym” rozciągającym się od regionu Ewros po Cypr, i wezwał do wsparcia tych społeczności poprzez rozwój regionalny, odnowę demograficzną i spójność społeczną.

Cypr jako priorytet narodowy

Powracając do polityki zagranicznej, Tasoulas stwierdził, że zjednoczenie wyspy i zakończenie okupacji terytorium państwa członkowskiego UE pozostaje najwyższym priorytetem. Powiązał stałą orientację europejską Grecji i Cypru z osiągnięciami ery postdyktatorskiej, zauważając, że pokojowa zmiana władzy i integracja europejska należą w równym stopniu do wszystkich sił politycznych i obywateli.

Konfrontacja musi ustąpić tam, gdzie zaczyna się twardy rdzeń interesu narodowego.

Określił obecną demokrację jako najbardziej stabilny i twórczy okres w greckiej historii politycznej, obecnie dojrzały i doświadczony w stawianiu czoła współczesnym wyzwaniom konfliktów, niepewności i globalnej niestabilności.

Edukacja i obowiązek wpływowych

W końcowym apelu Tasoulas stwierdził, że samo państwo nie wystarczy do rozwoju kraju. Wezwał zamożnych Greków do systematycznego wspierania inicjatyw na rzecz odnowy kraju i uświadomienia sobie, że bogactwo nie jest uzasadnione, jeśli część z niego nie zostanie przekształcona w dobroczynność na rzecz dobra wspólnego. Przemówienie zachęcało również do zapewnienia młodym ludziom dostępu do poezji i wysokiej jakości edukacji, łącząc postęp narodowy z głębią kulturową.

Wpływowi Grecy muszą systematycznie wspierać inicjatywy na rzecz odnowy kraju. Muszą jednocześnie zrozumieć, że bogactwo nie jest uzasadnione, jeśli część z niego nie zostanie przekształcona w dobroczynność na rzecz dobra wspólnego.